To jest tak, że

Only Right Medicine

2010-03-04T09:54:00.004+01:00

199 post na tym blogu. Jednego brakuje do okrągłej dwusetki, ale chyba do niej nie dobiję, a w każdym razie - nie tutaj.

Od listopada nic tutaj nie napisałem. Wena jakoś nie przychodziła, a to dlatego, że chyba za mocno jej szukałem. Po jakimś czasie postanowiłem dać spokój i pozwolić jej odnaleźć mnie.

Odnalazła jakiś miesiąc temu, ale postawiła kilka warunków. Powiedziała, że potrzebuje odmiany, że forma topographic oceans jest dla niej przytłaczająca i ciężka. Jest tu ciemno, marudnie i grafomańsko. Zamiast przyjść tu i zostać, złapała mnie za rękę i zaprowadziła w nowe miejsce.

To miejsce to http://onlyrightmedicine.wordpress.com . Ochoczo ruszyłem za nią i teraz możecie mnie znaleźć tam, nie tutaj.

Wpadnijcie czasem :)

Jedyna Słuszna Muzyka wg cracked.com

2009-11-13T16:29:00.003+01:00

Długo, długo nosiłem się z artykułem (wpisem) przybliżającym wszystkim tajniki i niuanse Rocka Progresywnego. Tak długo, że serwis cracked.com (taki amerykański joemonster.org) zrobił to za mnie niezwykle trafnie:

http://www.cracked.com/funny-2359-progressive-rock/

Polecam :)

Jedyna Słuszna Muzyka wg Google

2009-11-13T13:57:00.000+01:00

Interesujące... ;)

Szabelka

2009-10-17T19:07:00.002+02:00

Od półtora miesiąca pracuję sobie w Sabre i wszyscy pytają mnie, jak tam jest. Oto więc, jak jest:

Jest inaczej. Pod każdym możliwym względem. Zupełnie, diametralnie inaczej, niż było w JCo.

Inne są warunki pracy – zamiast pokoików mamy open space. Nie jest tak źle – nie mamy boksów rodem z Dilberta, tylko biurka pogrupowane czwórkami. Koło mnie siedzi mój buddy – kolega, który jest ze mną w projekcie i wprowadza mnie w tajniki pracy w nim i w samym Sabre – i drugi kolega, który jest moim lokalnym... no, nie managerem, raczej kimś, kto przyklepuje moje urlopy i inne takie.
Bo generalnie jest to korporacja, a nie mała firma, i to się czuje – są procedury, jest inercja, jest łańcuch odpowiedzialności i takie tam. Na razie nie czuję, żeby mi to w jakikolwiek sposób przeszkadzało, ani nie czuję się od tego głupszy czy ubezwłasnowolniony. Wręcz przeciwnie – po tygodniu pracy udało mi się namówić managera, żeby mnie puścił na konferencję JDD (wczoraj byłem), a po miesiącu pracy dostałem urlop na koniec Października (jadę do Malmo!!! :)
Projekt jest superciekawy – rozwijająca się od ponad 10 lat aplikacja, właściwie całe środowisko developerskie dla różnych, związanych z podróżami klientów. Aplikacja desktopowa, bardzo wielowarstwowa – jest warstwa prezentacji w Swingu, którego uwielbiam (tak, napiszę to jeszcze raz, dla niedowiarków: UWIELBIAM SWINGA), jest warstwa logiki, są połączenia przez RMI, są interfejsy do porozumiewania się z różnymi nietypowymi urządzeniami, jakie można spotkać na lotniskach czy w biurach podróży... no, po prostu żyć nie umierać!
Jako, że jest to aplikacja desktopowa, żegnaj, J2EE! Było fajnie, ale jednak niezmiernie się cieszę, że wreszcie jestem w środowisku, w którym WIEM, CO SIĘ DZIEJE. Jadę sobie po kodzie debuggerem, linijka po linijce, metoda po metodzie, i zawsze wiem, gdzie jestem! Żadnych pieprzonych interceptorów, żadnego zgadywania, gdzie postawić kolejny breakpoint... Flow aplikacji jest wreszcie sensowny, przejrzysty i zrozumiały. Bardzo, bardzo mi tego w J2EE brakowało.
Zupełnie inne są narzędzia pracy, dzięki czemu poznaję nowe: zamiast Eclipse – IntelliJ Idea, zamiast SVNa – ClearCase, zamiast Mavena – Ant, zamiast Jiry – Version One, zamiast MS Projecta – Primavera...
Sam kod jest bardzo różny – jako, że aplikacja rozwija się od czasów Javy 1.2, nie napotkałem jeszcze w ponad 3000 klas ani pół enuma czy adnotacji... Brakuje mi ich trochę, no, ale taka specyfika. Dobrze, że generiki są ;)
No i wreszcie – inna metodologia. Po pierwsze – Test Driven Development, wreszcie. Przy szaleńczym tempie pracy w JCo żywcem nie było czasu na unit testy, testy funkcjonalne ani nic z tych rzeczy. Tutaj każda linijka kodu musi być przetestowana. Zaczyna mi to wchodzić w krew do tego stopnia, że znalazłem lukę w instrukcji korzystania z naszej sabrowskiej kuchni (jeden nieobsłużony przypadek testowy). Po drugie – AGILE, czyli iteracje, scrumy, a przede wszystkim code review, na co też w JCo niestety nie było czasu. I dzięki temu mogę się bardzo wiele o dobrych praktykach kodowania nauczyć.
Na koniec – płaca. Ale o tym nie będę mówił, bo dżentelmeni o tym nie rozmawiają ;) Blaze mnie spytał: "Nie żałujesz, że się przeniosłeś?" Popatrzyliśmy na siebie, a potem wybuchnęliśmy śmiechem...

Specyfika pracy w międzynarodowej korporacji przejawia się też tym, że z mojego projektu tylko 2-3 osoby są w Polsce (w tym ja). Reszta siedzi w Stanach, co się przekłada na to, że stand-up meetingi odbywają się przez telefon o godzinie 16 (w Stanach jest 9 rano), więc nie mam co marzyć o wychodzeniu do domu np. o 16:30, jak planowałem. Ale za to z tygodnia na tydzień coraz lepiej w projekcie się czuję, coraz lepiej się odnajduję i coraz więcej robię – w tym tygodniu miałem dwa dwugodzinne telefoniczne meetingi w których już nie tylko słuchałem, ale które prawie że prowadziłem, przedstawiając wyniki rozpoznań, testów, prób i tzw. spike'ów, a potem uczestniczyłem w dyskusji co z tymi wynikami zrobić. Miło było też usłyszeć słowa uznania od architekta projektu.

Naprawdę się tam odnajduję :)

A z JCo najbardziej brakuje mi chyba tylko ludzi, z którymi na szczęście kontakt trwa (w zeszłym tygodniu byliśmy w knajpie i świetnie się bawiliśmy, dzisiaj – dwie koleżanki maja parapetówkę). Ale coraz więcej z nich widuję już na korytarzach w Sabre, i wygląda na to, że ta tendencja się utrzyma ;)

To był dobry dzień

2009-09-30T22:53:00.003+02:00

Kasia prowadzi bloga. Zaskoczyło mnie to, gdy się dowiedziałem, i rozbawiło – cynicznie/sarkastycznie pomyślałem sobie, że chyba ma za dużo roboty w domu, że aż zabiera się za prokrastynację tego formatu. Po lekturze kilku notek stwierdziłem jednak, że to fajne jest, co ona robi. Że w każdej notce na zakończenie dnia potrafi zawrzeć w niej wyciągnięte z doświadczeń tegoż dnia rzeczy pozytywne. Tyle mamy blogów, w których ludzie na wszystko narzekają (nie będę wskazywał palcem ;), wyrażają swoje niezadowolenie albo psioczą na wszystko, co się rusza (twierdząc jednocześnie, że wszystko się totalnie zlewa) – nie ukrywam, sam nie jestem bez winy i zdarza mi się nabluzgać na tych czy owych – że taki promyk nadziei, uśmiechu i czystej pogody ducha w blogosferze jest czymś wartym uwagi i docenienia.

Muszę też powiedzieć, że Kasi zazdroszczę. Najbardziej – determinacji. Nie w tym, żeby w problemach codzienności doszukiwać się pozytywów, bo wiem, że nie jest to wcale takie trudne – sam wyznaję filozofię Korbena Dallasa z "Piątego Elementu", że w każdej, nawet najgorszej sytuacji można doszukać się czegoś dobrego. Determinacji w tym, żeby codziennie wieczorem o tym napisać, oraz – co stanowi mój bardzo poważny problem – w owym pisaniu nie zagubić się w meandrach grafomanii, pisząc notki rozwlekłe, pompatyczne i zwyczajnie nudne.

Dlatego dzisiaj postanowiłem spróbować:

Zjadłem najlepszy chyba obiad, jaki kiedykolwiek zabrałem do pracy – boef-strogonow (czy jak to się pisze), przyrządzony przez mamę Ani, nikt nie potrafi przyrządzić wołowiny tak, jak ona. Kawał szczęściarza ze mnie :)
Kupiłem nowy "Film", który nie dość, że zawiera kilka bardzo ciekawie zapowiadających się artykułów (o mokumentach, o Google'u, o pop-pocieszaniu – na kanwie ekranizacji Coelho z Sarą Michelle Gellar, która wchodzi do kin za tydzień – oraz o tajemnicach polskiego rynku dystrybutorskiego), to jeszcze można go kupić w wersji z filmem, którym jest nic innego, jak arcydzieło Wellesa, "Obywatel Kane";
Zamknąłem dwie story w pracy;
Dostałem urlop na koniec października i kupiłem bilety do Malmo, do którego wtedy lecę;
Dzisiejsze spotkanie Toastmasters bardzo się udało - mieliśmy jednego gościa, który wyszedł zadowolony i obiecał, że się pojawi za tydzień, Mikołaj przygotował kapitalne pytania, a temat speecha Magdy idealnie się zgrał z tematem spotkania;
Czekają mnie jeszcze w październiku – poza wyjazdem do Szwecji – dwa, a może nawet trzy koncerty (Archive, Raz, Dwa, Trzy i, jeśli się uda, Lubelska Federacja Bardów w Tyńcu) oraz – mam nadzieję – spektakl "Skrzypek na Dachu".

Tak, to stanowczo był dobry dzień :)

Galerianki

2009-09-25T22:53:00.002+02:00

Byliśmy dziś z Anią na "Galeriankach". Prosto z kina udaliśmy się (rzecz jasna) do Galerii Krakowskiej i jakoś obydwoje nie mogliśmy się powstrzymać za wyglądaniem wystrzałowo ubranych, wulgarnych gimnazjalistek. Co mijaliśmy jakąś supermodną laskę, zastanawialiśmy się, czy ona przypadkiem się za te ciuchy nie puściła...

To robi z ludźmi film Katarzyny Rosłaniec. Usłyszałem o nim jakiś miesiąc temu. Zobaczyłem trailer, potem obejrzałem etiudę filmową pani Rosłaniec pod tym samym tytułem, półgodzinną, nakręconą jako praca dyplomowa na zakończenie Warszawskiej Szkoły Filmowej (jest dostępna za darmo choćby na Youtube). Wiedziałem wtedy, że na film pójdę do kina, jak tylko się pojawi.

Film kinowy stanowi raz że adaptację etiudy na coś o większej precyzji wykonania i większym budżecie, przeznaczonym na większy ekran, a dwa, że rozwinięcie i domknięcie wątków. Etiuda była jakby ekspozycją i pierwszym punktem zwrotnym – opisem, jak bohaterka wchodzi w ten świat. Pełen metraż dawał nadzieję na pokazanie, że można z niego wyjść. Z taką myślą poszedłem do kina i właściwie nie zawiodłem się.

Podczas seansu w pewnym momencie poczułem, że o, w tym momencie ten film mógłby się skończyć i ja byłbym usatysfakcjonowany. Ale się nie skończył, szedł dalej, a ja byłem zaniepokojony, że zaraz coś schrzanią. Nie schrzanili, przyszedł kolejny punkt, w którym myślałem, że to już koniec... ale nie, film szedł dalej. Ciągle bałem się, że kolejne przeciągnięcie tego filmu przyniesie jakieś potężne rozczarowanie, ale na szczęście tak się nie stało – jeden z tych punktów, które się nadawały na zakończenie historii, faktycznie się nim okazały.

Pani Rosłaniec nakręciła film bardzo aktualny i bardzo potrzebny. Temat gimnazjalistek, sprzedających się za nowy ciuch albo komórkę ("Tylko se nie myśl, że ja jestem taka, co za seks biorę sto złotych, bo taki facet wydaje na mnie nawet dwieście, trzysta", mówi jedna z bohaterek, co jest ekwiwalentem powiedzenia, że nie jest jakąś tam tanią dziwką, tylko jest dziwką trochę droższą*), jest żywy i nikt mnie nie przekona, że jest inaczej, a ludzie zniesmaczeni wulgarnością filmu niech sobie wyobrażą, że w rzeczywistości jest jeszcze gorzej, niż to zostało ukazane – bo jest, jestem o tym więcej niż przekonany.

Ale przy okazji pani Rosłaniec nakręciła film bardzo autentyczny. Bałem się trochę, że film będzie jechał sztucznością na kilometr, ale gra nastoletnich aktorek i aktorów jest doprawdy na niewyobrażalnym (szczególnie w Polsce) poziomie. Dialogi – choć siedzące za nami w kinie dziewczyny (niewiele chyba od bohaterek filmu starsze) twierdziły, że "nikt tak nie mówi" – brzmiały bardzo naturalistycznie i, jak to określiła Ania, "tchnęły Masłowską". To prawda, niedługo po lekturze filmowej "Wojny Polsko-Ruskiej" podobieństwo rzuca się w oczy (a raczej uszy), ale ja myślę, że to nie tyle Rosłaniec brała z Masłowskiej, co obydwie panie brały z codzienności.

Autentyczna była w filmie szkoła, autentyczne były relacje rodzinne, autentyczny był chłopak zakochany w głównej bohaterce, cudownie odżywczy był prawie całkowity brak największej chyba zmory polskiego kina komercyjnego ostatnich lat, jaką jest product placement (dostrzegłem go tylko w jednej scenie, i to bardzo się wysilając). Nawet, wbrew wszelkim oczekiwaniom po nowym polskim filmie z nastolatkami w jako bohaterami, wątek – z braku lepszego słowa – lesbijski był bardzo autentyczny i ani trochę nie czułem w nim sztuczności.

"Zachwycony" to złe słowo, bo film jednak jest naturalistyczny, prawie paradokumentalny, i generalnie dość ciężki w tematyce i sposobie jej ukazania. Ale nie wyobrażam sobie, co by w nim można było ulepszyć. Pani Rosłaniec zadebiutowała na niespotykanym poziomie, wspaniale rokuje na przyszłość (czytałem z nią kilka wywiadów i podoba mi się jej artystyczna może nie dojrzałość, co właśnie świadomość niedojrzałości, dzięki czemu możemy mieć gwarancję, że póki nie będzie gotowa, będzie kręciła dobre filmy o rzeczach jej znanych, a nie rzucała się z motyką na słońce w postaci jakiegoś za dużego dla niej jeszcze tematu). Bardzo, bardzo jej gratuluję, bardzo za "Galerianki" i nadzieję z nimi związaną (zarówno dla polskiego kina, jak i dla samych galerianek) dziękuję i bardzo trzymam kciuki.

A film bardzo polecam.

* w Bristolu na murze znalazłem jedną genialną sentencję: "In a rat race you're always a rat. Even when you win the race, you're still a rat."

Zmiany (część druga) – Sabre, here I come!

2009-08-31T22:08:00.003+02:00

Jutro wielki dzień nie tylko dlatego, że mamy 60. 70. rocznicę wybuchu II Wojny Światowej, ale też dlatego, że obydwoje z Anią wyruszamy na nasze własne, może nie wojny, ale zmagania z przyszłością. Ania zaczyna rok szkolny już jako pełnoetatowa nauczycielka (a nawet ponadetatowa), na szczęście jednak nie ma wychowawstwa. Ja natomiast jutro zaczynam pracę w nowej firmie.

Około miesiąc temu odezwała się do mnie miła pani z Modisa, która postanowiła mnie zarekrutować do Sabre Polska. Proces rekrutacji był długi, żmudny i stresujący – składał się z kilku rozmów telefonicznych, częściowo behawioralnych, ale bardziej technicznych, częściowo też po angielsku. Potem był trzygodzinny test przez sieć (musiałem się zwolnić z pracy, żeby go w spokoju napisać, a i tak Mahomet – nasz PM – zadzwonił do mnie dwa razy ;), następnie dwie godzinne rozmowy na miejscu, a wreszcie godzinna rozmowa telefoniczna z menedżerką projektu, która dzwoniła ze Stanów. Ten ostatni etap, wbrew pozorom, był najprzyjemniejszy z całego procesu – gadało nam się wprost wyśmienicie.

Wreszcie otrzymałem informację o pozytywnym zakończeniu procesu rekrutacji i ofertę pracy jako Java Developer w ciekawie zapowiadającym się projekcie, ale stresom nie było końca – nie dość, że musiałem złożyć pierwsze w życiu i poprawne wypowiedzenie, to jeszcze czekało mnie podpisanie pierwszej w życiu umowy o pracę (dotychczas pracowałem na umowie zleceniu zlecenie – swoją drogą, jak się to pisze i jak się to odmienia?) A z taką umową wiąże się sterta papierów do wydrukowania, wypełnienia, podpisania, i sterta dokumentów do okazania. Byłem przerażony, że po całym tym procesie rekrutacji jakaś durna, głupia, mała sprawa mi zablokuje upragnioną robotę w Sabre – i to już po złożeniu wypowiedzenia. Na przykład fakt, że ze dwa czy trzy lata temu posiałem gdzieś książeczkę wojskową...

Na szczęście jednak wszystkie moje stresy okazały się bezpodstawne (tutaj ukłon i podziękowania dla Lil, która mnie uspokoiła), badania lekarskie szybkie i bezbolesne, a podpisanie umowy przebiegło jak z płatka.

I tak, po tygodniowym odpoczynku na Mazurach, jutro zaczynam nowy etap w swoim życiu – pracę w Wielkiej Korporacji. Będzie to wielka różnica w stosunku do pracy w Małej Firmie, jaką było JCommerce – inne procedury, cała ta inercja, zupełnie inne środowisko... Już miałem ze dwa koszmary senne na temat mojego pierwszego dnia w Sabre. Tak czy inaczej – będzie to doświadczenie, a te zawsze są cenne. A pierwszych dni nie mam się co martwić, bo wszystko zaczyna się od szkoleń i zapoznania ze środowiskiem pracy. Nie mniej jednak trzymajcie za mnie kciuki.

Zmiany (część pierwsza)

2009-08-21T20:06:00.002+02:00

Krótko, bo za pół godziny wyruszam na upragnione żagle...

Od prawie dwóch tygodni mieszkam w nowym miejscu :) Jako, że mój (teraz już były) współlokator, Krzysiek, postanowił opuścić zacne towarzystwo kawalerów i zaplanował ślub na te wakacje, musiałem zacząć szukać nowego lokum, gdyż moje miejsce miało przypaść w udziale Pannie Młodej i/lub jej siostrze. Pierwotnie miało to być już w lipcu, ale szczęśliwie przesunęło się na wrzesień, więc miałem jeszcze kilka tygodni w zapasie na szukanie czegoś nowego.

Postanowiliśmy z Moją Lepszą Połówką poszukać już czegoś dla nas. Czyli – nie pokoju, a osobnego mieszkania, w którym sobie zamieszkamy nareszcie razem. Nie trwało to długo – drugie bodaj miejsce, które obejrzeliśmy, już nam się tak spodobało, że je wybraliśmy. Jest to mieszkanie w sam raz – 40 metrów, dwa pokoje (dzienny i sypialnia) oraz kuchnia, świeżo zrobiona przez właścicieli. Bardzo przyjemna też łazienka, z przestronnym, stanowczo dwuosobowym prysznicem :)

Jako, że Ania wyruszyła na wojaże ze swoim Tatą i dwa tygodnie spędza wśród ludożerców na Andamanach oraz w kontynentalnych Indiach, na mnie spadła techniczna strona urządzania mieszkania, czyli – zakup, transport, złożenie i ustawienie mebli, a także opracowanie infrastruktury elektroniczno-komputerowo-sieciowej. Na szczęście wszystko dało się bardzo szybko i sprawnie załatwić, z wielką pomocą Konrada i mojego ojca, który przy okazji nauczył mnie podstaw elektryki oświetleniowo-kontaktowej oraz w prezencie urodzinowym sprawił mi piękny komplet profesjonalnych narzędzi.

Tak więc krok po kroku, mebel po meblu, dziura w ścianie po dziurze w ścianie i kabel po kablu, mieszkanie jest od strony funkcjonalnej gotowe na przyjęcie Ani, która wkroczy i pełną parą zabierze się za nie od strony estetycznej. I wtedy, gdy już dotknie go swoją kobiecą ręką, przyjdzie czas na zapraszanie gości :) Bo atutów mamy parę – przede wszystkim, wielka biała ściana i projektor naprzeciwko, z którego będziemy mogli wreszcie wyświetlać filmy na długo wyczekiwanych wieczorkach filmowych.

Tak więc, drodzy przyszli goście – we wrześniu wyczekujcie otwarcia eXowego Sezonu Filmowego :)

A teraz zmykam na Mazury...

O kolejnych zmianach – w następnych odcinkach.

Under the red and white sky...

2009-08-17T15:23:00.005+02:00

Z jakiegoś powodu najtrudniej mi na tym blogu pisać o sprawach największych – jakichś wielkich wydarzeniach z mojego życia, czy jakichś poważnych przemyśleniach. Nie wiem, czemu tak jest – może gdzieś w głębi boję się, że w swojej grafomanii przy przelewaniu ich na słowa te wydarzenia spłaszczę, przemyślenia wypaczę i nie oddam w pełni tego wszystkiego, co się we mnie kotłuje.

Postaram się jednak z tym powalczyć, bo ostatnio dzieje się wiele, i dziać się będzie. Zacznę jednak od wydarzeń mniejszych, co by nabrać wprawy.

***

Wydarzenie pierwsze, o którym chciałbym napisać, samo w sobie jest dosyć wielkie (uczestniczyło w nim, z tego, co słyszałem, około 80 tysięcy osób), ale w porównaniu z pozostałymi – naprawdę miałkie.

Byłem więc na U2 w Chorzowie.

(tu mała przerwa, bo chłopcy z pracy zorientowali się, że zamiast coś robić ja klepię notkę, więc muszę trochę poudawać ;)

W ramach przygotowań do koncertu – o czym pisałem – postanowiłem zapoznać się z wcześniejszą twórczością zespołu i o nareszcie odkrytych i zachwycających wczesnych płytach. Przed samym wyjazdem postanowiłem jeszcze dać jedną, ostatnią szansę dwóm dziełom sprzed "No Line..." a po niedoścignionym po wsze czasy "POPie".

I tak po raz kolejny po "All That You Can't Leave Behind" nie zostało mi w głowie NIC interesującego. Ta płyta jest po prostu słaba, zła i kiepska. Bardziej nawet niż "Joshua Tree", gdzie jednak są porywające kawałki (ach, "Bullet the Blue Sky"...) – "All That You Can't..." nie ma NIC do zaoferowania. Kiedyś podobało mi się "Elevation", "Beautiful Day" porwało mnie tylko w połączeniu z teledyskiem, "Walk On" jest fajnie przez pierwszych 30 sekund wersji albumowej, i tyle – reszta to porażka.

Jednak muszę przyznać, że "How To Dismantle An Atomic Bomb" odkryło przede mną swoje sekrety. Po fatalnie tragicznym, otwierającym "Vertigo", które jest najgorszym łajnem, jakie U2 kiedykolwiek popełniło, już od drugiego kawałka, "Miracle Drug" robi się naprawdę fajnie, i tak zostaje do końca. Płyta pełna jest zapadających w ucho kawałków – jest ładne, singlowe "City of Blinding Lights", jest utrzymane w najlepszej tradycji irlandzkiego kwartetu "Crumbs From Your Table", ale przede wszystkim zakochałem się w Przyczajonym Tygrysie tej płyty, jakim jest skromny, bardzo w stylu Madrugady utrzymany kawałek "A Man and a Woman", który jak się w mojej głowie rozpanoszył, tak nie może jej za Chiny opuścić (co widać po moich statusach na gTalku czy Skypie ;):

Wiedząc, że na chorzowskim koncercie pełno będzie – prócz, rzecz jasna, pewniaków w postaci największych hitów zespołu – utworów z tych dwóch płyt oraz, co smutne, NIC z "Popa", jechałem na koncert w miarę przygotowany repertuarowo, choć nie oczekiwałem zachwytu.

***

Po koncercie jednak byłem zachwycony. Uczestniczenie w takim wydarzeniu z 80 tysiącami fanów (a musieli to być fani zaprzysięgli, bo ceny za bilety były zaporowe – 450 zł za miejsce na widowni) jest przeżyciem, które na zawsze zostanie mi w pamięci. Było pełno magicznych momentów:

była, rzecz jasna, gigantyczna polska flaga podczas wykonywania "New Year's Day", tym bardziej widowiskowa, że widownia była obsadzona w całości, dookoła sceny, więc z każdego punktu było ją widać;
Edge miał urodziny akurat w dniu koncertu, więc na scenie zespół napił się szampana, a 80 tysięcy gardeł zaśpiewało mu "Sto Lat";
Bardzo piękna była wizualizacja przy piosence "Walk On";
Wreszcie – najbardziej magiczny moment: ostatnia piosenka przed bisami, "One", Bono z gitarą akustyczną na scenie prosi, by zgaszono wszystkie światła z infrastruktury koncertowej (scena, wszelkie konstrukcje, lampy stadionowe), a wszyscy, którzy mają komórki, żeby je wyciągnęli i nimi świecili. I tak powstała ogromna konstelacja tysięcy światełek... wyglądało to absolutnie niesamowicie, znowu z powodu tego, że trybuny były obsadzone w całości, dookoła sceny.

Nie miałem aparatu, ale tysiące innych miało, więc w sieci jest pewnie pełno zdjęć. Mogłem dzięki temu bez krępacji chłonąć koncert i dobrze się bawić, i nawet "Vertigo" i trzy identyczne kawałki z "Joshua Tree" mi się na nim podobały. Chłopcy z U2 dali nam kawał solidnej muzyki i solidnej zabawy.

***

Ale zachwyt jakoś długo się nie utrzymał. Już następnego dnia stwierdziłem, że w sumie nie było wcale jakoś przełomowo. Owszem, nie żałuję kasy wydanej na ten koncert, nie żałuję, że tam pojechałem i tam byłem, ale też nie był to na pewno najlepszy koncert w moim życiu. Nie był nawet w pierwszej piątce. A na następny koncert U2 w Polsce wcale nie wiem, czy pojadę... Słowem – U2 mam odhaczone. Byłem, widziałem, słyszałem, bawiłem się świetnie, ale nie wiem, czy to powtórzę. No, chyba, że następna płyta mnie powali na kolana.

Bo zdecydowałem się na ten koncert głównie dlatego, że nowa płyta mi się spodobała. Jest naprawdę dobra, nie ma na niej słabych momentów, a jest kilka rewelacyjnych. Czuję jednak – i nie ja jeden, podobne opinie słyszałem od znajomych i nieznajomych w sieci – że U2 się skończyli. Nie mam im tego za złe, grają już ok. 30 lat i co mieli do dania muzyce, to już dali. Pierwsze trzy płyty były szczytowymi osiągnięciami New Wave i Post-Punka, na następnych trzech U2 literalnie odkrywali Amerykę, a kolejna trylogia z lat 90-tych stanowiła genialne podsumowanie i pastisz muzyki rozrywkowej, z kumulacją na wiekopomnej i niedoścignionej płycie "POP".

Po czym, nagrywając płytę numer 10, "All Taht You Can't Leave Behind", U2 powiedzieli o sobie, że ponownie aplikują na stanowisko najlepszej grupy świata ("reapplying for the job of the best band in the world"). Dla mnie jest to dziwne, że mówią tak po wydaniu najlepszej płyty w historii muzyki rozrywkowej (moim zdaniem), a jeszcze dziwniejsze, że wydają po tym taki koszmarek... A po nim kolejną płytę, niezłą, a następnie ostatnią, dobrą, ale też bez rewelacji. Wniosek jest jeden – po dwóch wielkich, ryzykownych i eksperymentalnych zmianach stylu (1984 i 1991, "Unforgettable Fire" i "Achtung Baby"), które dały muzyce coś zupełnie nowego, w 2000 roku U2 przeszli na komercję, wracając muzycznie do tego okresu ich twórczości, który zyskał im największą sławę i największą rzeszę wyznawców. Dlatego na ostatnich trzech płytach tak dużo jest klonów "Pride" i "With Or Without You" ("Stuck in a moment...", "Miracle Drug", "Moment of Surrender"), kilka typowo radiowych, "chwytliwych" kawałków ("Get On Your Boots" czy to cholerne "Vertigo") i tylko kilka eksperymentów formalnych ("Fez – Being Born" czy "Cedars of Lebanon"), które ratują wizerunek zespołu i dają nadzieję.

Kto wie, może zamiłowanie grupy do zmiany stylu co trzy płyty nie przeminie, i następne ich dzieło będzie znów czymś świeżym i odkrywczym, może Bono, Edge i reszta nas jeszcze czymś zaskoczą, ale osobiście w to nie wierzę. Myślę, że U2 już się skończyli. Nie mówię, że to źle, i nie mam im tego za złe – co zrobili, to zrobili, a zrobili wiele, i zasługują na odpoczynek, sławę i pamięć...

...Ale po prostu nie bardzo wierzę, że na następny koncert będzie po co iść.

***

A, mimo wszystko, nadal wolę koncerty, gdzie czwórka ludzi na moich oczach śpiewa i gra na instrumentach, niż dwudziestka tancerzy, choćby nie wiem, jak pięknych i wysportowanych, tańczy i rusza ustami do playbacku. Nie tego na koncertach szukam.

Tak, to jest pstryczek w nos Madonny ;)

Czarny Etap

2009-08-11T09:57:00.004+02:00

Już dawno miałem to wrzucić...

Ostatni tydzień maja w pracy upłynął nam na ponad sześciedzięciu godzinach pracy - mieliśmy deadline w nocy z niedzieli na poniedziałek i trzeba było skończyć etap, więc pracowaliśmy w poprzednią niedzielę, w tygodniu po 10-12h dziennie, w sobotę (siedziałem 14,5h, wyszedłem po północy) i drugą niedzielę.

Z tego wszystkiego wpadła mi do głowy piosenka na ten temat - na melodię szanty "Czarna Rafa":

Kiedy pracę kończyliśmy,
Była ciemna, głucha noc
Klient musiał dostać wersję
żeby przetestować ją

Ref.:
Hej, do kodu, chłopcy, wraz
Hej tam ster, LSI-DIP
Widmo zwolnień bliskie było
Lecz Mahomet łaskaw był

Lecz na kursie coś się czerni,
sterczą z kodu bugi trzy
Rafał pobladł, gdy to ujrzał,
lecz nie stracił zimnej krwi

Każdy sprężał się jak mógł
i choć Eclipse spływał krwią,
nikt z nas czasu nie żałował,
tylko klepał słuszny kod

Jeszcze tylko kilka chwil,
jeszcze tylko testy trzy,
jak NullPointer nie poleci,
wystawimy wersję w mig

Projekt wrócił na swój kurs,
bugów cień za rufą znikł,
wszyscy chłopcy legli w łóżkach,
ale zasnąć nie mógł nikt.

Dzisiaj grozę tamtych chwil
Czasem widzę w swoim śnie
I dziękuję za to Panu
(i panu, i pani, i Tobie, Kamilu ;)
że wyrobiliśmy się :)

Zabójcy Albumów

2009-07-18T18:01:00.000+02:00

Poprzednio w dziale muzycznym pisałem o rolach, jakie czasem na płytach przypadają różnym piosenkim - o Hiciorach, Balladach i Przyczajonych Tygrysach. W swoich muzycznych wojażach (tu ukłon w stronę Xavexa i Viggena, bez których być może nigdy w takie wojaże bym nie wyruszył) natknąłem się jeszcze na jedną rolę, wartą opisania.

Jest ona, na szczęście, dość rzadka. Na szczęście, bo jej sama nazwa mówi, że należenie do tej grupy nie jest dla piosenki niczym dobrym. Są to Zabójcy Albumów.

Wyobraźcie sobie, że macie płytę, na której wszystkie utwory są dobre, bardzo dobre, a nawet genialne, a nagle, wśród nich, natykacie się na jeden, który jest ni w dupę, ni w oko, pasuje do płyty jak pięść do nosa i w ogóle nie wiadomo, jakim cudem się nia niej znalazł. I nie jest on średni, kiepski czy słaby - na każdej płycie trafiają się utwory słabsze czy odstające od reszty. One są po prostu Złe. Tak tragiczne, że ryją się w pamięć i nieodparcie już kojarzą się z danym albumem, i to kojarzą się bardzo negatywnie - do tego stopnia, że nie chce nam się wracać do danego albumu, bo wiemy, że on tam jest, a wolelibyśmy go uniknąć.

Stąd nazwa - Zabójcy Albumów. Po angielsku Album Killer, albo krócej - Hitman, co nomen omen jest tytułem pierwszego przykładu, jaki przychodzi mi do głowy.

"Innuendo", ostatnia wydana za życia Freddiego Mercury płyta Queen, jest pełna piosenek od fajnych ("Delilah") przez rewelacyjne ("All God's People") po genialne ("The Show Must Go On"), ale są wśród nich aż dwa Album Killery - rzeczony "Hitman" oraz "I Can't Live With You", co też przypadkowo świetnie pasuje do samego utworu - ja go po prostu nie mogę zdzierżyć ;)

Innym wartym wspomnienia przykładem jest utwór z pierwszego albumu legendarnej grupy King Crimson. Są na niej niekwestionowane arcydzieła - "Epitaph", "21st Century Schizoid Man" czy tytułowy "In The Court of the Crimson King", ale jest też "Moonchild". Pieprzony w dupę kopany "Moonchild". To są utwory, które pomija się w playlistach w odtwarzaczach mp3...

Pisałem jakiś czas temu o nowej płycie Comy. Zawiera ona piosenki, a pomiędzy piosenkami są różne dźwiękowe wstawki, i te wstawki (zwłaszcza "Stosunek do Służby Wojskowej") są takimi Album Killerami - można je posłuchać raz, drugi, i są zabawne, a potem zaczynają męczyć, i chciałoby się ich z płyty pozbyć.

Niektóre zespoły mają zmysł i potrafią takich potencjalnych Zabójców Albumów odsiać w trakcie sesji. Jeśli im ich żal, to potem wydają płytę typu "odrzuty z sesji", które czasem da się jakoś przełknąć, przynajmniej w części (Dream Theater "Awake"), a czasem faktycznie okazują się być stosem szitu strasznego (Therion "Deggial") i tylko się cieszyć, że kawałki z nich nie znalazły się na oryginalnych wydawnictwach (odpowiednio - "Images and Words" i "Vovin").

Jeśli Zabójca jest na płycie, czasem występuje w pojedynkę, a czasem jest ich więcej (na "The Miracle" Queen jest ich co najmniej trzech). Jeśli jednak jest ich więcej niż połowa, trudno tu mówić o Zabójcach - mamy do czynienia po prostu ze Złą Płytą (Queen "Jazz" - oni generalnie mieli do nich pecha), którą należy omijać szerokim łukiem.

Może ktoś z Was natknął się kiedyś na jakiegoś Zabójcę Albumów?

Terminator In Love

2009-07-17T23:01:00.003+02:00

Byłem na "Ocaleniu". Czwarty ten film o Terminatorach i wojnie ludzi z maszynami odróżnia się od poprzednich dość poważnie, nie tylko brakiem Arnolda Schwarzeneggera, który wybrał karierę jako inny "*nator" i więcej się (przynajmniej osobiście) w filmach z tej serii raczej nie pojawi. Chociaż w sumie, czemu nie? W sumie co mieszkańcy Kaliforni mieliby mieć przeciwko temu, żeby ich gubernator od czasu do czasu pojawił się jeszcze na ekranie?

No, ale wróćmy do filmu. Czego w nim nie ma, poza Arniem? Nie ma podróży w czasie - akcja po raz pierwszy nie dzieje się "współcześnie" w stosunku do daty wyprodukowania filmu, a zamiast tego - "współcześnie" w stosunku do samej wojny z maszynami. Widzimy ją wreszcie w całej okazałości, a nie tylko jako sceny ekspozycji. Mamy więc rok 2018, niedobitki ludzkości zorganizowane są w grupy ruchu oporu, rozsiane po całej planecie i kierowane przez scentralizowane dowództwo w podwodnej, mobilnej kwaterze głównej. John Connor nie jest bynajmniej wysoko postawionym generałem - ot, zwykłym, może trochę bardziej uzdolnionym dowódcą oddziału - ale wśród przetrwałych, którzy widzieli go na własne oczy albo słyszeli jego nadawane na cały świat komunikaty, ma status prawie że mesjasza. Cały ten obraz nasuwa skojarzenia z drugim i trzecim Matriksem, gdzie podobnie ludzkość Syjonu reagowała na Neo. Tyle tylko, że tutaj jest to fajniej oddane - Bale bardziej przekonuje, niż Reeves, także na poziome chemii między nim a zjawiskową Bryce Dallas Howard, w porównaniu do Romantycznego Guza (zwanego także Historią Miłosną W Stylu George'a Lucasa) między Neo a Trinity.

Pojawiają się też nowe elementy: spotykamy nowy typ Terminatora, który jest krzyżówką człowieka z maszyną - w znacznie większym stopniu, niż T-800 (czyli Arnold z części 1-3), który był tylko maszyną przyobleczoną w ludzką tkankę. Nowy Terminator ma ludzkie trzewia, ludzki mózg i ludzkie serce (nie tylko w znaczeniu mięśnia pompującego krew), wspomożone tylko mechanicznym szkieletem i kończynami. Dodaje to do historii wątek bardzo dickowski ("co jest ludzkie? co odróżnia człowieka od maszyny? czy jestem człowiekiem, czy tylko mnie zaprogramowano, żebym myślał, że nim jestem?"), co ja osobiście w dziełach S-F uwielbiam (niedoścignionym wzorem w tej dziedzinie jest "Impostor").

Na koniec mamy też elementy znane i lubiane: "I'll Be Back", głos Lindy Hamilton na taśmach, które zostawiła w spadku synowi, wizualne wizytówki serii: mechaniczne stopy zgniatające ludzkie czaszki, no i wszechobecne gasnące czerwone ślepia... Dla uważnych mamy nawet product placement - dosłownie wybuchłem śmiechem, gdy na zbliżeniu wyraźnie dostrzegłem, że urządzenie, z którego korzystał Connor, miało markę Sony Vaio - tak, jakby po piętnastu latach wyniszczającej wojny marki miały jeszcze jakieś znaczenie... Mniej widoczne jest logo firmy ABB - kolega ze studiów, który tam pracuje, opowiadał, że maszyny, zaprojektowane i zaprogramowane przez ich firmę, będą grały w "Ocaleniu", i faktycznie, można dostrzec logo ABB na ramionach, składających terminatory w fabryce.

"Ocalenie" zawiera w sobie najlepsze elementy serii - z pierwszego "Terminatora" powrócił przerażający motyw walki zmęczonych i delikatnych ludzi ze stalowymi, potężnymi i niezmordowanymi maszynami, które nie śpią, nie jedzą, nie odpoczywają, tylko cały czas dążą do zniszczenia ludzkości. Z "Dnia Sądu" czwarta odsłona pożycza i rozwija wątek ludzkich uczuć u Terminatorów - z tym, że tutaj są one naprawdę ludzkie, nawet z jakimś zalążkiem miłości (stąd tytuł notki). Z finału "Buntu Maszyn" do "Ocalenia" przedostało się poczucie (wbrew tytułowi) beznadziei. Jest to film bardzo dobry, żegnający się z dawną formą serii, a w zamian oferujący nowe do niej podejście, wreszcie - obiecujący bardzo wiele w ciągu dalszym, który - nie wątpię, a i mam wielką nadzieję że - nastąpi.

Przyczajone Tygrysy

2009-07-16T16:38:00.002+02:00

W dziełach fabularnych – filmach, książkach, serialach itp. – w których występuje wielu bohaterów, czasem można spośród nich wyróżnić pięcioosobowy podzbiór, pasujący do archetypu Bohaterskiego Kwintetu (Five Man Band). Postacie te stanowią zespół, wzajemnie się uzupełniają, a każdy z nich pełni w owej grupie konkretną rolę. W skład takiej grupy wchodzą: Bohater (The Hero), Skrzydłowy (The Lancer), Mądrala (The Smart Guy), Twardziel (The Big Guy) oraz Laska (The Chick). Na tvtropes.org znajduje się dokładny opis tego archetypu wraz z setkami przykładów np. w serialach czy literaturze.

Piszę o tym, bo ostatnio zauważyłem, że w muzyce popularnej jest podobnie - istnieją płyty, na których utworom można przypisać różne role, jakie pełnią na albumach. Na każdej z nich występuje – jak ja to nazywam – Hicior, Ballada oraz utwór, który pełni rolę Przyczajonego Tygrysa.

Hicior – wiadomo. Najbardziej chwytliwy utwór na płycie, zwykle pierwszy, który zostaje wydany na singlu, żeby zawojować listy przebojów, zwrócić uwagę na nowe wydawnictwo i zachęcić do oczekiwania na premierę (bo zwykle jest on wydany przed premierą płyty).

Ballada – utwór spokojniejszy, bardziej, powiedzmy, artystyczny, który ma pokazać, że na nowej płycie znajdują się nie tylko hiciory, ale też utwory bardziej kontemplacyjne. Często wydane jako drugi, czasem trzeci singiel. Hiciory i Ballady mają zachęcić ludzi do kupienia płyty i posłuchania jej w całości. I dopiero wtedy można trafić na trzeci typ utworu – Przyczajonego Tygrysa.

Przyczajone Tygrysy nigdy nie są wydawane na singlach, można je znaleźć słuchając albumu w całości. Są one przyczajone także dlatego, że nie zwraca się na nie z początku uwagi – po zakupie płyty, do której zachęciły nas zasłyszane Hiciory i Ballady, zwykle przez dłuższy czas tylko na nie jeszcze zwracamy uwagę. Potem dopiero dostrzegamy pozostałe utwory na płycie, ale i wtedy Przyczajone Tygrysy jeszcze się na nas nie rzucają.

Zauważamy je dopiero po jakimś czasie, gdy już ochłoniemy z zachwytu nad znanymi z radia utworami. W pewnym momencie, za którymś przesłuchaniem, nagle uderza nas, jak dany utwór jest... genialny. Wtedy właśnie Przyczajony Tygrys atakuje nas z całym swoją doskonałością i swoją perfekcją. Przyczajone Tygrysy potrzebują osłuchania, bo – jak wszystkie rzeczy prawdziwie genialne – nie są łatwo przyswajalne i wymagają czasu, ale gdy już się je zauważy, dostrzega się też, że zwykle właśnie one są na danej płycie najważniejsze, niosą najistotniejsze przesłanie i właściwie o nie tutaj głównie chodzi.

Kilka przykładów:

Mars Volta "De-loused in the Comatorium" (2003)
Hicior: "Inertiatic ESP"
Ballada: "Televators"
Przyczajony Tygrys: "Eriatarka" – sztandarowy przykład, pierwszy, jaki mi zawsze przychodzi do głowy, gdy myślę o Przyczajonych Tygrysach. Utwór doskonały, i nie jest to tylko moja odosobniona opinia – "Eriatarka" jest najczęściej wymieniana przez fanów pierwszej płyty Mars Volty jako ich ulubiona piosenka. Ma doskonałą konstrukcję – idealnie odzwierciedla paradygmat budowy scenariusza filmowego: ekspozycja, pierwszy punkt zwrotny, konfrontacja, drugi punkt zwrotny i finał.

U2 "Pop" (1997)
Hicior: "Discotheque"
Ballada: "Staring at the Sun", "Please", "If God Will Send His Angels"
Przyczajone Tygrysy: "Gone" i "Playboy's Mansion" – treściowo i przesłaniowo najważniejsze utwory na płycie – podsumowanie nie tylko tego albumu, ale całej trylogii płyt "Achtung Baby", "Zooropa" i "Pop".

Genesis "Calling All Stations" (1997)
Hicior: "Congo"
Ballada: "Not About Us"
Przyczajone Tygrysy: "The Dividing Line", "Small Talk"... generalnie cała druga strona.

Coheed and Cambria "No World For Tomorrow" (2007)
Hicior: "Running Free"
Ballada: "Mother Superior"
Przyczajony Tygrys: "Radio Bye Bye"

Zapraszam do wyszukiwania i dzielenia się innymi odkrytymi Przyczajonymi Tygrysami :)

Gorąco i leniwie, czyli jak było na Krecie

2009-07-14T00:37:00.003+02:00

Gorąco i leniwie. Tak właśnie, w skrócie, było ;)

Jakoś tak wyszło, że nie chciało nam się nic zwiedzać (a jest na Krecie co zwiedzać - ruiny pałacu w Knossos, Heraklion, plaża Vai...), zwłaszcza, że wycieczki organizowane przez hotel były potwornie drogie, autobusów jakoś nie mogliśmy rozczaić, a ja nie miałem prawa jazdy, żeby wynająć samochód. Wobec czego już wiemy, że na Kretę kiedyś wrócimy, żeby już porządnie ją zwiedzić. A ten tydzień spędziliśmy na słodkim nieróbstwie, postanowiliśmy się bowiem smażyć na plaży, pływać z morzu, pić drinki z palemką i malować paznokcie...

Mieszkaliśmy w przyjemnym hotelu, podzielonym na dwa budynki, z malutkim basenem o potwornie chlorowanej i zbyt ciepłej wodzie, oraz z pszynymi i obfitymi śniadaniami i obiadokolacjami (bardzo dobrze, że nie mieliśmy all inclusive, bo ci smutni ludzie, którzy mieli, spędzali nad tą sadzawką całe dnie, sącząc piwo i kolę ile wlezie, nie ruszając się nawet tych 70 metrów, które dzieliły nasz od plaży...). Poznaliśmy bardzo miłe polskie małżeństwo (a - jak już pisałęm - Polaków było w Hersonissos odświeżająco mało) oraz dwie barmanki z Estonii, które pracowały w naszej ulubionej przyplażowej knajpce.

Generalnie wyjazd udał nam się znakomicie. Trafiliśmy w świetny moment pod względem klimatycznym - sezon turystyczny wystartował dokładnie w środku naszego pobytu (ceny wzrosły dosłownie z dnia na dzień), a temperatura rosła z każdym dniem - ostatniego było już prawie nie do wytrzymania. Teraz musi tam być piekło, a my ustaliliśmy, że następnym razem musimy ruszyć jeszcze wcześniej.

Wieczorami, po gigantycznych kolacjach, szliśmy na spacer turystyczną i wypełnioną knajpami promenadą tylko na drinki, bo na jedzenie zupełnie nie mieliśmy ochoty. Knajpy dosłowne prześcigały się w promocjach, happy hours i zagagnianiu przechodniów do środka, więc można było popróbować ciekawych napitków. Mojito, na które trafiliśmy, było okropne, ale za to zakochałem się w Seksie na Plaży (wódka, sok pomarańczowy i grenadyna), który piliśmy w irlandzkim barze Shenanigans, pstrykając fotki świateł miasta, odbijających się w morzu...

Niczego nie żałujemy. Ani lenistwa, ani ominięcia kreteńskich zabytków i cudów natury, ani nawet nie spróbowania czysto greckiej kuchni albo alkoholu. Jedyne, czego może żałuję, to że ani razu nie popływałem w morzu nocą... ale to się jeszcze poprawi, gdy wrócimy tu znów.

Może za rok?

PS. Niedługo zdjęcia na picasie. Stay tuned!

Złapany w zakładki

2009-07-13T09:50:00.002+02:00

http://xkcd.com/609/

- to o mnie.

PS. A jeśli nie wierzycie, sami sprawdźcie: http://tvtropes.org

Atramentowe Serce na papierze i na ekranie

2009-07-12T17:54:00.004+02:00

Uczennica Ani poleciła jej książkę "Atramentowe Serce" o człowieku, który potrafił, czytając książki na głos, przenosić ich zawartość do rzeczywistości. Gdy mi o niej opowiadała, skojarzyłem, że raz w Multikinie widziałem plakat filmu "Inkheart", który wyglądał jak reklama jakiejś produkcji fantasy, i skojarzyłem, że to pewnie to samo – że już powstaje jej ekranizacja. Ania zabrała książkę na Kretę, dzięki czemu mogłem ją tam przeczytać.

Choć słowo "przeczytać" jest mało akuratne w tym przypadku – właściwie to ja ją zmęczyłem, bardzo mnie bowiem rozczarowała. Postacie były źle napisane, psychologicznie fałszywe i niespójne – ich cechy zmieniały się zgodnie z tym, co autorce w danej chwili akurat odpowiadało. I nie był to rozwój postaci, bo tego w książce nie uświadczysz (no, może poza ciotką Elinor), tylko tzw. "idiot plot", czyli coś, co ma miejsce, gdy bohaterowie nie zachowują się sensownie, tylko tak, żeby na siłę popchnąć fabułę do przodu. Cała książka sprawiała wrażenie dziesiątej wody po Harrym Potterze, nawet główny Zły – Capricorn – został mocno wystylizowany na Voldemorta (a jego kumpel na Tolkienowskiego Balroga). Szkoda mi tylko postaci Smolipalucha, który się świetnie zapowiadał, ale przez totalny brak rozwoju postaci pozostał mi po nim niesmak.

Po powrocie sprawdziłem, jak się ma sprawa filmu, bo mimo wszystko, czytając miałem wrażenie, że dobry scenarzysta potrafiłby przerobić tę książkę na tyle, żeby coś dobrego z niej wyciągnąć. Miała potencjał i gdyby ją dobrze zaadaptować, coś z tego mogłoby być (tak, jak np. z "Prestiżem" – to, jak z tak kiepskiej książki powstał tak genialny film, dla mnie podchodzi właśnie pod Magię Kina). Poszperałem więc w sieci i okazało się, że film powstał już rok temu. Znalezienie go więc nie stanowiło problemu i właśnie go obejrzałem.

I okazało się, że miałem rację. Za scenariusz zabrał się widocznie ktoś profesjonalny, bo film został w stosunku do swojego pierwowzoru mocno poprawiony. Fabuła została nieznacznie skondensowana, wątki mało lub bez-sensowne zostały albo usunięte, albo poprawione, postacie nabrały barw i dorobiły się trzeciego wymiaru, a nawet pewnej dynamiki (Smolipaluch wreszcie jest sympatyczny, a nawet wzruszający), a całkiem niezła obsada (Paul Bettany, Helen Mirren, Jim Broadbent oraz Andy "Gollum" Serkis jako Capricorn) sprawia, że można je polubić i się nimi przejąć.

Dobrym pomysłem było też większe zastosowanie umiejętności lektorskich głównego bohatera, choć szczerze mówiąc widać stojącą za tym nie tylko pomysłowość scenarzystów, ale też większy budżet, który pozwolił na opłacenie praw autorskich – w książce pojawiają się tylko postacie i elementy z dzieł z domeny publicznej ("Wyspa Skarbów", "Piotruś Pan", "Baśnie Tysiąca i Jednej Nocy"), podczas, gdy przy produkcji dość wysokobudżetowej można było sobie pozwolić na pożyczenie bohaterów także z "Czarnoksiężnika z Krainy Oz" czy "Władcy Pierścieni". Dzięki temu jest także, rzecz jasna, bardziej widowiskowo.

Podsumowując – film się nieźle ogląda, ale raczej nie będzie się chciało do niego wracać. Książki natomiast osobiście nie polecam.

Grecja – Bułgaria 6:1

2009-07-05T11:20:00.002+02:00

Dobrze wybrałem – choć to nasz drugi dzień na Krecie, Ania wciąż powtarza mi to po kilka razy dziennie. Miejsce, w którym jesteśmy, jest naprawdę niesamowite i zeszłoroczna Ravda na bułgarskim Słonecznym Brzegu nie może się równać z Hersonissos, ok. 30 km od stolicy wyspy, Iraklionu.

Jedyny punkt, jaki zdobyła Bułgaria, to pokój, a właściwie sama łazienka, która tutaj jest mikroskopijna, a przez to wielce niewygodna. A prysznic jest stanowczo jednoosobowy. Cała reszta natomiast nas wciąż zachwyca – żwirowa plaża daleko przyjemniejsza jest od piaszczystej, gdzie porywany wiatrem piasek właził dosłownie wszędzie. Morze jest czystsze i dużo bardziej przejrzyste, a przez to – piękniejsze. Sama miejscowość jest od Ravdy znacznie większa, a promenada nadmorska pełna jest przyjemnych knajpek, z których wiele wystylizowanych jest pod poszczególne narodowości – mijaliśmy kilka Irish Pubów, pizzerii, barów skandynawskich, za to żadnej typowo polskiej budki z piwem. Żywieniowo w hotelu też wyszliśmy wspaniale, bo nie dość, że śniadania i obiadokolacje są w sensownych godzinach (18:30-21:30, a nie, jak rok temu, o 15:30), to jeszcze jedno i drugie jest w formie szwedzkiego stołu, a wybór jest naprawdę olbrzymi i bardzo zróżnicowany, z dużą domieszką lokalnego kolorytu – są, rzecz jasna, oliwki i arbuzy, są typowe greckie, słodkie jak ulepek, ale przepyszne desery, są świeże warzywa (śmieję się, że to jest miejsce, gdzie nawet pomidory są dobre) oraz bardzo dobre dania główne.

Pozytywnym – a przy tym dość zaskakującym po zeszłym roku - aspektem jest ogólnie niewielki odsetek Polaków. Kreta wydaje się być miejscowością, do której zjeżdżają ludzie z całego świata – na plaży, w hotelu i na promenadzie co rusz słyszymy języki skandynawskie, niemiecki, francuski, angielski, za to polskiego prawie w ogóle. Oprócz nas w hotelu nie wiem, czy jest więcej niż 10 Polaków. To fajnie, bo słyszałem przed wyjazdem głosy, że to pewnie będzie wycieczka jak wszystkie inne – hotel z basenem przy plaży, a w nim pełno nieokrzesanych Polaków. Na szczęście ci nieokrzesani, którzy lecieli z nami samolotem, wylądowali w innych hotelach i miejscowościach ;)

Nie byliśmy jeszcze poza Hersonissos, ale i tutaj jest na co popatrzeć – Grecy naprawdę dbają o swoje antyczne ruiny i potrafią je ciekawie wyeksponować, więc spacer po miejscowości może być bardzo interesujący.

A teraz popijamy sobie waniliowego szejka (ja) oraz mrożoną kawę (Ania), siedząc w jednej z knajpek na promenadzie (nie możemy się opalać, bo wczoraj się strasznie spiekliśmy i robimy sobie odpoczynek od słońca) i z tego uroczego miejsca wszystkich pozdrawiamy :)

Filmowo bezmózgowo: Wolverine, Star Trek i Anioły i Demony

2009-06-03T13:19:00.002+02:00

Bez owijania w grafomańską bawełnę (może to jest jakiś sposób na zwiększenie czytelnictwa mojego bloga w narodzie? ;) – kilka filmów, na których ostatnio byłem, wszystkie z gatunku kina odmóżdżającego a widowiskowego, choć, oczywiście, każdy przeznaczony dla widza mniej lub bardziej specyficznego:

X-Men Geneza: Wolverine – z komiksów o Wolverinie czytałem w swoim życiu cały jeden, ale samego superbohatera z metalowymi szponami zawsze lubiłem, choć niewiele o nim wiedziałem. Okazuje się, że to dość popularna przypadłość – Wolverine szczyci się dość specyficzną formą popularności i jest jednym z najbardziej lubianych bohaterów amerykańskich komiksów o superbohaterach (co doprowadza do pewnych absurdów, o których szerzej tutaj). Nic dziwnego więc, ze gdy - po trylogii filmów X-Men – przyszła kolej na kręcenie filmów o każdym X-Manie z osobna, na pierwszy ogień poszedł właśnie on.

Słówko o trylogii – jeśli oglądaliście tylko pierwszą część i się zawiedliście, to popełniliście błąd. X-Men jest bowiem jedną z tych serii, które z części na część są coraz lepsze. Szczególnie warta polecenia jest część druga, w której ujrzymy urywki historii Wolverine'a, i przed wybraniem się na "Genezę" warto sobie tą środkową część trylogii odświeżyć lub obejrzeć.

Sama "Geneza" jest dobrym filmem – stanowczo fajnie się ją ogląda (gdy oczywiście przymknie się oczy na absurdy fizyki i logiki, ale tego, do diaska, wymaga konwencja), zwłaszcza, gdy ktoś lubi Hugh Jackmana (ja lubię). Trochę rozczarowała mnie historia Rosomaka – komiksów nie znam, więc nie wiem, na ile to kanoniczne, ale średnio podoba mi się wizja jego jako pewnej mutacji lambertowskiego Nieśmiertelnego. Fajna jest natomiast gościnna obecność nastoletniego Cyklopa (który w swoich czerwonych okularach wygląda jak Andrew Eldritch) oraz – dla maniaków – wspólny występ Charliego (Dominic Monaghan) i Keamy'ego (Kevin Durand) z Losta. Szkoda, że obaj pojawiają się tylko na chwilę...

Generalnie – polecam fanom kina komiksowego. I Hugh Jackmana ;)

Star Trek – trailer zobaczyłem przed powyższym Wolverinem, i trzy rzeczy powiedziały mi, że będę na to pójdę. Star Trek jest gigantycznym uniwersum: dziesięć filmów, ponad 700 odcinków różnorakich seriali od lat 60-tych do dziś, oraz niezliczona ilość ksiażek (w UK w antykwariatach, gdzie była jedna półka na książki z Gwiezdnych Wojen, tam była cała szafa książek ze Star Treka). Taki ogrom mnie zawsze przerażał i odstraszał od zapoznania się z tym światem – doprawdy, nie ma dla mnie nic smutniejszego, niż ludzie, którzy potrafią mówić po klingońsku... No, może ci, co mówią Lojbanem ;)

A więc po pierwsze – nowy film Star Trek jest prequelem absolutnym - można na niego iść, nie mając żadnego pojęcia o świecie ST. Fani i znawcy oczywiście będą mieli kupę zabawy z rozpoznawaniem znanych postaci, miejsc czy raz, ale generalnie, dzięki sprytnemu zabiegowi scenariuszowemu, wydarzenia nie mają żadnego związku ze znaną ciągłością zdarzeń, i wszystko jest świeże i nie wymaga żadnego obeznania. Powód pierwszy powiedział mi, że na film mogę iść.

Drugi powód powiedział, że na film warto iść - trailer zapowiadał po prostu kupę widowiskowej zabawy – sceny akcji, kosmiczne bitwy, konflikty między bohaterami (Kirk i Spock prawie się pobili). Trzeci powód natomiast był pieczątką z hasłem "MUSZĘ na to iść". Trzy słowa: Reżyseria Dżejdżej Abrams.

Poszedłem więc i ani trochę się nie zawiodłem – film ogląda sie dobrze, zabawa jest przednia, humoru mnóstwo, a nawet kilka smaczków, które udało mi się odkryć, mając moją bardzo ograniczoną o Star Treku wiedzę. Naprawdę, polecam. J.J. Abrams znów nie zawiódł.

Wreszcie Anioły i Demony – kontrowersje wokół tej nowej ekranizacji "skandalisty" Dana Browna były jakieś mniejsze, właściwie niezauważalne, w porównaniu z darmową promocją, jaką "Kodowi Da Vinci" zafundował Kościół i kto tam jeszcze. Słusznie zresztą, bo naprawdę nie ma się o co pieklić. "Kod Da Vinci" widziałem i wynudziłem się śmiertelnie – film obnażył wszystkie słabości książki, był przegadany, kiepsko zagrany, nie było w nim ani grama napięcia czy suspensu. Szkoda czasu i generalnie wiele hałasu o nic.

A mimo to wiedziałem, że na "Anioły i Demony" do kina pójdę, bo książki czytałem obydwie i naprawdę, ta pierwsza (a "Anioły" książka były przed "Da Vincim" książką) była znacznie, znacznie lepsza. Głównie dlatego, że podczas, gdy "Da Vinci" miał ambicje pozowania na książkę "demaskującą największe spiski w historii ludzkości", "Anioły i Demony" były czystą fantastyką naukową. Jedno i drugie stanowiło pięćset stron na pięć godzin czytania, a potem odłożenia na półkę, z tym, że "Anioły..." były rozrywką nieskrępowaną (aż tak) bzdurnymi teoriami.

W kwestii filmów - tak jak "Da Vinci" odsłaniał słabości książki, tak "Anioły..." podkreślają mocne punkty powieści. "Da Vinci" był rozgadany i rozwlekły w czasie (24 godziny) i przestrzeni (Paryż, okolice Paryża, potem Londyn), "Anioły..." są szybkie i skondensowane – wszystko dzieje się w ciągu dosłownie kilku godzin na terenie Rzymu i Watykanu. Daje to poczucie ciągłej pogoni/pościgu oraz klaustrofobii, tak pożądanej przecież w podobnych dziełach. Poza tym całkiem filmowi wyszło na dobre, że powstał jako drugi – mnóstwo mamy w nim zabawnych nawiązań do "Kodu Da Vinci".

Tak więc "Anioły i Demony" także polecam szukającym dwóch i pół godziny nieskrępowanej rozrywki.

***

Tyle filmów odmóżdżających na razie, ale spokojnie – już zbliżają się Terminator: Ocalenie i pewnie kilka wakacyjnych superprodukcji...

Natomiast z propozycji bardziej (choć odrobinę) wymagających mam zamiast wybrać się na Wojne Polsko-Ruską, Zacka i Miri co kręcą porno
oraz Bękarty Wojny. Skusiłbym się tez na nowego von Triera, ale po Sierocińcu i Zdarzeniu mam dość horrorów w kinie...

What a week...

2009-05-25T05:54:00.005+02:00

Uwaga, przed Państwem – Prawdziwy Blogowy Wpis. Takie autentyczne wywalanie duszy i opisywanie przeżyć wewnętrznych i zewnętrznych, jakie powinny się na blogu znajdować, a nie jakieś grafomańskie pieprzenie o filmach i muzyce ;)

Jest piąta rano w poniedziałek, a ja nie mogę spać, bo uprzedni tydzień był tak obfity w wydarzenia i, co by tu ukrywać, przełomowy, że albo nie mogę spać, bo dopadło mnie aftermath tego wszystkiego, albo nie mogę spać, bo się denerwuje, co przyniesie ten tydzień.

Nie zrozumcie mnie źle – wszystkie te zmiany są pozytywne (albo nie są, ale da się z nich wyciągnąć coś pozytywnego), więc "denerwuje" ma raczej znaczenie "kurde, co JESZCZE się może wydarzyć?"

No, ale po kolei (jak to mówią, Indianie podłożyli dynamit pod tory i było po kolei):

Praca – zapieprzałem jak mały samochodzik. Cały zespół zapieprzał jak małe samochodziki. Mieliśmy do dzisiaj rana skończyć ostatni etap projektu, żeby klient mógł go sobie testować, więc każdy sprężał się jak mógł, i choć Eclipse spływał krwią nikt z nas czasu nie żałował, tylko klepał słuszny kod. (miałem nawet przerobić cały tekst szanty "Czarna rafa" na opowieść o naszym projekcie, moze jeszcze to zrobię ;) Generalnie przełożyło się to na ponad 50h nadgodzin – pracowałem w zeszłą niedzielę, w środę (nie pracuję w środy), oraz w sobotę, kiedy spędziłem w pracy ponad 14 godzin. A w normalne dni tygodnia średnio po 11. Ale skończyliśmy, zdążyliśmy i jest dobrze.
Praca II – pod
koniec kwietnia ni z gruchy, ni z pietruchy, zwolniony został kolega z projektu. Ot, wręczyli mu miesięczne wymówienie w ostatnim dniu miesiąca, tak, że za kilka dni nas już opuści na zawsze. Na resztę firmy padł blady strach co będzie dalej. Szefostwo nie ukrywało, że sytuacja jest kiepska, i powiedzieli, że być może szykują sie dalsze zwolnienia, a na pewno – przedłużenie okresu obniżek pensji. Sytuacja miała się wyklarować ok. 20-go i rzeczywiście, prezes rozmawiał z nami w piątek. Zostaję w firmie :) Zresztą – wszyscy zostają, na razie nie są planowane dalsze zwolnienia. Ale najważniejsze, że chcą mi przedłużyć umowę :)
Dom – nie chcę się tu za dużo rozpisywać, bo to w sumie nie miejsce do tego, ale sytuacja w domu rodziców była fatalna. A ja, mimo, że na początku moją reakcją było, że mnie to nie dotyczy, nie jest to już moje życie i nie będę się w to mieszał, to jednak się w to wmieszałem. Zobaczyłem się z ojcem w poniedziałek, z matką - w środę, poznałem dwie strony całej historii, a potem napisałem do obojga długiego i treściwego maila na temat. Były to maile, które od lat już cisnęły mi się na usta, z mnóstwem rzeczy, które od dawna chciałem im powiedzieć, i w których postanowiłem zerwać z polityką nie mówienia sobie niczego, nie rozmawiania o słoniach w pokoju, którą moja cała rodzina święcie praktykuje (ja nie wiem, mamy to w herbie rodzinnym, czy co?) I opłaciło się – jeśli nawet nie pomoże im (bo głównie pisałem je z myślą, żeby rodzicom zwrócić uwagę na parę rzeczy, parę cech, które posiadają, zanim zaczną ze sobą rozmawiać), to na pewno pomoże mnie i moim relacjom z nimi.
Mieszkanie – a na koniec – Krzysiek wczoraj powiedział mi, że będę się musiał do lipca wyprowadzić. Krzysiek bierze ślub, udało im się znaleźć jakiś termin na sierpień (fuksiarze ;), więc od lipca już jego narzeczona i jej siostra się mają tu wprowadzać. Oczywiście, wiadomość o zaręczynach automatycznie dla mnie oznaczała, że muszę się zwinąć, ale jednak myślałem, że będę mógł to spokojnie zrobić w lipcu, ale po chwili myślenia o tym doszedłem do wniosku, że właściwie nie ma się czego bać, tylko należy szukać sobie mieszkania. Coś się znajdzie i nie ma co panikować – damy radę :)
Studia – właściwie to jest najmniej pozytywna część wydarzeń, bo niestety, natłok przedmiotów i projektów oraz absolutny brak postępu w tej dziedzinie mojego życia oznacza, że powoli zaczynam się oswajać z myślą, że być może przyjdzie mi powtarzać rok. Ale nic to, reszta mojego życia jest na tyle poukładana, że studia mogę sobie ciągnąć w tle, w niczym mi to nie przeszkadza :)

A tak naprawdę, to jest tego jeszcze więcej, tylko już nie o każdej małej rzeczy chcę tu pisać. Ale generalnie – sprawdziło się (znowu) moje eXistenZjonalne Prawo Murhpy'ego, które ukułem w IV klasie liceum po innym, równie (no, nie równie – nie oszukujmy się, w liceum problemy były miary bezwzględnie dużo mniejszej, ale względnie – były one porównywalne) obfitującym w wydarzenia i zmiany tygodniu:

Życie nigdy nie jest tak pokręcone, żeby nie mogło być bardziej.
Zatem – jeśli myślisz, że życie Cię już nigdy niczym nie zaskoczy, to poczekaj.

Nie pozostaje mi nic innego, jak wstać i iść do pracy :) Ciekawe, co przyniesie kolejny dzień...

Faraway, so close

2009-05-16T23:08:00.000+02:00

Po tym, jak zlikwidowali Music Cornera, a wraz z nim dział "Komis" w galerii Rynek 13, byłem może nie zdruzgotany, ale przynajmniej nieszczęśliwy - udało mi się tam trafić parę naprawdę świetnych płyt w naprawdę świetnych cenach.

Dzisiaj jednak okazało się, że bardzo fajny substytut dla tego miejsca mieści się bardzo niedaleko mnie. Mieszkam sobie mianowicie kilka minut od Placu Imbramowskiego, i choć co jakiś czas tam zaglądam po warzywa, wędliny czy pieczywo, to jakoś nigdy nie dotarłem do ostatniej jego alejki, która udowadnia, że można na tym targu znaleźć NAPRAWDĘ wszystko, bo nawet meble i kredyty majątkowe ;)

A także bardzo sympatyczne stoisko, na którym pan sprzedaje najróżniejsze starocie i obiekty, które wyglądają na mocno zdobyczne - w tym płyty i filmy na DVD. A że ofertę ma może nie rozległą, ale na pewno nader ciekawą, to oczywiście wydałem u niego trochę kasy.

Przede wszystkim polecam wybrać się do niego fanom Genesis - jest tego u niego pełno. Jest "Calling all stations" i "A trick of the tail" (te akurat mam), są "Abacab", "And then there were three" i koncertowe "Three Sides Live" (te mnie nie interesują) oraz są "Trespass" i "Nursery Cryme", których nie mam i na które poluję, ale że były w formacie SACD+DVDA za 40 zł każda, to się powstrzymałem - po co mi te formaty, jeśli nie mam na czym ich odpalić?

Zakupiłem natomiast wreszcie "Tales from Topographic Oceans" Yesa, "Atom Heart Mother" Floydów (w ciekawej wersji z dodatkowymi sześcioma bardzo wczesnymi utworami Floydów, jeszcze z Barrettem, w bardzo surowych wersjach - chyba bootlegów) oraz dwie pierwsze płyty polskiej grupy Satellite - "A Street Between Sunrise and Sunset" i "Evening Games". Była też digipackowa, rozszerzona wersja ich trzeciej, pięknej płyty "Into the Night", z dodatkowymi utworami, ale że ją mam, to postanowiłem nie dublować - nawet mimo bonusowych utworów. Generalnie pan ma jeszcze parę ciekawostek - "Amused to Death" Watersa czy "Private Collection" Jona i Vangelisa, których zakup też rozpatrywałem - więc polecam się do niego wybrać, zanim Wam wszystko wykupię ;) Pana można znaleść na Imbramowskim we wtorki, czwartki i soboty, a w niedzielę pod Halą Targową.

Ostatnią rzeczą, jaką u niego zakupiłem, było DVD z filmem "Pink Floyd The Wall", z paroma dodatkami w postaci wyciętego fragmentu filmu z piosenką "Hey You" (piosenka absolutnie prześliczna, ale faktycznie, do filmu nie pasowała), teledysku do "Another Brick in the Wall Part 2" oraz paru dokumentów wspominkowych czy z planu filmowego. W tym ostatnim szczególnie mi sie spodobała wypowiedź reżysera, Alana Parkera, nawiązująca do trudnej realizacyjnie sceny nazistowskiego koncertu/wiecu, w której w tłumie zagrali prawdziwi skinheadzi, co wywołało niepokój, czy ironicznej sceny nie odbiorą oni (a także widzowie) zbyt dosłownie. Alan Parker powiedział wtedy:

If you have a clear view of what you want to say, then you have to say it, and say it as strongly as you possibly can.

No, ale po tym wszystkim znowu muszę sobie dać na jakiś czas spokój z zakupami. A więc - żegnajcie, Ayreony i Fool's Gardeny, znalezione na allegro, żegnajcie, pierwsze płyty U2, i żegnaj, ostatnia płyto OSI.

Ale wasz czas jeszcze nadejdzie :)

The problem with U2

2009-05-07T23:14:00.004+02:00

The Best Ofy to zło. Zapamiętajcie te słowa, weźcie je sobie do serca i unikajcie ich jak ognia, kiedy przyjdzie Wam zapoznać się z twórczością jakiegoś nowego artysty czy zespołu. Można wpaść w fatalną pułapkę utworów, uznanych za "najlepsze" przez kogoś innego.

Weźmy takich Beatlesów - wszyscy znają ich bigbeatowe kawałki, "She Loves You Yeah Yeah Yeah", "C'mon C'mon C'mon Baby Twist and Shout" czy "Awannaholdyahand" bębnią każdemu w głowie, gdy słyszy o kwartecie z Liverpoolu, i tak się też on wszystkim kojarzy - z trzyminutowymi, lekkimi piosenkami o miłości, które tak łatwo wpadają w ucho. A ja tylko zbieram do swojej kolekcji te wszystkie zaskoczone wyrazy twarzy i niedowierzania w oczach, gdy uświadamiam ludzi, że Beatlesi to znacznie, znacznie więcej, niż bigbit, że zdecydowanie ważniejsza dla rozwoju muzyki popularnej była ich twórzość z drugiej połowy lat 60-tych, twórczość mocno psychodeliczna. Ale, niestety, ich zdecydowanie najlepszych utworów - "I'm Only Sleeping", "Being for the Benefit of Mr Kite" czy "A Day in the Life" nie uświadczymy w radiu, ewentualnie ten ostatni znajdziemy na jakimś thebestofie...

Ale, no właśnie. Thebestofy powstają ku zaspokojeniu gustów jak największego "targetu", więc niejako z definicji znajdą się na nim utwory najpopularniejsze. Ale "najpopularniejsze" rzadko tak naprawdę oznacza "najlepsze"...

Przykłady można mnożyć, ale największą niesprawiedliwością dziejową jest dla mnie to, jak zostało potraktowane U2, przede wszystkim przeze mnie. I dlatego to piszę - żeby irlandzkiemu kwartetowi po latach oddać sprawiedliwość.

Oto, jaki obraz U2 miałem jeszcze kilka tygodni temu: jest więc "POP", płyta, którą wychwalam pod niebiosa, którą uważam za najlepszy album nagrany w historii, czym "Deus eX" jest w świecie gier komputerowych, tym "POP" jest dla muzyki.

Jest "Achtung Baby", druga ich płyta, jaką poznałem, zachęcony artykułem z dodatku do "Wyborczej" sprzed 12 lat, wydanym z okazji koncertu z trasy PopMart, opisującemu historię i dotychczasowe osiągnięcia zespołu (jeszcze gdzieś ten artykuł mam...) . Płyta odjazdowa, rockowa, zwariowana, ale jednak nie potrafiła mnie tak całkiem porwać.

Jest "War", który zachwycił mnie surowym brzmieniem wczesnych lat 80-tych, pierwszych trzech utworów ("Sunday Bloody Sunday", "Seconds" i "New Years Day") mógłbym słuchać w kółko, ale cała płyta ma coś, co nazwałem "syndromem U2", o czym za chwilę.

No i jest "Joshua Tree", płyta, która wywindowała zespół na szczyty popularności, z bohaterów zrobiła bogów, którą wszyscy wymieniają jako najlepsze dokonanie zespołu... i której nie znoszę. Po prostu nie mogę. A trio najsłynniejszych utworów, które ciągle słyszę w radiu ("Where the streets...", "Still haven't found..." i "With or without you") jest do siebie tak podobne, że nigdy nie potrafię rozróżnić, który z tych kawałków właśnie słyszę (to jest właśnie syndrom U2).

Do tego trio dochodzą inne utwory, które ogólnie nazywam "jutupodobnymi", pełne motywów, które nazywam "jutuchwytami" (powolna, wręcz leniwa melodia, falsetowe wycie Bono... nie potrafię tego określić), a które też ciągle słyszę w radiu - "Pride", którego mam serdecznie dość, i nudne do wyrzygania "Stuck in the moment you can't get out of" - doprawdy, tytuł doskonale do tej piosenki pasuje.

I to jest obraz U2, jaki mam. Jaki miałem. A miałem go dlatego, że w radiu słyszałem tylko i wyłącznie wspomniane wyżej jutupodobne kawałki, i te same kawałki zawsze były wybierane na thebestofy, by grupę reprezentować, więc nie moja wina, że ja sobie ten obraz z tych paru identycznych, nudnych kawałków, rozciągnąłem na całą ich twórzość, której nie znam, i automatycznie założyłem, że przed "Joshua Tree" wszystkie płyty składały się z różnych odmian "Pride". Bo pierwsza płyta, "Boy", miała być o wchodzeniu w dorosłość, o matce Bono, o dzieciństwie, więc uznałem, że będzie równie mdła i nudna. "October" jest w dużej mierze o religii, więc też będzie mdła i nudna. "War" jest ostrzejsza, bo wymaga tego temat, więc to tylko jednorazowy wybryk. Nie miałem ŻADNYCH podstaw, żeby wierzyć, że jest inaczej.

Właśnie dlatego thebestofy są złe.

Bo przed sierpniowym koncertem zabrałem się wreszcie za posłuchanie ich wszystkich płyt. Wszystkich, w całości. I jestem, kurna, zachwycony. Okazuje się, że nie tylko "War", ale wszystkie trzy pierwsze płyty są równie rockowe, z tym ukochanym przeze mnie surowym, gitarowym brzmieniem (a'la wczesna Republika czy Bauhaus). Nie tylko "I Will Follow", ale cały "Boy" pełen jest porywających i energicznych utworów, a uznawany za gorzy "October" moim zdaniem wcale mu nie ustępuje.

Ale na tym nie koniec. Czwarta płyta grupy, "The Unforgettable Fire" zawiera znacznie więcej, niż tylko "Pride" - choćby otwierający "A Sort of Homecoming" czy świetny utwór tytułowy, oraz śliczne, nastrojowe (wpływ producentów, Briana Eno i Daniela Lanoisa, którzy zmienili surowość na delikatne, ambientowe brzmienie) "Bad" i "Indian Summer Sky".

Teraz nawet "Joshua Tree" zaczyna mi się podobać. Nie dość, że okazuje się, iż trzy identyczne utwory wcale nie są takie identyczne, i teraz nie mogę znieść już tylko jednego z nich, to jeszcze za nimi na płycie kryje się kilka perełek (kocham "Bullet the Blue Sky").

Idąc dalej, dzięki temu wszystkiemu na nowo odkryłem "Achtung Baby", którego należy słuchać w połączeniu z "Zooropą" i wieńczącym nieformalną trylogię "Popem". Kto wie, może nawet jeszcze przekonam się do płyt numer 10 i 11...

Ale to też jeszcze nie wszystko. Poza słuchaniem płyt mnóstwo oglądam i czytam i dowiaduję się, że cholera jasna, ten irlandzki kwartet to jednak znacznie, znacznie więcej, niż tych 12 płyt, które wydali. Pal sześć, że mają mnóstwo świetnych teledysków, do niektórych piosenek nawet więcej, niż jeden ("One" ma ich pięć!), to jeszcze na uwagę zasługują setki b-side'ów, EPów, alternatywnych wersji, nagrań koncertowych, coverów innych wykonawców (U2 naprawdę dużo czerpali z Beatlesów), wreszcie - ich trasy koncertowe. Wiedziałem o całej filozofii, która stała za "POPem" i trasą PopMart, od naklejek na płytach po wystrój sceny koncertowej, ale gdy dowiedziałem się o niewyobrażalnie wręcz złożonym i dech w piersiach zapierającym multimedialnym przedsięwzięciu, jakim była megatrasa koncertowa ZooTV, to nadal nie mogę wyjść z podziwu, że ten - jak mi się zdawało - skromny zespół z Irlandii porwał się na coś takiego...

Morał z tego taki - patrzę teraz na U2 zupełnie inaczej, coraz bardziej ich podziwiając i chwaląc (bo na to zasłużyli, zwłaszcza po tym, jak po nich przez ostatnie lata jeździłem), ale to wszystko no thanks to The Best Of.

Powtarzam jeszcze raz - trzymajcie się z dala od The Best Ofów. Nikt nie powinien za Was wybierać, które utwory są "najlepsze". Słuchajcie wszystkiego, słuchajcie uważnie i sami szukajcie tego, co Wam się w muzyce podoba.

Gwarantuję, że to się opłaca.

Krew lepsza od wolności

2009-05-02T13:00:00.004+02:00

OSI wydali nową płytę. W sam raz by się zgadzało, bo wydają jedną co trzy lata ("Office of Strategic Influence" w 2003, "Free" w 2006).

Kilka słów o OSI: jest to projekt muzyczny (tzn. wydają tylko płyty, nie grają – niestety – koncertów), założony przez Jima Matheosa, Kevina Moore (były, moim zdaniem najlepszy, klawiszowiec Dream Theater) i Mike'a Portnoya (perkusista DT), z niewielką pomocą Stevena Wilsona (Porcupine Tree i wiele innych). Do pierwszej ich płyty, "Office of Strategic Influence" ("Biuro Oddziaływań Strategicznych", podobno jest to nazwa autentycznej organizacji, oddziału amerykańskiego MONu, powstała po atakach 11 września w celach szerzenia propagandy w wojnie przeciw terroryzmowi) przekonywałem się długo, ponad rok. Ale gdy się wreszcie przekonałem, płytę tą pokochałem i uwielbiam do dziś.

Szczególnie ujęły mnie na niej ten rządowy, szpiegowski klimat – jeśli ktoś kojarzy grę "Splinter Cell", szczególnie misję, w której wkradamy się do siedziby CIA w Langley w pierwszej części, doskonale wie, o czym mówię – nie znam dwóch dzieł, które lepiej by do siebie pasowały, niż ta płyta i ta gra. Ostatecznie może być film Tony'ego Scotta "Wróg Publiczny". Klimat zawarty jest nie tylko w muzyce i efektach specjalnych (płyta przesiąknięta jest nagraniami rozmów, część brzmi jak rozkazy wydawane podczas tajnych operacji, część jak nagrania audycji radiowych czy telewizyjnych na temat wszechobecnej inwigilacji, a część brzmi jak nagrania z podsłuchów telefonicznych czy w pomieszczeniach), ale i w tekstach – tytułowy utwór "OSI" mówi wprost, jaka jest agenda tytułowej organizacji:

Hate it when the truth unravels
Hate it when we don't get a spin
Hate it when the enemy travels
'cause it's awfully un-american

Inne piosenki mają bardzo podobny wydźwięk ("When You're Ready", "Hello Helicopter"), nawet utwory instrumentalne nie są takiego klimatu totalnej inwigilacji pozbawione ("Horseshoes and B-52s" – tytuł pochodzi od dwóch "mitycznych" szpiegowskich samolotów). A wśród tych wszystkich utworów mamy też perłę w postaci dziesięciominutowego kawałka autorstwa i z wokale Stevena Wilsona – "shutDOWN", bardzo w stylu jego Porcupine Tree. Jest to miła odmiana na całej płycie także dlatego, że wokal Moore'a jest fajny, ale na dłuższą metę może być męczący.

W całą tą atmosferę świetnie wkomponowuje się okładka i książeczka płyty, stylizowana na paszport ze wszystkim, co trzeba (jest strona z danymi personalnymi Biura, są pieczątki i wizy) oraz dołączony do płyty teledysk do jednego z instrumentalnych utworów.

Trzy lata później grupa wydała album "Free", który także potrzebował trochę czasu, żeby do mnie trafić, i choć teraz go już w całości bardzo lubię i cenię, to jednak do świeżości i nastroju debiutu jest mu daleko. Brakuje mi na nim instrumentalnych utworów i gościnnych występów – krótko mówiąc, choć płyta jest dobra, to jednak mam po niej przesyt wokalu Moore'a. Ale nie brakuje na nim prawdziwych perełek – jest piękne, singlowe "Go", jest śliczna ballada "Home Was Good", no i jest mój ulubiony "Bigger Wave" z tekstem, który już kiedyś tu zamieszczałem, ale powstrzymać się nie mogę, więc powtórzę:

I was hoping we could walk on the water
and still find reasons to swim inside

Braki płyty wynagradza nieco bonusowy dysk "re: free", dodawany do niektórych wydań albumu – zawiera kilka utworów spokojnych, nastrojowych i instrumentalnych ("Communicant").

A teraz, w 2009 roku, projekt OSI wydał album numer trzy, "Blood", pierwszy ich album, który mnie wciągnął od pierwszego przesłuchania, właściwie od pierwszej piosenki – już słuchając "Escape Artist" piałem z zachwytu, tylko, żeby przy następnym, "Terminal", piać jeszcze głośniej.

Dziewięć utworów, z których nie wszystkie zachwycają – właściwie najbardziej podobają mi się te spokojniejsze, nastrojowe (jak dwa pierwsze, przepiękny "Radiologue", "Stockholm" z gościnnym wokalem Mikaela Åkerfeldta z grupy Opeth, którego ja znam bardziej jako Fear z "Human Equation" Ayreona, oraz zamykający płytę utwór tytułowy). Słabsze są te głośniejsze, bardziej łomotliwe ("False Start", "Be The Hero"), ale równoważy je obecność utworu instrumentalnego w starym, dobrym, rządowo-szpiegowskim klimacie ("Microburst Alert").

Generalnie – "Blood" wchodzi i przyswaja się dużo lepiej, niż "Free", dużo bardziej skłania do słuchania w kółko i bardziej zostaje w pamięci.

Tylko wkurza mnie, że skoro na "Free" wydałem tych 70 złotych, to nie ma rady – będę musiał "Blood" kupić, i to szybko...

The Matrix Reevaluated

2009-04-30T23:11:00.000+02:00

Minęło właśnie 10 lat od premiery pierwszego "Matrixa", który, co tu dużo mówić, zrewolucjonizował w jakimś stopniu kino i odbił się bardzo szerokim echem w popkulturze, bardzo szybko urastając do rangi dzieła kultowego. Nie oszukujmy się – tak było, i dowody tego wciąż widzimy naokoło – w wielu miejscach jeszcze można zauważyć spadający kod Matriksa i efekt bullet-time (choć najczęściej używany w celach parodystycznych), a ilekroć ktoś stwierdzi, że ma Deja Vu, zawsze znajdzie się ktoś inny, kto skomentuje, że to "Matrix coś tam zmienił".

Potem, jak wiadomo, były dwa sequele, o których pisałem jakiś czas temu, które rozczarowały ogół tak bardzo, że niektórzy wolą udawać, że ich wcale nie było. Ja sam byłem srogo rozczarowany i czułem się przez braci W. oszukany, ale przyznam, że widziałem sequele tylko raz i tylko w kinie – od tego czasu, od 2003 roku ani razu nie obejrzałem ani ich, ani – sadly – pierwszego Matrixa.

Ale teraz, chyba nawet trochę zainspirowany wyżej zlinkowanym komiksem z XKCD, postanowiłem obejrzeć jeszcze raz, i to nie tylko jedynkę, ale całą trylogię. Zobaczyć, czy to rzeczywiście jest takie złe...

...i stwierdzam niniejszym: nie jest. Nie jest! Po oglądnięciu całej trylogii część po części, z mózgiem na najwyższych obrotach i z możliwością skonfrontowania tego, co się dzieje z tym, co było wcześniej mówione (albo odwrotnie) widzę, że ta trylogia naprawdę trzyma się kupy. Oczywiście, jest to kupa (hmm...), do zrozumienia której trzeba zawiesić niewiarę na dość solidnym haku i dać się ponieść wewnętrznym zasadom Matriksa, ale jeśli się te zasady opanuje, zrozumie i przyjmie, filmy naprawdę nie rozczarowują.

To znaczy jasne, rozczarowują, jeśli ktoś się spodziewał, że sequele będą dorównywały oryginałowi. Nie dorównują, są gorsze, ale nie są w żadnym wypadku złe. Uważam nawet, że w wielu miejscach są dużo lepsze i dogłębne, niż się ludziom wydaje, a bracia Wachowscy podeszli do nich naprawdę bardzo odważnie. Ich błędem było to, że było to wszystko zbyt zaciemnione dla szarego człowieka, i ciężko to było skumać za pierwszym razem. Złośliwi twierdzą, że takie zaciemniające zabiegi (np. Architekt, używający cholernie wyszukanego słownictwa) były użyte specjalnie, żeby ukryć niedociągnięcia fabuły, ale gdy słuchałem jego gadki bardzo uważnie, to jednak ciężko sie do czegokolwiek przyczepić.

Co mi się w sequelach podobało: przede wszystkim ironia, związana z Agentem Smithem. Jedynka kończy się jego "śmiercią", po czym zaraz na początku "dwójki" dowiadujemy się, że Neo przez przypadek nie tylko go nie zniszczył, ale wręcz go uwolnił spod władzy Matriksa, tworząc niebezpiecznego wirusa, który zaraża wszystkich w Matriksie, a nawet potrafi się z niego wydostać i przejąć kontrolę nad osobami w świecie realnym. Ironia numer jeden – Neo zamiast niszczyć, tylko potęguje władzę swojego przeciwnika. Ale w "trójce" pojawia się ironia numer dwa, która wywraca ta pierwszą do góry nogami. Mianowicie – maszyny ruszają na ostateczną bitwę przeciw ludziom, a tymczasem, wewnątrz Matriksa, Agent Smith przejmuje nad wszystkim kontrolę, i jedyne, co go może powstrzymać, to Neo. A raczej - nie powstrzymać, tylko niejako "wydać" samemu Matriksowi, żeby zrobił z nim porządek i go wykasował całkowicie. A Neo, rzecz jasna, robi to za cenę pokoju. Więc najpierw zamiast zniszczyć, powiększa potęgę swojego przeciwnika, ale potem wykorzystuje ten fakt, żeby doprowadzić do rozejmu.

Drugą sprawą, która mi się bardzo podoba, jest podejście do Morfeusza. W jedynce ze świata realnego widzimy tylko statek Nabuchodonozor i jego załogę, o mieście ludzi i innych statkach tylko słyszymy. Więc Morfeusz, jako jego kapitan, jawi się nam (i samemu Neo) jako masta haka, prawdziwy guru, który wie, co się dzieje, i jest niejako orędownikiem wolnej ludzkości. A w następnych częściach, gdy mamy szansę zobaczyć go w kontekście całej społeczności Syjonu oraz innych kapitanów, dostrzegamy, że Morfeusz jest tylko jednym z wielu, na dodatek przez innych postrzegany jako oszołom, który święcie w Neo wierzy – czego wcale nie podzielają wszyscy w Syjonie, szczególnie inni kapitanowie.

No i sam Neo, który okazuje się być którąś kolejną generacją Wybrańca. Architekt i Wyrocznia do bardzo dokładnie tłumaczą – raz na jakiś czas rodzi się w Matriksie ktoś, kto ma w mózgu jakąś anomalię (tak do Neo na początku "dwójki" zwracają się agenci, gdy go widzą: "Anomalia"), która sprawia, że niektóre sygnały są przez Matriks interpretowane jako rozkazy zmiany, no, czegokolwiek. Jak boczne furtki czy rozkazy administratora – i właśnie dlatego Neo i poprzedni wybrańcy mogli robić, co im się żywnie podoba. Za pierwszymi dwoma razami skończyło się to dla maszyn katastrofą, więc utworzyli program Wyrocznia, który miał takimi wybrańcami manipulować. Tylko, że Wyrocznia postanowiła tym razem zamanipulować nim do tego stopnia, żeby zakończyć wojnę – i to też ma sens, bo Wyrocznia wcale nie musiała być zbuntowanym programem, który zyskał świadomość i postanowił zadziałać przeciw maszynom. Może Wyrocznia, tak jak pozytronowe mózgi z "Konfliktu do uniknięcia" Asimova, działała dokładnie zgodnie ze swoim oprogramowaniem, i doszła w swoim rozumowaniu, że tym, co tak naprawdę pomoże maszynom w ostatecznym rozrachunku, będzie zakończenie wojny i zawarcie rozejmu z ludźmi.

Wreszcie – sequele się po prostu dobrze ogląda. Naprawdę – jest to miód dla oczu. I ja wiem, że wiele osób zarzuca np. scenie walki Neo z setką Smithów, że jest niezamierzenie autoparodystyczna, i że Neo wyprawia tam z prawami fizyki co mu się żywnie podoba, ale for crying out loud, on jest WYBRAŃCEM, on MOŻE wyprawiać z prawami fizyki co mu się żywnie podoba. On może LATAĆ, jak babcię kocham! Podobnie ze sceną ratowania Trinity – ot, po prostu wyłącza kolizję obiektów między swoją ręką a jej ciałem i wyciąga z niego kulkę, a potem generuje ładunek elektryczny, który działa jak defibrylator. To naprawdę jest zgodnie z wewnętrznymi zasadami Matriksa!

W podobny sposób można wyjaśnić wszystkie inne nieścisłości trylogii Matriksa i jeśli ktoś ma coś, czego nie rozumie – zapraszam do dyskusji, chętnie odpowiem, chętnie wytłumaczę.

A jeśli są osoby, które uważają, że nawet mimo tego wszystkiego walka Neo ze Smithami i tak jest głupia, i w ogóle bez sensu, że on lata, a tak w ogóle to jak działa ta cała sprawa z byciem Wybrańcem – to są tetrycy. Ludzie, którzy po prostu Nie Czują Klimatu. Ci sami, którzy stwierdzają, że "Gwiezdne Wojny" są głupie, bo w kosmosie nie słychać wybuchów. Szkoda mi ich, bo z własnej woli pozbawiają się masy przyjemności, jaka płynie z oglądania takich filmów :)

Zagraniczna płyta, polska cena, badziewna jakość

2009-04-22T22:05:00.008+02:00

A więc kupiłem sobie nowa płytę U2. W Epiku, jak należy, i w ogóle. Wydań jest kilka - od dużego boksu, z filmem, książką, albumem fotograficznym i nie wiem jeszcze jakimi bajerami za dwie stówy, poprzez wydanie CD+DVD, przez zwykłą płytę aż do płyty z serii "Zagraniczna płyta, polska cena" za faktycznie polską cenę 36 zł.

Wybrałem więc tą ostatnią opcję, bo bardzo akcję popieram... i okazało się, że za polską cenę otrzymałem też typowo polską jakość.
Nie dość, że oryginalna okładka płyty została otoczona oszpecona wianuszkiem z nazwą akcji, a jej logo bezczelnie widnieje na grzbiecie płyty, to jeszcze to, co najważniejsze, czyli książeczka, zwyczajnie nie istnieje - zawiera ledwo "cast and crew" płyty, nawet nie ma listy utworów, nie mówiąc już o tekstach...

Szkoda bardzo, bo już myślałem, że wydawcy naprawdę pójdą na rękę melomanom i poważnie obniżą ceny, a nie będą wystawiać takie cyrki.

***

Ale z dobrych wieści - dzisiaj wszedłem sobie do Empiku i w drzwiach powitała mnie informacja, że Depeche Mode właśnie wydali nową płytę. Ciekawy zbieg okoliczności, bo dosłownie dzień-dwa temu sobie o nich przypomniałem, że "Ultra" w 1996, na "Excitera" trzeba było czekać 5 lat, a od 2001 roku nic, przez osiem lat ze stajni królów New Romantic (no, obok U2, rzecz jasna) nie było ani słówka. U2 przez ten czas wydali jedną płytę i kilka "pobocznych" piosenek, a Depeche Mode milczą. A tu dzisiaj plakat, reklamujący "Sounds of the Universe".

Wszedłem więc, spojrzałem na półkę z nowościami, i zobaczyłem - na szczycie właśnie nowe DM (w kilku wydaniach), półkę niżej, oczywiście, nadal U2, a jeszcze półkę niżej...
Tak, zgodnie z oczekiwaniami, kilka miesięcy po wydaniu w Polsce pierwszej płyty Tesco Value, zespołu Czesława Mozila, z którym grał w Danii, przyszła kolej na drugą, "Songs for the Gatekeeper". Podczas, gdy "Debiut" Czesława jest zabawny i fajny, a "Tesco Value" jest interesująca, "Songs for the Gatekeeper" jest po prostu zajebista. Genijalna, jak to niektórzy mówią ;) Absolutny must-have, o którym pisałem już jakiś czas temu.

I dlatego wyszedłem ze sklepu o parę groszy na koncie lżejszy ;)

Cedry Libanu

2009-04-14T22:07:00.000+02:00

Cały wczorajszy dzień spałem
Obudziłem sie w ubraniu na stercie brudów
Całą noc starałem się zdążyć przed terminem
Wtłoczyć komplikacje życia w prosty nagłówek

Twoją twarz mam tu na starym zdjęciu
Sprzątasz na nim dziecięce ubranka i zabawki
Uśmiechasz się do mnie, zabrałem je z lodówki
Nie pamiętam, co potem robiliśmy

Czuję, jakbym od lat nie był z kobietą
Cały czas myslę o Tobie i Twoich słonych łzach
Ten gówniany świat czasem wyda piekną różę
Jej zapach unosi się w powietrzu, a potem zanika

Oddzwoń do domu

Najgorsi z nas produkują malownicze wyznania
Najlepsi są geniuszami lakonizmu
Mówisz, że nie zostawisz prawdy samej
Jestem tu, bo nie chcę wracać do domu

Dziecko pije brudną wodę z koryta rzeki
Żołnierz przynosi z czołgu pomarańcze
Czekam na kelnera, trochę trwa zanim przyjdzie
Patrzę na zachód słońca nad Libanem

Oddzwoń do domu

Moja głowa jest jak zapalony papieros
Pogańskie chmury odbijają się w minarecie
Jesteś tak wysoko, wyżej niż ktokolwiek
Czy jesteś też wśród cedrów Libanu?

Wybieraj wrogów rozsądnie, bo to oni cię określają
Niech będą interesujący, bo w pewien sposób ich obchodzisz
Nie ma ich na początku, ale gdy opowieść dobiegnie końca
Zostaną z tobą na dłużej, niż przyjaciele

Przepiękna jest ta piosenka.

Same śmiecie w Internecie

2009-04-05T16:07:00.002+02:00

Informatyka w szkole podstawowej, zanim będzie uczyć tajników Windowsa, Worda czy Power Pointa, przede wszystkim powinna uczyć młodzieży umiejętności wyszukiwania informacji w Internecie. Nie bez powodu jedną z najważniejszych umiejętności w "Zewie Cthulhu", jaką powinien posiąść gracz, jest Korzystanie z Bibliotek – jest to pewien znak naszych czasów, że bez umiejętności korzystania z Googla wiele się nie osiągnie.

I nie jest to takie proste – znam osoby, które po dwóch minutach rezygnują albo się poddają. A potem wzywają mnie do pomocy, choć odrobina umiejętności wpisywania zapytań, filtrowania wyników oraz cierpliwość zupełnie by im wystarczyła.

Dlatego podzielę się z Wami kilkoma fajnymi adresami, które ostatnio trafiły mi w ręce, a które są diablo przydatne w wyszukiwaniu specyficznych informacji.

http://www.findjar.com/
- szukacie rozwiązania jakiegoś problemu w Javie. Znajdujecie kilka przykładowych fragmentów kodu w sieci, ale nie wiecie, w jakiej bibliotece to się znajduje, czego potrzebujecie, żeby to zawrzeć w Waszej aplikacji, albo jakie zależności wpisać do mavenowego POMa, żeby wszystko grało. Z pomocą przychodzi ta kapitalna strona – wystarczy wpisać nazwę klasy czy pakietu, a strona zwróci nam listę jarów, w których możemy daną klasę znaleźć. Od razu z linkami do miejsc i repozytoriów, z których dane jary możemy pobrać. Z mavenem jest trochę kłopotów, bo czasem przełożenie adresu repozytorium na odpowiednie wpisy w POMie może nie być całkiem intuicyjne, ale takie problemy też da się zawsze rozwiązać.

http://www.rhymezone.com
– na tą stronkę natrafiłem wczoraj, przy pisaniu piosenki dla Clair – wpisałem w googlu "words that rhyme with friends" i dostałem w odpowiedzi ten kapitalny serwis. Znaleźć na nim można nie tylko rymy, ale też definicje, synonimy, antonimy, homonimy – generalnie jest tego pełno. Polecam wierszokletom i piosenkopisarzom.

Na koniec moje ostatnie odkrycie – http://www.tvtropes.org. Jest to wiki, więc są z nią takie same problemy, jak z każdą wiki – wchodzę na nią na chwilę i spędzam tam całe godziny, ale nie żałuję, bo jest to wiki dokładnie na tematy, które mnie bardzo interesują. Generalnie jest to encyklopedia... hm... tropes. Nie wiem, jaki jest polski odpowiednik tego słowa, i czy w ogóle takowy istnieje. Ja mówię na to "motyw fabularny". Jak antropolog James Campbell napisał "Bohatera o tysiącu twarzach", gdzie przeanalizował tysiące mitów i legend i wyciągnął z nich powtarzające się elementy, archetypy postaci, szkielety fabularne, rodzaje przyczyn, powodów, celów czy pułapek, na jakie można natrafić w wielu, jeśli nie wszystkich dziełach (swoiste fabularne wzorce projektowe) – to były właśnie tropes, to były właśnie motywy fabularne.

I ta strona zbiera wszystkie możliwe motywy ze wszystkich dzieł, jakie posiadają fabułę – książki, sztuki teatralne, filmy, seriale, gry komputerowe, komiksy, manga i anime, komiksy webowe – dosłownie każde medium, jakie tylko istnieje. Można tu znaleźć doskonale znane i ogólne motywy (zabiegi fabularne*: MacGuffin, Red Herring, albo archetypy postaci: Mary Sue czy Dziwka o Złotym Sercu) jak i motywy bardzo specyficzne (np. Ucieczka Szybami Wentylacyjnymi czy Gra w Ja Nigdy). Dodatkowo hasła opisywane są bardzo nieformalnie i zabawnie, ilustrowane są dosłownie tysiącami przykładów i są kapitalnie ponazywane (np. pary postaci jak Rosencratz i Guilderstern czy C-3PO i R2-D2 to są Ci Dwaj Kolesie albo motyw, jak wszyscy przeciwnicy Bonda, gdy go schwytają, zamiast go zabić jedzą z nim obiad, nazwany jest No Mr Bond, I Expect You To Dine).

Gigantyczna (i przezabawna) baza wiedzy, przydatna wszystkim przyszłym pisarzom, scenarzystom, ale też myślę, że miłośnicy i analitycy literatury znajdą w niej mnóstwo przydatnych informacji.

- chodzi mi o plot device – nie znalazłem lepszego polskiego odpowiednika tego pojęcia.

Joss Whedon potrafi

2009-03-24T23:27:00.002+01:00

J.J. Abrams, który zdobył moje uznanie (i dużo tusków) trzecią częścią "Mission: Impossible", świetnym "Cloverfieldem", a nade wszystko najlepszym długotrwającym serialem "Lost", swoim ostatnim dziełem – serialem "Fringe" – mocno mnie jednak rozczarował. Nie dość, że nie ma w nim nic świeżego – serial wygląda jak "Archiwum X", w którym zamiast kosmitów mamy szemraną korporację – to jeszcze ani trochę nie wciąga nastrojem (bo nie bardzo ma czym), postacie wydają mi się jednowymiarowe, ich dramaty – miałkie, a dialogi – drętwe. Naprawdę, nawet John Noble jako zwariowany profesor, Joshua Jackson jako jego syn i Lance Reddick jako szef-agent FBI nie są w stanie zapewnić mi rozrywki, jakiej po tym serialu oczekiwałem.

Od początku nie zachwycał, ale ja jednak dawałem Abramsowi szansę, że może po paru odcinkach wyjdzie coś naprawdę niesamowitego, coś, czego się zupełnie nie spodziewam (twórca "Losta" nauczył mnie spodziewać się niespodziewanego), ale nic takiego nie miało miejsca. Niech dowodem na to będzie fakt, że jeden z odcinków zakończył się cliffhangerem w postaci porwania głównej bohaterki, a ja od tego czasu nie obejrzałem ani jednego więcej...

Tymczasem w świecie seriali istnieje jeszcze jedno nazwisko, na którego dźwięk zaraz szybciej mi bije serce. Joss Whedon, choć jego dzieł widziałem jedynie około 800 minut (13 odcinków + 2 filmy), to uważam go za absolutnego geniusza. I nie tylko ja. Dziełem tym był bowiem serial "Firefly", najlepszy serial, jaki widziałem ever, i jestem jednym z bardzo wielu dusz, które nigdy telewizji FOX nie wybaczą tego, jak fatalnie to arcydzieło potraktowała (nie dość, że ucięli serial po 13 odcinkach, to jeszcze nie puścili w telewizji wszystkich, na dodatek w złej kolejności). Powszechna opinia o Whedonie jest tak dobra, że aż chyba kiedyś się przemogę i oglądnę jego pierwsze dzieło – "Buffy, postrach wampirów", który, jak wszelkie znaki na ziemi i niebie dowodzą, jest lepszy, niż wygląda.

Whedon właśnie przedstawia nam swoje nowe dziecko - serial "Dollhouse". Jednak z powodu czegoś, co nazywane jest Efektem Świetlika (The Firefly Effect), wiele osób – w tym ja – jakoś boją się spróbować, z czym to się je, bo pewnie jeszcze kilka odcinków i znowu wspaniała telewizja FOX pośle to do diabła, gdy my już zdążymy to pokochać...

Przemogłem się jednak, spróbowałem, i... no, do cholery, jak ten człowiek to robi? Już po kwadransie trwania pilota piałem z zachwytu, i nie przestałem piać przez cały czas trwania wszystkich sześciu odcinków, jakie dotychczas wyszły. A teraz jestem na głodzie i moje życie trwa od czwartku ("Lost") do soboty ("Dollhouse") i znowu do czwartku, i tak w kółko.

Tytułowy domek dla lalek jest tajną, nielegalną, miejsko-mityczną organizacją, która "posiada" osoby z wyczyszczonymi osobowościami do wynajęcia. Gdy pojawia się jakiś bogaty i wpływowy klient z pewnymi konkretnymi zachciankami albo potrzebami, taka "lalka" jest wypełniana konkretną osobowością (w tym – zestawem wspomnień oraz umiejętności, od sportów ekstremalnych przez negocjacje, włamywanie się po, rzecz jasna, seks) i wypożyczana na czas zadania.

My śledzimy losy jednej z tych lalek, Echo (Eliza Dushku, filmowa córka Schwarzeneggera z "Prawdziwych Kłamstw"), która coraz częściej ma przebłyski czegoś poza instalowanymi wspomnieniami, jej ochroniarza Langtona (Harry Lennix, Lock z dwóch ostatnich "Matriksów"), a z drugiej strony – niepokornego agenta FBI Paula Ballarda (Tahmoh Penikett, Helo z "Battlestar Galactica"), który stara się organizację wytropić. W pozostałych rolach – szefowa organizacji, genialny geek-wynalazca technologii implantów osobowości, pani doktor, inne lalki oraz śliczna sąsiadka pana agenta, która – rzecz jasna – na niego leci... a może tak ją zaprogramowano? ;) Acha, no i mamy jeszcze wątek jednej (właściwie "jednego", bo to facet) z "lalek", Alpha, który oszalał, wymordował większość załogi domu dla lalek, po czym urwał się ze smyczy i tyle go widzieli...

Generalnie – Joss Whedon potrafi. Chyba nawet bardziej potrafi, niż J.J. Abrams. Teraz tylko pozostaje mieć nadzieję, że FOX nie zachowa się jak ostatnia szmata i wreszcie doceni tego talent, nie skazując serialu na śmierć antenową po 13 odcinkach...

Światełko na horyzoncie

2009-03-23T23:58:00.001+01:00

Co sądzicie o nowej płycie U2?

Pytam głównie fanów, szczególnie tych wierzących w Teorię Liczb Nieparzystych. Bo ja słyszałem kilka opinii – zarówno od moich znajomych, jak i od tych, co "sie znają" – że płyta jest przeciętna, że to odgrzewanie starych kawałków, że jadą po nazwisku i nic nowego nie odkrywają. Co by się ze wspomnianą teorią w sumie zgadzało, jako, że to płyta jest z numerem 12.

A ja sobie jej słucham i tak sobie myślę, że teoria jest błędna. To nie liczby nieparzyste są dla U2 szczęśliwe. Dla mnie stanowczo dużo szczęśliwsze są liczby podzielne przez trzy...

"War" (numer 3) jest płytą bardzo dobrą, rewelacyjną wręcz. Ma pewną irytującą cechę, mianowicie – wszystkie kawałki są na niej do siebie podobne, przez co nie można jej przesłuchać więcej, niż dwa-trzy razy pod rząd, ale otwierająca trójka – "Sunday Bloody Sunday", "Seconds" i "New Year's Day" – dosłownie powala na kolana, a ja wolę, jak utwory są podobne ale dobre, a nie podobne, ale kiepskie (jak na numerach 5 i 10, o czym za chwilę).

"Rattle and Hum" (numer 6) przesłuchałem ostatnio właśnie po to, żeby sobie teorię trójek udowodnić, i nie pomyliłem się – zaskakujące połączenie utworów koncertowych (w tym świetnych coverów klasyki Beatlesów i Dylana) z oryginalnymi nagraniami studyjnymi ("God Part II" i "Angel of Harlem"), mocna rzecz.

Wreszcie – "Pop" (numer 9), płyta wybitnie niedoceniana, nazwana przez Edge'a "najodleglejszą od U2 jak to tylko możliwe", niedopracowana i dokańczana w pośpiechu, co wyszło tylko na dobre tej JEDNEJ Z NAJLEPSZYCH, JEŚLI NIE NAJLEPSZEJ PŁYCIE, JAKĄ W ŻYCIU SŁYSZAŁEM (tak, mówię to ja, miłośnik wszystkiego, co progresywne i przeciwnik wszystkiego, co, no cóż, popowe). Arcydzieło, które nigdy mi się nie znudzi.

Tymczasem płyty "nieparzyste" – numer 7, "Achtung Baby", jest dobra, ale ja jednak bardzo się cieszę, że nie była pierwszą płytą U2, jaką poznałem. Była natomiast drugą (tzn. sięgnąłem po nią po tym, jak poznałem "Pop") i na długi czas pozostała ostatnią... Numer 5, "Joshua Tree" jest fatalna. To jest właśnie przykład płyty pełnej podobnych do siebie, mdłych i nudnych piosenek ("Where The Streets...", "With Or Without You" i "Still Haven't Found..." – do dziś nie potrafię ich od siebie odróżnić). Takie niestety jest to prawdziwe U2, które wiele osób zna i kocha, to U2, od którego odeszli jak najdalej, tworząc swoje (moim zdaniem) opus magnum. To samo, do którego po "Popie" wrócili kolejną tragiczną płytą "All That You Can't Leave Behind".

No i wreszcie przedostatnia, jedenasta, "How To Dismantle an Atomic Bomb"... NAPRAWDĘ dałem jej szansę. Niejedną. Słuchałem jej cały czas, przez kilka dni pod rząd, a jednak wszystko, co z niej pamiętam, to "Un, dos, tres, quatorze..." Kiepsko, jak na rockowy zespół.

Tymczasem – wbrew recenzjom, jakie czytałem, utwory z "No Line on the Horizon" nuciłem i podśpiewywałem już po jednym, dwóch przesłuchaniach. I to nie singlowe "Get On Your Boots", tylko piękne "Magnificent" czy tytułowy, otwierający kawałek. Właściwie, pierwszy singiel z płyty jest jego najsłabszą częścią, chyba dobrze, że go nigdy w radiu nie słyszałem. Poza nim jakoś nie mogę dostrzec na nim słabych punktów, za to bardzo często piosenki, które niby sobie lecą w tle, odrywają mnie od tego, co robię, i każą mi zerknąć, który to kawałek teraz leci.

I ja naprawdę nie wiem, jaka jest zawartość U2 w nowym U2. Nie wiem, na ile wrócili do korzeni, a na ile eksperymentują na swojej płycie. Piękny i wolny od maniery wokal Bono, gitara Edge'a w najlepszej formie – nie potrafię tego zrozumieć, bo przecież są to klasyczne elementy ich muzyki, których brak na "Popie" chyba mnie tak ujął, a obecność na innych płytach tak odrzuca – a jednak tutaj wydają się być w tak idealnych proporcjach, że ja po prostu nie mogę tej płyty przestać słuchać...

Dlatego pytam prawdziwych fanów (piszę bez ironii, naprawdę – wszelkie znaki na ziemi i niebie wskazują, że ja nie jestem fanem U2, ja ich właściwie nawet nie lubię) – jak to jest? Jest linia, czy nie ma linii na horyzoncie?

Antykonwencja

2009-03-16T21:37:00.003+01:00

Dwa filmy miałem przyjemność obejrzeć w zeszłym tygodniu, i choć były one zupełnie od siebie różne, to obydwa posiadały bardzo cenioną przeze mnie cechę: wywracały konwencję do góry nogami.

Ośmiooskarowy "Slumdog", mimo sceny tanecznej w finale, jest filmem antybollywoodzkim. Nie "anty" w sensie "przeciw Bollywoodowi", tylko "anty" w znaczeniu, że przeczy wszelkim kanonom indyjskiego kina. Wytłumaczę to na zasadzie kontrastu: gdy ojciec Ani, który regularnie bywa w Indiach, obejrzał "Czasem Słońce, Czasem Deszcz", powiedział, że nie ma w tym filmie ani grama, ani odrobiny prawdziwych Indii, tymczasem w kinie na "Slumdogu" co chwilę słyszałem od Ani (która sama w Indiach była) "tak naprawdę tam jest", "to naprawdę tak wygląda". Przy czym też nie do końca, bo wygląda to jeszcze gorzej, bądź co bądź film pozostaje baśnią – w realnym życiu praktycznie niemożliwe jest, żeby chłopak z indyjskich slumsów kiedykolwiek je opuścił i został regularnym, etatowym pracownikiem call-centre w Bombaju.

Czyli jednak baśń. Ale baśń wcale nie różowa, baśń mocna i mocno zapadająca w pamięć. Jeden z tych filmów, o których się nie zapomina. I nawet mimo tego, że postawione nam na początku pytanie, czy chodzi o oszustwo, wiedzę, szczęście czy przeznaczenie, dostaje jednoznaczną odpowiedź na końcu, my i tak możemy się zastanawiać, czy przypadkiem nie pomogło coś więcej. Bo dla mnie bardziej niż o szczęściu czy przeznaczeniu ten film opowiada o nieprawdopodobnej wręcz determinacji. To jest coś, co go niesie przez życie i do celu, coś, co nie pozwala mu się poddać. Najpiękniejsze w tym filmie jest właśnie to, oraz wrażenie, jakie to wywołuje na wszystkich po kolei osobach, które stają na jego drodze – grubym policjancie, dociekliwym śledczym, a wreszcie – jego własnym bracie. Aż chciałoby się zacytować Paulo Coelho (powstrzymując wymioty) i jego mądre zdanie o tym, jak to wszechświat ustępuje z drogi temu, kto wie, dokąd zmierza.

***

Drugi film, jak mówiłem, zgoła inny. "Watchmen", ekranizacja komiksu Alana Moore'a, który po raz kolejny wycofał swoje nazwisko z całego przedsięwzięcia. O ile rozumiem taką reakcję po tragicznej "Lidze Niezwykłych Dżentelmenów", to jednak nie rozumiem, czemu podobnie osierocił "V for Vendetta", który to film – mimo wszelkich znaków na ziemi i niebie (wielokrotne przemontowywanie i przekładanie premiery rzadko jest dobrym znakiem) – okazał się być filmem bardzo przyzwoitym. Moore wycofał się także z filmu Zacka Snydera, który po "300" na podstawie komiksu Franka Millera zostanie chyba etatowym przenaszaczem komiksów na ekran.

Co zresztą nie byłoby takie złe, bo już w "300" udowodnił, że wyobraźnię ma bardzo plastyczną i potrafi odtworzyć nastrój pierwowzoru (choć dużym kosztem – osobiście nie jestem fanem stuprocentowo-cyfrowej techniki z ekranizacji komiksów Millera). "Watchmen" natomiast prezentuje jego coraz lepsze umiejętności łączenia tej plastyki z dobrą reżyserią aktorów i prowadzeniem historii.

A'propos historii: mamy więc Stany Zjednoczone, 1985 rok. Ale są to Stany innej linii czasowej – świat, w którym superbohaterowie są może nie na porządku dziennym, jak w "Iniemamocnych", ale są elementem otoczenia, z którym koegzystują. I tak, na przykład, dzięki ich wkładowi Amerykanie wygrali wojnę w Wietnamie, przez co znowu Nixon został dłużej prezydentem (i w 1985 roku nadal rządzi, już piątą kadencję), ale też ich działania mają oddźwięk w społeczeństwie – podobnie jak u Pixara, tu też zostają oni wyklęci i zmuszeni do porzucenia swoich super-osobowości.

Oczywiście, można by posądzić twórców o plagiat historii z Pixara, gdyby nie to, że komiks "Watchmen" powstał wiele lat temu. A poza tym ciężko te dwa dzieła porównywać, bo "Iniemamocni" są filmem wybitnie familijnym (i przy okazji też sam w sobie wybitnym), podczas, gdy dzieło Moore'a jest niesamowicie mroczne, ciężkie i bardzo, ale to bardzo moralnie dwuznaczne. I to nie tylko w tym, że tytułowi Strażnicy, choć są super, to jednak nie do końca z nich bohaterowie – wielu z nich to takie dranie, że aż trudno uwierzyć (a jeszcze trudniej, że największego z nich gra Jeffrey Dean Morgan, czyli uroczy Denny Duquette, pacjent o złotym, choć wadliwym, sercu z "Grey's Anatomy") – zakończenie filmu pozostawia widza w kropce i zabija ćwieka dużo mocniejszego nawet, niż "Mroczny Rycerz" (przynajmniej w kwestii ceny do zapłacenia za dobro ludzkości – nie zrozumcie mnie źle, nie uważam, że ten film jest lepszy od najnowszej odsłony Batmana).

Należy się liczyć, że cała historia, którą Moore zawarł w kilku tomach powieści obrazkowej, Snyder zmieścił w jednym filmie. Jest to więc film długi (2h40) – choć ja osobiście tego nie czułem – oraz w dwóch trzecich składał się z ekspozycji bohaterów, co już może bardziej przeszkadzać. Generalnie, wbrew konwencji nie jest aż tak nastawiony na akcję, pełno tu retrospekcji, pełno pogadanek o moralności i bohaterstwie, i o ile mnie się to podobało, to jeszcze będąc w kinie już słyszałem narzekania malkontentów. Cenię ten film za brak owijania w bawełnę i poświęcania treści na ołtarzu targetu – film jest brutalny, krwisty, nie przebiera w słowach, a jeden z bohaterów przez cały film chodzi nagi i nikt nie próbuje tego ukrywać. Cenię go też za kilka umiejętnych wywrotek przyzwyczajeń widza – Główny Zły nie monologuje o swoim genialnym planie, gdy jeszcze można go powstrzymać (mało tego – sam o sobie mówi, że "nie jest jakimś komiksowym superzłoczyńcą", kiedy my wszyscy dokładnie widzimy, że przecież jak najbardziej jest).

Generalnie – nie polecam go wszystkim, bo nie wszyscy muszą filmy o superbohaterach lubić. Ale jeśli lubicie, a dodatkowo jeśli potraficie docenić zabawę z konwencją i wywracanie (także miejscami obrazoburcze) przyzwyczajeń, to jest to jak najbardziej godne polecenia.

Wojny Klonów Odzyskane

2009-03-09T22:22:00.000+01:00

A więc, khy khy, drogie dzieci, to było tak...

Wzmianki o Wojnach Klonów pojawiły się już w pierwszych "Gwiezdnych Wojnach" z 1977 roku. Wspomniała o nich zarówno księżniczka Leia, jak i stary rycerz Jedi Obi-Wan Kenobi, ale nikt przez długie, długie lata nie wiedział, o co chodziło. Autorzy mnóstwa niekanonicznych komiksów Marvel Star Wars w następnych latach oraz kilku mało znaczących dla gwiezdnowojennego uniwersum książek (trylogia Przygód Hana Solo i Lando Calrissiana) wrzucili kilka domniemań na ich temat, ale wszystko to były tylko domysły.

Gdy w 1993 roku George Lucas zaprosił Timothy'ego Zahna do napisania rewelacyjnej Trylogii Thrawna, dając tym samym zielone światło mnóstwu autorów do pisania kolejnych powieści, rozwijających uniwersum Gwiezdnych Wojen, dał im wszystkim tylko jedno ograniczenie: nie wolno im tykać Wojen Klonów i generalnie niczego, co miało wydarzyć się przed Świętą Trylogią – ta część należy do niego i on sam dopiero się nią właściwie zajmie*.

"Właściwe zajęcie się" przyszło, jak wszyscy wiemy, w 1999 roku, a same klony po raz pierwszy ujrzały światło dzienne w 2002, z premierą "Ataku Klonów". Z jakim skutkiem – też wszyscy wiemy. Filmy wyczekujących od blisko trzech dziesięcioleci fanów mocno rozczarowały. Jasne, że były epickie, ukazały nam kilka zapierających dech w piersiach bitew, pojedynków czy scenerii (zakochałem się w planecie Felucia), ale oprócz tego były pełne poważnych wad, że wymienię choćby słabe aktorstwo (bo nie jest łatwo grać przez 95% czasu na tle niebieskiego ekranu, głównie wspólnie z nieistniejącymi istotami), fatalne dialogi (i to nie tylko w wątku miłosnym Anakina i Amidali) i Jar-Jar Binksa (rzecz jasna). Generalnie – nowa trylogia podchodzi dokładnie pod temat dzieł zbyt niepoważnych, żeby kręcić je jako wielkoformatowe filmy aktorskie, o czym już pisałem kilka miesięcy temu.

W międzyczasie powstało także multum książek, komiksów i gier komputerowych, przybliżających wreszcie Wojny Klonów, ale jakoś niesmak z oglądania nowej trylogii przeszkadzał mi bardzo w polubieniu tej epoki Uniwersum. Nawet animowany serial, który powstał pomiędzy drugi a trzecim epizodem nie poprawiał sytuacji, bo był zbyt skupiony, moim zdaniem, na akcji – bywały odcinki, w których nie padało ani jedno słowo, a niektórzy Jedi wyprawiali w nich rzeczy tak niedorzeczne, że aż śmieszne (Mace Windu w walce z gigantyczną pieczątką na Dantooine). Trzeci sezon poprawił nieco to wrażenie, wprowadzając więcej fabuły i dialogów, w tym kapitalną wizję, w której Anakin zobaczył swoją przyszłość jako Vadera. Ja jednak nadal do Klonów przekonać się nie mogłem...

Aż wreszcie przyszedł rok 2008 i do kin wszedł animowany film "Wojny Klonów", służący jednocześnie jako pilot nowego serialu, animowanego tym razem komputerowo (ten z 2003 roku był rysowany). Recenzje zebrał po prostu miażdżące, zarówno od "poważnych krytyków" jak i od fanów, a ja muszę przyznać, że nowy film i serial są dziełem po prostu rewelacyjnym. Dokładnie tak, jak pisałem w lipcu – ta forma pozwoliła na pokazanie znanych nam postaci, stworów, ras czy planet, jednocześnie otwierając ogromne możliwości manipulowania nimi bez konieczności angażowania prawdziwych aktorów, poświęcania mnóstwa kasy na przesadną charakteryzację i kostiumy tylko po to, żeby poustawiać ich na tle zielonego ekranu. Na dodatek estetyka jest na tyle umowna, że po prostu ogląda się to dobrze, bezboleśnie i bez żenady, jaka towarzyszyła patrzeniu na żywych aktorów z nowej trylogii albo na postacie z ostatnich filmów Zemeckisa ("Ekspres Polarny" i "Beowulf").

Serial opowiada o różnych zdarzeniach, konfliktach, wypadkach i przygodach rycerzy Jedi, żołnierzy z armii klonów oraz starorepublikańskich oficjeli podczas Wojen Klonów. W filmie Anakin Skywalker otrzymuję padawankę, młodą, w gorącej wodzie kąpaną Togrutę imieniem Ahsoka, wspólnie z którą ma za zadanie odzyskanie porwanego przez Separatystów syna Jabby Hutta. Film (który został zlepiony z kilku odcinków serialu i wypuszczony do kin) definiuje styl fabularny całego serialu – widzimy w nim świetne, pomysłowe i bardzo zabawne sceny akcji (wspinaczka armii klonów, na czele z Anakinem i Ahsoką na wysoką górę) oraz świetne pojedynki (np. z hrabią Dooku na Tatooine). Kapitalne w filmie i w serialu jest to, że pokazuje on postacie wcześniej nie lubiane albo irytujące od innej strony, w nowym świetle, tak, że teraz można je polubić – klony mają imiona, osobowości i trochę się od siebie różnią, dialogi droidów bojowych są naprawdę przezabawne, a Jar-Jar Binks potrafi być naprawdę sprytny i sympatyczny. Istotne i bardzo pozytywne jest to, że nie zawsze wszystko kręci się wokół Skywalkera i Kenobiego – w wielu odcinkach w ogóle się nie pojawiają, a zamiast nich główne role grają Yoda, Kit Fisto, czy Amidala i Jar-Jar.

Na osobną wzmiankę zasługuje muzyka - w filmie i serialu słychać mnogość styli, dostosowaną do miejsc czy sytuacji, które oglądamy (elektroniczna muzyka w dużych miastach, etniczna na niecywilizowanych planetach, a w kantynie w siedzibie piratów słychać autentyczne indyjsko-bollywoodzkie dicho) – co za odmiana po wszechobecnej pompatycznej muzyce Johna Williamsa...

Film zebrał cięgi – fatalne recenzje (20% na Rotten Tomatoes, 4% "Top Critics", 35% w "Metacritic"), a recenzent z Variety napisał: ""This isn't the Star Wars we've always known and at least sometimes loved." I tutaj się cholernie nie zgadzam. Moim zdaniem zrobienie "Gwiezdnych Wojen" animowanych pozwoliło wreszcie na wolność zrobienia tego, co się autorom żywnie podoba – czystej rozrywki, bez przerośniętych ambicji George'a Lucasa, do których jego scenariopisarskie i reżyserskie umiejętności zwyczajnie nie dorastają, bez wspomnianej już żenady z oglądania zagubionych w cyfrowych dekoracjach aktorów, bez żałosnego grania pod najmłodszą publikę scenami tanio-slapstickowymi ("Mroczne Widmo") albo obrzydliwo-młodzieżowymi ("Atak Klonów"). Wreszcie w "Gwiezdnych Wojnach" można się skupić na tym, czego my, fani, oczekujemy – na czystej rozrywce. Ze świetną muzyką, kapitalnymi dialogami, pomysłowymi scenami akcji i widowiskowymi pojedynkami i bitwami.

To są Gwiezdne Wojny, które ja znam i kocham.

No, panie Lucas. Twoje ukochane Wojny Klonów zostały zrehabilitowane. Teraz możesz kapitalną ekipę od serialu posłać w przyszłość, żeby realizowali na ekranie to, co naprawdę warto zrealizować – trylogię Thrawna, Cienie Imperium czy inne świetne dzieła Rozszerzonego Uniwersum.

* Nie będę się tu rozwodził nad niezliczonymi problemami, jakich to dostarczyło autorom Rozszerzonego Uniwersum, którzy musieli zmagać się choćby z ciągłością, gdy musieli zgadywać, jak dawno temu co się wydarzyło, np. kiedy właściwie został zniszczony Honoghr albo kiedy Dzieci Jedi schroniły się na Belsavis.

...oraz z eRPeGa do filmu

2009-03-03T00:25:00.000+01:00

Swego czasu, w 1996 roku, do Polski została sprowadzona gra karciana Doomtrooper, a niedługo później – bietwna gra figurkowa WarZone. Obydwie zyskały sobie całkiem spore grono fanów (sam grałem w to pierwsze, mam jeszcze gdzieś parę niezłych kart, nawet w sumie chętnie bym znowu zagrał...), ale jakoś dziwnie nigdy do Polski nie została sprowadzona gra, będąca źródłem całego tego uniwersum – klasyczna gra RPG pod tytułem Kroniki Mutantów.

Z tego też powodu, mimo fascynacji tym uniwersum zbyt wiele o nim nie wiedziałem – ot, że w przyszłości Ziemia będzie wyschniętą, opuszczoną i ogołoconą z surowców naturalnych planetą, dawno opuszczoną przez ludzi, którzy – zrzeszeni już nie w państwa, ale w megakorporacje (Bauhaus, Capitol, Mishima, mój ulubiony Imperial oraz Cybertronic) – osiedlili się na Ksieżycu, Merkurym, Wenus, Marsie i Panie Asteroidów. Megakorporacje nieustannie toczą ze sobą wojny o surowce i tereny na tychże planetach, a oprócz nich bardzo ważną grupą jest Bractwo – potężna organizacja fanatyczno-religijna, panująca nad mistyczną mocą zwaną Sztuką, dbająca o pewien swój ustalony porządek (nie tylko modlitwami i wspomnianą Sztuką, ale też nie wahając się wykorzystywać specjalnie wyszkolonych zabójców, zwanych Mortyfikatorami). A prócz walk między sobą ludzkość zmuszona jest też do walki ze swoim potężnym wrogiem, jakim jest Legion Ciemności, przybyły z odległego wymiaru poprzez bramę w położonej na dziesiątej planecie Cytadeli, pod dowództwem pięciu Apostołów Ciemności i korzystający z Mrocznej Harmonii – potężnej mocy, która między innymi unieszkodliwia wszelkie urządzenia elektryczne.

Kilka lat temu dowiedziałem się, że ma powstać film. Kilka miesięcy temu dotarła do mnie informacja, że powstaje, a kilka dni temu (dokładniej – w Anglii) zobaczyłem ten film na DVD na półce sklepowej, więc zaraz po powrocie go ściągnąłem i obejrzałem...

Ja nie wiem, jak to jest, że wszyscy, którzy zabierają się za ekranizowanie jakiejś gry komputerowej mają cholerną manię przerabiania wszelkich podstaw fabuły takiej gry, tak, jakby myśleli, że na potrzeby filmu są w stanie wymyśleć lepszą. Weźmy takiego "Dooma" – w grze chodziło o to, że w dwóch laboratoriach na dwóch księzycach Marsa – Fobosie i Deimosie – prowadzone były eksperymenty nad teleportacją, w trakcie których zostały otwarte bramy do innego wymiaru i wylazło stamtąd stado wrednych stworów, które dzielni marines mieli później wymordować. Nie jest to może najwyższych lotów fabuła, nie powala ona odkrywczością ani geniuszem, ale na pewno bije to na głowę te brednie, jakie zamiast tego zostały wymyślone w filmie – coś o dwudziestym czwartym chromosomie, dającym nadludzkie zdolności, ale potrafiącym też zamienić w potwora... Podobnie niech-będzie-po-stokroć-przeklęty Uwe Boll postępuje z każdą grą, jakiej się tknie, że o "Street Fighterze" z Van Dammem nie wspomnę. Film "Kroniki Mutantów" Stephena Huntera z Thomasem Jane i Ronem Perlmanem, będąca pierwszą w historii filmową adaptacją gry RPG (bo o ile mi wiadomo, nigdy nie powstał film na podstawie Warhammera czy Earthdawna) dowodzi, że gry fabularne pewnie czeka ten sam los.

Generalnie – z uniwersum gry pozostało bardzo niewiele, i jest to bardzo bolesne, bo wycięto akurat najbardziej soczyste kawałki: okrojono megakorporacje do czterech (zlikwidowali Cybertronic), Bractwo ogołocili ze Sztuki i sprowadzono do kilku starców w czerwonych i białych habitach oraz milczącej zabójczyni (a gdzie Sebastian Crenshaw, Mortyfikator? gdzie Arcyinkwizytor Nikodemus? gdzie Kardynałowie Durand i Dominik?), Ziemię ukazali jako wciąż żywa i zamieszkałą, o koloniach na innych planetach ledwo wspominając, a wreszcie – cały Legion Ciemności sprowadzili do bandy pokracznych nekromutantów z kosami zamiast dłoni, zaciągających prawie martwych ludzi do piekielnej Machiny, zmieniających ich w sobie podobnych. Ani słowa o Mrocznej Harmonii, o Behemotach czy Apostołach.

Na dodatek film bardzo kiepsko przedstawia świat – dowiadujemy się, że mamy rok 2707, po czym zostajemy rzuceni w wir bitwy między korporacjami, w której co prawda poznajemy paru głównych bohaterów, ale głowę nam zaprząta, czemu bitwa, tocząca się 600 lat w przyszłości wygląda wypisz-wymaluj jak okopowe walki z I Wojny Światowej, gdzie żołnierze mają maski gazowe, strzelają ze strzelb albo wielkich armat, czołgi są pokraczne, hełmy mało praktyczne, a pancerzy brak. Już dzisiaj wojny prowadzone są zupełnie inaczej – mamy samosterujące rakiety, mamy zdjęcia satelitarne, supernowoczesne niewidzialne samoloty, nikt już nie przesiaduje w okopach – czemu za 600 lat wojny będą prowadzone tak, jak sto lat temu?

Dopiero lektura skrótu historii uniwersum naprowadziła mnie na rozwiązanie – Kroniki Mutantów to jest steampunk. Działanie Mrocznej Harmonii spowodowało absolutny brak możliwości polegania na sprzęcie elektronicznym, więc technologia musiała cofnąć się do IX wieku, i wszystkie maszyny działają na zasadzie pary oraz czystej mechaniki. Po tym rąbku informacji, który niestety w żaden sposób nie jest w filmie uwidoczniony (a także – przez wgląd na brak Mrocznej Harmonii – usprawiedliwiony) film zacząłem oglądać już pod zupełnie innym kątem, i wtedy – mimo bardzo po łebkach potraktowanej ekspozycji, żałośnie wręcz prostej uproszczonej fabuły, bardzo tanich chwytów fabularnych, fatalnego miejscami aktorstwa (lub jego braku) – zaczynał mi się podobać. I przyznać muszę, że da sie go oglądnąć, jest parę fajnych tekstów, a steampunkowe rozwiązania są naprawdę ciekawe.

Szkoda tylko, że cały świetny potencjał, jaki kryło w sobie uniwersum Kronik Mutantów został tak rozmieniony na drobne. Jasne, że film miał malutki budżet i był w dużej mierze niezależny (widać, że większość scenografii jest cyfrowa), ale w takim razie szkoda, że nie zabrali się za niego wtedy, gdy mogli sobie pozwolić na coś bardziej ten potencjał wykorzystującego.

Szkoda, bo to była chyba jedyna taka szansa, żeby przybliżyć Kroniki bardziej masowemu odbiorcy. Następnej pewnie już nie będzie.

Mam nadzieję, że gdyby kiedyś miał powstać jakiś film z uniwersum Warhammera (chętnie zobaczyłbym ekranizację opowiadania "Syn czarodzieja" – bardzo mroczne, w sam raz) czy Earthdawna (pasowałaby do tego estetyka "Star Wars: The Clone Wars", przemieszana z bajecznymi kolorami anime "Metropolis" z 2002 roku), będzie potraktowany bardziej sprawiedliwie...

Z filmu do eRPeGa...

2009-03-02T21:32:00.002+01:00

Odkryłem dzisiaj nowy, zajebisty webcomic: Darths and Droids.

Wyobraźcie sobie...

W świecie, w którym George Lucas nigdy nie nakręcił "Gwiezdnych Wojen", Harrison Ford znany jest przede wszystkim jako Indiana Jones, a Mark Hammill jest (mało) znany jedynie z podkładania głosu pod mało popularne gry komputerowe (większą sławę zyskując jednak po pojawieniu się w pierwszym filmie z serii Futurama), pewien Mistrz Gry wciąga swoich niesfornych graczy, Jima i Boba, w nową kampanię, która umieszcza w nowym, wymyślonym przez siebie kosmicznym uniwersum, w którym wcielają się oni w – odpowiednio – Qui-Gona Jina oraz Obi-Wana Kenobiego, rycerzy z zakonu Jedi, noszących laserowe miecze i używających zaklęć Mocy w celu niesienia pokoju. W kampanię, której celem nie było nigdy lądowanie na Naboo ani na Tatooine, ale odnalezienie Zaginionej Kuli Phanastacorii, a Anakin Skywalker był li i jedynie bezimiennym NPC-em, pierwotnie bez żadnego znaczenia dla fabuły...

Panowie z Irregular Webcomic! wpadli na genialny pomysł wyjaśnienia, dlaczego Epizod Pierwszy był taki kiepski, pełen fabularnych mielizn i nieścisłości. Pokazali to właśnie jako ekranizację kampanii RPG, w której gracze najczęściej bezwiednie torpedują i przeinaczają każdy zamysł Mistrza Gry oraz wzbogacają jego świat mnóstwem zupełnie nieskrępowanych (i często zupełnie niedorzecznych) pomysłów (midichloriany, heloł?).

Dodatkowym atutem komiksu są footnotes pod każdym z odcinków, pełne bardzo ciekawych spostrzeżeń dotyczących gier RPG i porad dla graczy (np. jak inwestować w cechy) oraz Mistrzów Gry ("nie ma nic bardziej oddziałującego na paranoję graczy, niż Mistrz Gry kreślący notatkę, mrucząc przy tym niezrozumiale pod nosem..."), a także komentarzy do tych czy innych scen z "Mrocznego Widma".

Naprawdę polecam. Parafrazując twórców – jeśli lubicie "Gwiezdne Wojny" albo gry RPG, może się to Wam spodobać. Jeśli lubicie jedno i drugie – spodoba się na pewno :)

Walentynki

2009-02-26T00:07:00.000+01:00

Tak, wyobraźcie sobie – JA piszę notkę na temat walentynek ;)

Dwa tygodnie temu na Toastmasters mieliśmy spotkanie, którego Walentynki były właśnie tematem przewodnim. Radek przygotował bardzo ciekawe pytania na tematy okołoromantyczne i wszystkie one były tak świetne, że na każde po kolei chciałem odpowiedzieć. No, ale mnie sie oczywiście trafiło pytanie filmowe ("jaki jest najromantyczniejszy film, jaki widziałeś"), więc nie mogłem powiedzieć nic z tzw. "serious stuff". Dlatego postanowiłem grafomańsko na te pytania odpowiedzieć tutaj.

The Perfect Date. O tym, że randka była doskonała, wiadomo dopiero po randce. Do tego stopnia wiadomo po, że aż – moim zdaniem – nie da się czegoś takiego zaplanować. A im bardziej się planuje, tym bardziej można się na tym przejechać. Bo można zarezerwować romantyczne miejsce w przytulnej restauracji, z winem i świecami, a coś może po drodze pójść bardzo źle - ostatnio byliśmy z Anią właśnie w restauracji, w której zarezerwowałem miejsca wcześniej i pani przez telefon powiedziała mi, że to takie intymne miejsce na końcu piwnicy, gdzie są dwa małe stoliczki. I wszystko byłoby cacy i w ogóle super romantycznie, gdyby nie to, że dziewczyny przy tym drugim intymnym stoliczku rozmawiały głośno i ze szczegółami o pogrzebie babci jednej z nich, że cztery dni leżała w kostnicy, że była sztywna, że trzeba ją było łamać, że wszyscy rozpaczali, a ona z aparatem, i tak dalej i tak dalej, i randkę idealną diabli, nomen omen, wzięli.

Do randki można się przygotować – ładnie ubrać, wypachnieć, ogolić, kupić kwiatka, zarezerwować stolik, przygotować kolację, puścić muzykę, zapalić świeczki. Ale też można się spotkać w ostatniej chwili i spędzić cudowny wieczór zupełnie niezaplanowany, ale pełen czułości i potężnej energii w powietrzu. Taki, którego nie chce się za nic kończyć. To jest randka doskonała – czas, który zupełnie bez przymusu, presji i krępacji można spędzić z drugą osobą. To, co czyni randkę doskonałą, nie są okoliczności przyrody, tylko ta druga osoba i to, co pomiędzy nami się w tej randce dzieje. Ten nastrój, ta czułość, ta energia.

Romance and Love. Patryk ujął to słowami: "When love begins, you know that the romance is over." Po części się z tym zgadzam, ale nie całkiem. Dla mnie różnica jest taka, że romance, zakochanie jest emocją, jest uczuciem, jest porywem serca, czymś od nas niezależnym. A miłość – jest decyzją. Anglosasi mówią na to commitment, polskie słowo mi jak zwykle uciekło.

Chodzi o to, żeby po tym, jak zakochanie się skończy (lub trochę przytłumi), żeby coś pod spodem zostało, żeby przez okres romance zdążyła się utworzyć więź wystarczająca, by można było mówić o love. Więź opierająca się na przyjaźni, na pociągu fizycznym, ale też na jeszcze jednym elemencie, który wymyka się wszelkim definicjom. Czymś jeszcze. Tym czymś.

Ale to nie znaczy, że zakochanie, gdy odejdzie, odejdzie na zawsze. Bo gdy miłość jest trwała i prawdziwa, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby romans ożywiać co jakiś czas, i ciągle na nowo się w sobie zakochiwać.

Who's more romantic? Mężczyźni, czy kobiety? Paradoksalnie odpowiem, że mężczyźni. Czytałem ostatnio, że przeprowadzono badania nad szczerością i umiejętnością rozpoznawania emocji mężczyzn i kobiet i o ile w facetach można czytać jak w otwartej księdze, to emocje kobiet stanowią zagadkę zarówno dla płci brzydkiej, jak i pięknej. Odpowiedzialna za to jest ewolucja – kobiety nauczyły się pozorować niektóre emocje, żeby w ten sposób na facetach wymusić autentyczną reakcję, na której podstawie mogą podjąć decyzję, czy ten facet się nadaje na męża/ojca/żywiciela, czy też nie, bo np. będzie niewierny i chodzi mu tylko o seks, a jak przeleci, to odejdzie.

Dla mnie dowodzi to tego, co powiedziałem – faceci może i bywają draniami, którzy przelatują i odlatują, ale to po nich widać. Nie potrafią tego maskować. A gdy kochają, to kochają szczerze, do granic. Kobiety natomiast są bestiami boleśnie wręcz praktycznymi i potrafią dla swych celów wszelkie emocje ukrywać bądź maskować. Z własnych rozmów, kontaktów czy doświadczeń dochodzę do wniosku, że to faceci, gdy kogoś poznają, prędzej wyobrażają sobie siebie przed ołtarzem, niż kobiety.

Może nie jesteśmy romantyczni często, ale gdy jesteśmy, jesteśmy romantyczni szczerze.

What to say and what not to say on the first date? Ktoś mnie kiedyś spytał o coś podobnego. Pytanie było raczej w ogólnym wydźwięku "jak to się robi z dziewczynami". Moją pierwszą odpowiedzią było – być sobą, być szczerym, nie udawać kogoś, kim się jest, nie ściemniać. Oglądam takich np. Friendsów i patrzę, jak Ross, który ma wiele odchyłów, strasznie napotkanym kobietom ściemnia i wymyśla niestworzone historie i przedstawia siebie jako zupełnie innego, niż jest, a potem się dziwi, że wszystko się wali, i nie mogę tego zrozumieć – jaka strategia przyświeca ludziom, którzy kłamią na pierwszych randkach?

Oczywiście, odpowiadając na to pytanie, biorę pod uwagę tylko ludzi, którym zależy, żeby pierwsza randka była pierwszą z wielu, potencjalnie na całe życie, a nie do pierwszego bzyknięcia. Ci drudzy ściemniają ile wlezie, bo przecież im zależy tylko na seksie, i to jest zrozumiałe, ale też ryzykowne, bo co, jak się okaże, że akurat ta ostatnio bzyknięta coś nie chce wyleźć z głowy albo serca? Wtedy te kłamstwa, które ją do łóżka zaciągnęły, będzie trzeba odkręcać...

Więc wracając do sytuacji randki pierwszej z wielu – nie należy kłamać. Zasada numer jeden. Należy mówić prawdę, przedstawiać siebie takiego, jakim się jest. Fantastyczną sztuką natomiast jest robienie tego w sposób taki, żeby nawet wady brzmiały pozytywnie i zachęcająco, a wszelkie dziwactwa i odchyły były odbierane jako ciekawe cechy naszej bogatej osobowości :)

How to say "I love you" without saying "I love you". Mark Sloan w jednym z ostatnich odcinków "Grey's Anatomy" powiedział "Cliches became cliches for a reason. Because they worked." Fish na podobną modłę śpiewał 20 lat temu "The best way is with an old cliche". Ale tak naprawdę, poza słowami, bardzo ważne są tzw. małe rzeczy. Nie jakieś wielkie gesty, jak sto milionów róż czy samochód, tylko naprawdę małe rzeczy, które pokazują, że pamiętamy, że myślimy o tej drugiej osobie. Jak kawa zaparzona rano albo przygotowana do zaparzenia, jak ta druga osoba wstanie i przyjdzie do kuchni (nawet, jak nas już nie będzie w domu), albo gazeta z zagiętym rogiem na stronie, gdzie jest coś ciekawego dla tej drugiej osoby, albo kartka na lodówce z uśmiechem i życzeniami miłego dnia – generalnie, małe rzeczy, których się nie planuje, o które się nie prosi ani nie jest proszonym, które wynikają tylko i wyłącznie z tego, i tego też dowodzą, że myślimy, że pamiętamy, że istniejemy dla siebie nawzajem.

Secrets to set up romantic mood. Podobnie jak z randką idealną – nie ma reguł. Ale dla mnie są trzy – przyjemna, ale nieinwazyjna muzyka, świeczki zapachowe, i masaż. Szczegóły zależne od sytuacji.

Na koniec, gdyby kogoś jednak interesowała odpowiedź na pytanie, które faktycznie zostało mi na Toastmasters zadane:

Most romantic movie ever? "Moulin Rouge", bez dwóch zdań. Za komediami romantycznymi nie przepadam, bo a) filmy S-F są bliższe rzeczywistości, oraz b) od czasu "Czterech Wesel i Pogrzebu" nic lepszego w tym temacie nie powstało. Wielbię też "Angielskiego Pacjenta", ale on, oprócz romansu, jest głównie o wojnie. "Moulin Rouge" natomiast... opowiem Wam, jak genialny to jest film.

Widziałem go w kinie, gdy był normalnie w kinie – w listopadzie 2001 roku. Wyszedłem oczywiście zachwycony, nawijając, jak to on nie był zajebisty i tak dalej. Potem spędziłem całe miesiące, próbując go dorwać na DivXie i gdy wreszcie mi się to udało, w lipcu 2002 roku, dziewięć miesięcy później, oglądałem go noc w noc przez siedem nocy. Tak, dobrze czytacie. Siedem nocy pod rząd oglądałem ten film. Nigdy wcześniej ani później tak nie miałem.

I do dziś do niego wracam raz na kilka miesięcy. I do dziś na niektórych scenach zdarza mi się płakać.

Tak genialny to jest film.

Wielki Sen Pana Sundersa

2009-02-25T12:22:00.002+01:00

Dorwałem wreszcie nową płytę Millenium, "Numbers and the Big Dream of Mr Sunders" w oryginale, więc wreszcie mogłem zagłębić się w teksty i koncept, i o ile – jak juz pisałem jakiś czas temu – muzycznie jestem płytą zachwycony, to jednak teksty wywołały reakcję meh.

No bo co się okazało – myślałem, że płyta opisze historię pana Sundersa o tym, co to on zrobi z ogromną wygraną na loterii. W sensie – co też zrobi on z tą kasą naprawdę i jak szczęśliwy (bądź nie, co bardziej prawdopodobne) będzie po podjęciu takiej decyzji. A tu trochę lipa, bo okazuje się, że pan Sunders miał więcej niż jeden sen.

W pierwszym faktycznie, przyśniły mu się numery, ale w drugim – po odebraniu wygranej (10 milionów dolarów) – śni o zakupieniu za tą kwotę magicznego kamyczka ("Wishmaker"), który spełnia życzenia. A życzeniami tymi jest, po kolei, być Prezydentem Wszystkich Ludzi, być wielką gwiazdą, być na powrót dzieckiem, mieć rodzinę (i wynikający z tego atak serca), pogadać z obcymi i wreszcie – pomagać chorym, biednym i potrzebującym.

Krótko mówiąc – spodziewałem się czegoś więcej. Czegoś bardziej przyziemnego, bardziej ludzkiego, bardziej realnego. Kramarski, autor tekstów i konceptu, znowu uniósł się odrobinę za wysoko i za bardzo oddalił od realizmu – Daniel Sunders z "Vocandy" był japiszonem, bogaczem i snobem, który trafił na sąd półostateczny, na którym rozwodził się nad swoją miłością do pieniędzy i wszystkim, co łatwe, jak się ma kasę, po czym nagle, w przeciągu jednej piosenki, się nawrócił i dostał drugą szansę. Jego brat, Adrian z "Interdead" w ciągu jednej nocy styka się ze wszystkimi po kolei zagrożeniami życia wirtualnego, w oderwaniu od życia prawdziwego. Historia trzeciego z braci Sundersów jest równie po łebkach i na skróty potraktowana. Ileż przyjemniej słuchałoby się historii prawdziwej, wzlotów i upadków człowieka, który wygrał dużą kasę, która jednak okazała się bardziej przekleństwem niż zbawieniem?

Jako przykład nasuwa się Hugo Reyes z "Losta". A idąc dalej w przykłady, w nocy przed wyjazdem do Anglii tydzień temu, gdy byłem świeżo po lekturze nowego odcinka tego najlepszego z seriali, oraz gdy do snu przygrywała mi właśnie rzeczona płyta Millenium, mnie samemu przyśniła się fabuła, inspirowana elementami tych historii, a jednak jeszcze inna.

Jak zwykle z moimi filmowymi snami bywa, nie wiem już, co było we śnie oryginalnie, co sie dopisało w pół-śnie, a co dopisałem już w pełni świadomie, na jawie. Generalnie wyobraźmy sobie człowieka, niech będzie to jakiś pan Marian Kowalski, typowy everyman, niespecjalnie przystojny ani wyłamujący się z otoczenia, powiedzmy, księgowy, może jakiś szeregowy informatyk. Kowalskiemu też przyśniły się numerki i on także postanawia je postawić w lotka. Ale, w przeciwieństwie do Hurleya oraz Sundersa, nie wygrywa od razu, a gdy już wygrywa – po paru tygodniach, może miesiącach obstawiania – to też nie jest to szóstka, nie jest to 150 milionów, ani nawet 10. Trafia piątkę i wygrywa jakąś tam niezłą kasę, powiedzmy, 100 tysięcy. I, oczywiście, ta wygrana wcale mu szczęścia nie przynosi.

Niech pan Kowalski coś spróbuje z nią zrobić, niech mu ta kasa trochę uderzy do głowy, ale niech mimo wszystko, w ostatecznym rozrachunku mu szczęścia nie przyniesie. Ale niech z numerami stanie się coś jeszcze – niech Kowalski pozna dziewczynę z datą urodzenia, składającą się z numerów ze snu. Niech te same numery będą też w jej numerze telefonu albo mieszkania. Ale też – niech to wszystko będzie ciągle w granicach wiarygodności (znam osoby, które zaszyły swoją datę urodzenia w numerze telefonu, żeby łatwiej zapamiętać – niech dziewczyna Kowalskiego też będzie taką osobą). I – co najważniejsze – niech Kowalski pozna ją niezależnie od swojej wygranej.

Taką historię – o numerach, które pojawią się we śnie by przynieść śniącemu szczęście, ale nie jako recepta na wygraną w totka – chciałbym usłyszeć albo zobaczyć.

Żegnaj, Empiku...

2009-01-25T21:57:00.004+01:00

...witaj, Saturnie i Media Markcie!

Doprawy, oferta muzyczno-filmowa Saturna, sklepu przecież nastawionego na sprzęt RTV i AGD, bije na głowę ofertę nastawionego na kulturę Empika. Dostałem od siostrzyczki pod choinkę empikowy talon na balon, czyli czek prezentowy, za który zakupiłem sobie nowego "Batmana" i jeszcze mi trochę zostało, więc od jakiegoś czasu regularnie tam zaglądam z zamiarem kupienia sobie czegoś interesującego - głównie rozglądam się za jakąś cholernie drogą płytą, której normalnie bym nie kupił, np. Legendary Pink Dots, Coheed and Cambria, Porcupine Tree czy Beatlesami (swoją drogą, ja nie rozumiem, czemu ich płyty są tak masakrycznie drogie - jak młodzież ma poznawać klasykę taką, jak oni czy Floydzi, jeśli ich płyty są poza zasięgiem zdroworozsądkowego kupca?*) Byłem w Empiku w Galerii oraz na Rynku już chyba z 5 razy - i za każdym razem nic. Nic!

Za to dzisiaj wszedłem sobie ot tak do Saturna... i wyszedłem z trzema nabytkami: filmem "Across the Universe" (w Empiku jest chyba jeden jedyny egzemplarz, ale znaleźć go w ichniejszym bajzlu graniczy z cudem), "Scenes from a Memory" Dream Theater, które nie dość, że kosztowało śmieszne 30 zł, to jeszcze w sklepie, nad głowami kupujących, grali akurat tą płytę, oraz upragnione od dawna "The Division Bell" Floydów (za 32 zł, prawie dwukrotnie mniej, niż w Empiku). Poza tym byłem pod ogromnym wrażeniem oferty płytowej Saturna oraz porządku, jaki tam mają - można znaleźć bardzo łatwo takie rodzynki, jak Coheed and Cambria, Mars Volta, Pendragon, Satellite, Ayreon, a nawet "Vocanda" Millenium!

Tak więc jak na zakupy płytowe, moi drodzy, to tylko do Saturna albo MM. Zwłaszcza po Floydów, którzy tam są naprawdę w sensownych cenach.

***

Zresztą generalnie wpadłem ostatnio w jakiś ciąg muzyczno-zakupowy, bo dzień wcześniej pół wieczoru przesiedziałem na Allegro i na stronach Rock Serwisu, i wydałem kupę kasy jeszcze na kilka płyt:

Coheed and Cambria "Good Apollo I'm Burning Star Vol.1: From Fear Through The Eyes Of Madness" - ostatnio postanowiłem sprawdzić, czy rację miał XaveX twierdząc, że płyty Coheeda sprzed "No World For Tomorrow" nie są ciekawe i oczywiście okazało się, że była to gruba przesada - w pierwszych dwóch, "Second Stage Turbine Blade" i "In Keeping Secrets of Silent Earth:3" się dosłownie zakochałem i słucham ich ostatnio w kółko, ale dostać je ciężko, za to udało mi się utrafić ich trzeci album, też całkiem dobry.

O.S.I. "Free" w wersji 2CD - druga płyta bardzo ciekawego projektu muzycznego Jima Matheosa i Kevina Moore'a (pierwszego i najlepszego klawiszowca Dream Theater), nie tak dobra jak pierwsza, ale też bardzo ciekawa, miejscami wręcz zachwycająca (singlowy utwór "Go" albo mój ukochany "The Bigger Wave", który zachwycił mnie słowami

I was thinking we could walk on water
and still find reasons to swim inside

The Legendary Pink Dots "The Maria Dimension" - płyta, od której zaczęła się moja miłość do tego jednego z najdziwniejszych zespołów świata. Niesamowicie nastrojowa, klimatyczna, miejscami niepokojąca, miejscami przerażająca, miejscami porywająca, w całości - magiczna.

Millenium "Numbers and the Big Dream of Mr Sunders" z dodatkiem "The Three Brothers Epilogue" - pisałem o tej płycie jakieś 9 miesięc temu i wreszcie postanowiłem ją kupić. Przy okazji dowiedziałem sie, że w zamyśle twórców trzej bohaterowie ich trzech albumów koncepcyjnych - Daniel z "Vocandy", Adrian z "Interdead" oraz tytułowy pan Sunders - tak naprawdę są braćmi, stąd dodatek, na którym znajdują się utwory, podsumowujące trylogię.

Na razie koniec z zakupami, bo jeszcze czeka mnie rozbudowa komputera, ale naprawdę - po wczoraj i dziś czuję się zaspokojony na długi, długi czas ;)

---
* - tak naprawdę to wiem, dlaczego. Beatlesi i Floydzi zbliżają się do tej magicznej daty, kiedy ich dzieł nie będą już chronić prawa autorskie, tylko staną się tzw. dziedzictwem kultury, więc póki jeszcze nie są, wydawcy starają się na nich zarobić ile się da, wydając wciaż to nowe składanki (jak "Love") oraz wyceniając ich płyty na straszne kwoty.

Hipertrofia czyli przerost...

2009-01-21T22:42:00.003+01:00

...w tym wypadku - formy nad treścią.

Dzisiaj znowu próbowałem słuchać nowego, dwupłytowego albumu Comy "Hipertrofia" i po raz kolejny nie dotrwałem nawet do końca płyty numer jeden, tylko przepiąłem się na coś innego (tym razem Beatlesów, a wszystko przez Lucy in the Sky ;).

Niby Coma, ale jednak, jakoś tak... no, nie zachwyca. To mogę powiedzieć o tej płycie. Nie potrafi mnie wciągnąć, przywołać, jakoś wbić mi się w czaszkę. "Nie zachwyca" jest pierwszym, co mi o "Hipertrofii" przychodzi do głowy, ale jak przed chwilą (wyłączając ją na rzecz "Revolvera" kwartetu z Liverpoolu) poddałem to głębszej refleksji, doszedłem do wniosku, że tytuł płyty idealnie oddaje jej problem.

Rogucki poszedł w jakieś dziwne eksperymenty formalno-strukturalne i napakował po 20 kawałków na każdą z płyt, z czego połowa jest piosenkami, a druga połowa to kilkudziesięciosekundowe łączniki pomiędzy nimi. Znam pełno płyt z podobnymi efektami i chwytami, ale zawsze to czemuś służy, a tutaj jakoś nie tylko nie widzę w tym sensu (nie wgłębiałem się jeszcze ani w teksty, ani w koncept), to jeszcze wydaje się być czasem sztuką dla sztuki, a poza tym wiele z tych łączników jest zwyczajnie męczących (cholerny "Stosunek do Służby Wojskowej"). Manewr zmierzający do uciekawienia albo unietypowienia wydawnictwa spalił na manewce i odnosi skutek zniechęcający.

Pewnie jeszcze kiedyś spróbuję, może jakimś pomysłem jest wywalenie z plejlisty łączników i słuchanie samych piosenek, bo te jednak czasem przez mur niechęci się przebijają ("chciałbym homo się stać seksualny..."), ale raczej nie widzę się na koncercie 22 lutego (zwłaszcza, że chyba będę wtedy buszował w sklepach muzycznych i charity shopach na Wyspach ;).

A tymczasem obiecałem komuś zapoznać się z tym, co u Myslovitzów kryje się za radiowo-komercyjną fasadą kawałków dla piszczących nastolatek - spróbowałem niegdyś z Beatlesami i sie opłaciło, a ponoć kwartet (?) z Mysłowic stanowi inspirację nawet dla takich osobistości jak Steven Wilson, więc może rzeczywiście coś w tym jest...

PicasaWeb tłumaczy

2009-01-15T00:13:00.000+01:00

Nie wiem, czy wiecie, ale albumy internetowe picasaweb mają pewien nowy bajer. Mianowicie - automatyczne tłumaczenie komentarzy pod zdjęciami na ustawiony język. A wiecie, jak to z automatycznymi tłumaczami bywa - ja mam picasę (jak zresztą wszystkie inne googlowe aplikacje) ustawione na język angielski i gdy przeglądam zdjęcia z komentarzami, to mam przy tym niesamowity ubaw.

Kilka moich ulubionych kwiatków:

Zdjęcie 1:
Ja: nikt tak nie umie sfotografować niedopałków, jak Ty, Viggen... :D wypas
so no one is in place to photograph niedopałków, as you, Viggen ... : D grazing

Viggen: e no coś ty. na pewno kupę ludzi umie to zrobić lepiej, ale założę się, że nikt nie produkuje niedopałków w takich ilościach jak moi starzy i nie trzyma ich w takich dziwnych miejscach (na puszce kawy, albo po prostu na ziemi :)
e no you something. kupę people certainly knows how to do it better, but bet that no one produces niedopałków in such quantities as my old and not keeping them in such odd places (on a tin of coffee, or simply on the earth:)

Zdjęcie 2:
Viggen: jakby to rzec. lekko po bandzie pojechane... ale dziwnie mi się spodobało. a może to tylko efekt zachłyśnięcia się photoshopem?
as if to say. slightly after bandzie pojechane ... but strangely I like. and this can only result in zachłyśnięcia Photoshop?

Zdjęcie 3:
Gosia:drogi Maćku, w sumie to się z tobą zgadzam - jeszcze nie koszmar, ale koszmarek...
Macků roads, in total to disagree with you - not even a nightmare, but koszmarek ...

Zdjęcie 4:
Ja:Kasia puszcza Oczko ;)
Kasia Oczko forest;)

Moje ulubione - najpierw zobaczcie zdjęcie:
Ja:po pijaku nawet magistrom ściany mylą się z podłogami ;)
Master pijaku even after the walls of a mistake floors;)

Przy okazji, jak już sobie obejrzałem te wszystkie zdjęcia raz jeszcze, to mam jeszcze jedno postanowienie, nawet nie na cały rok, co do końca tego miesiąca: sprawić sobie wreszcie nowe bebechy do kompa stacjonarnego. Już pal sześć gry komputerowe albo filmy DVD - ja bym po prostu chciał coś, na czym ruszy Photoshop...

...na nowy rok III: Postanowieniowo

2009-01-14T18:07:00.002+01:00

Nie robię postanowień noworocznych w wielkich sprawach, bo są one zbyt istotne, żeby je rozgłaszać, a potem czekać, aż ktoś nam je wypomni... Dlatego postanowienia mam małe, ale dla mnie nadal dość istotne.

Mianowicie: oglądać więcej filmów i częściej chodzić do kina.

Serio. For crying out loud, w 2001 roku byłem w kinie 27 razy, i z roku na rok liczba ta systematycznie rosła, aż do rekordu 36 filmów w 2004 albo 2005. Potrafiłem organizować wyjścia spontaniczne z różnymi ekipami, potrafiłem spontanicznie iść sam, późnym wieczorem albo wczesnym popołudniem, na wagarach w liceum albo między zajęciami na studiach. A potem poleciało w dół, w ostatnich latach liczba filmów oglądanych w kinach poleciała na łeb na szyję i w zeszłym, 2008 roku nie wiem, czy byłem w kinie dziesięć razy... ostatnia prosta w postaci "Australii" i "Motyla i Skafandra" w trzy dni przed Sylwestrem poprawiła trochę ten wynik, ale i tak jest, jak na moje możliwości i pragnienia, żałosny.

Dlatego też dzisiaj po wykładzie postanowiłem zacząć moje nowe postanowienie spełniać, i poszedłem do kina na "Pocałunek o północy". Sam. O godzinie 14:55. Co za odmiana...

Sam film - nie wierzcie w teksty, że jest to komedia romantyczna. Nie jest, i jeśli tego się spodziewacie, to się zawiedziecie. Ja na szczęście o tym wiedziałem, wiedziałem na co idę i wyszedłem bardzo zadowolony. Więc nie jest to komedia romantyczna. A co to jest? Znacie nazwiska Richard Linklater i Kevin Smith? I mówię tutaj o tym dobrym Kevinie Smithie, z czasów Trylogii New Jersey, a nie tych szitów, jakie później popełnił. A jeszcze dokładniej - mówię o "Sprzedawcach". Jeśli podobali Wam się "Sprzedawcy" oraz jeśli podobają Wam się chodzono-gadane filmy Linklatera ("Przed Wschodem..." i "...Zachodem Słońca"), to idźcie na "Pocałunek o północy".

Jest to ametykański, przyjemnie niezależny film o amerykańskiej manii, z której ja się właśnie wyleczyłem, mianowicie, że sylwestrowa noc jest jakaś niewiarygodnie ważna i koniecznie musi być spędzona niezapomnianie i w ogóle nie wiadomo jak wspaniale. No, i że koniecznie trzeba mieć kogo pocałować, gdy wybije północ. Ja się z tego wyleczyłem i jest to wspaniałe uczucie, nie musieć podchodzić do tego dnia (bądź też tej nocy) z taką presją.

Życzę tego wszystkim, także bohaterom tego bardzo fajnego filmu, bo dla nich też jest to trochę za duży "big deal" ;)

PS. A w piątek wchodzi "The Day The Earth Stood Still" :D:D:D

Krótka piłka na nowy rok II

2009-01-06T23:46:00.001+01:00

Podtytuł: Podsumowaniowo

Nie jestem fanem podsumowań. Nie, to kłamstwo. Jestem, jak najbardziej, ale nie jestem fanem organizacji czasu, a organizacja czasu jest do robienia podsumowań jakoś niezbędna ;)

Więc będzie krótko i hasłowo: rok 2008 był jeśli nie najzajebistszym, to jednym z najzajebistszych roków mojego żywota (a ćwiartka stulecia mi niedługo stuknie, więc to coś jednak znaczy). Zdarzyło się w nim bardzo wiele rzeczy wspaniałych i bardzo wiele w moim życiu zmieniło. Wymienię najważniejsze:

1. Praca. Moja pierwsza w życiu normalna praca, na etat, z umową i w zawodzie. Nie liczę tutaj karier przy kontrolowaniu roznoszenia ulotek (wakacje 2005), w fabryce sałatek (2006) czy jako brytyjski listonosz (2007), bo, choć doświadczenia te cenię i będę mniej lub bardziej miło wspominał, to jednak są to raczej przygody, a to jest jednak praca na 4/5 etatu, z prawdziwą umową i w zawodzie.

2. Mieszkanie. W październiku wyprowadziłem się od rodziców i wynająłem pokoik w mieszkaniu na Osiedlu Mozarta (3 min. od pracy), co było mi bardzo potrzebne i bardzo się opłaciło. Mieszkanie jest nowe, ma świetny współczynnik ekono (czyli stosunek jakości do ceny), współlokator bardzo sympatyczny, ale najlepsze było w tym wszystkim to, jak mało czasu minęło od decyzji do samego aktu. I nawet kretyńska stłuczka w dniu przeprowadzki mi tej radości nie zepsuła :)

3. Aparat. Po latach wielu utyskiwań nad brakiem jakiegokolwiek sprzętu do utrwalania rzeczywistości w obrazach (nieruchomych) wreszcie zebrałem się w sobie i kupiłem aparat Fuji Finepix S9600 i natychmiast zacząłem nadrabiać zaległości i wyżywać się fotograficznie, pod czułym acz surowym okiem guru Viggena (który w prezencie na urodziny wręczył mi nawet swój stary polaryzator!).

4. Toastmasters. Na początku wakacji Look wciągnął mnie w tą organizację mówców, z którą już od pół roku spotykamy się raz na tydzień, żeby mówić, przemawiać, improwizować i wznosić toasty, a wszystko to - żeby było ciekawiej - w języku angielskim. Poznałem dzięki temu masę świetnych ludzi, a także, dzięki temu (a dokładniej - dzięki Patrykowi), dane mi było z bliska zobaczyć, co to takiego ta...

5. Świąteczna Paczka. Teraz właściwie już Szlachetna Paczka. Patryk ściągnął mnie tam jako fotoreportera, żeby uwiecznić działania grupy wolontariuszy, bo widać dałem mu się na spotkaniach Toastmasters mocno we znaki ;) ale rozszerzenie roli do jednego z nosicieli i roznosicieli paczek przyszło jakoś tak naturalnie - coś wspaniałego. W tym roku wezmę w tym udział już pełną gębą...

6. Bułgaria. Pierwszy raz od czterech albo pięciu lat pojechaliśmy z Anią na prawdziwe wakacje. Takie z leżeniem na plaży w upali i byczeniu się całymi dniami. Tego nam było bardzo potrzeba i zupełnie tych blisko dwóch tygodni nie żałujemy :)

7. Ola. Pod koniec lutego udało mi się spotkać z moją wielką miłością z podstawówki, której nie widziałem blisko 10 lat i było to spotkanie bardzo miłe, przyjazne i katartyczne.

8. Muzyka. Ten rok upłynął pod znakiem kilku nowych odkryć muzycznych, z których najważniejszym jest na pewno grupa Coheed and Cambria, ale nie należy zapominać też o naszym na wpół rodzimym Czesławie Mozilu i jego Tesco Value, Amy Winehouse oraz polskiej grupie Satellite. Poza tym koncert Pendragona na początku października stanowczo wymiótł i zapadł głęboko w pamięć...

9. Mroczna Wieża. Wreszcie zaczynam czytać Kinga w wersjach powieściowych (a pisywał on naprawdę przepastne tomiska), a zaczynam wcale nieźle, bo od siedmiotomowego, ponadczterotysiącostronicowego dzieła jego życia, jakim jest pisana przez ponad 30 lat seria "Mroczna Wieża". Jej ostatni tom, zatytułowany właśnie "Mroczna Wieża", pozostał mi na ten nowy, 2009 rok.

10. A po drodze kilka wesel, świąt i chyba... Gratulacje dla Magdy i Matta, Bartka i Izy oraz nowożeńców z JCommerce - Miłosza, Jacka, Michała, obydwu Marcinów... jeśli kogoś pominąłem to przepraszam, ale tak czy inaczej - winszuję i przesyłam pozdrowienia.

Tyle w podsumowaniu. A ja od kilku dni w najróżniejszych sytuacjach łapię sie na tym, że mamy już 2009 rok!

I na ten właśnie rok życzę wszystkim wszystkiego dobrego.

Krótka piłka na nowy rok I

2009-01-05T21:04:00.002+01:00

Podtytuł: Nowi w rodzinie

Viggen dał się namówić i założył bloga. Właściwie półfotobloga. Bo fotoblogi zwykle mają jedno zdjęcie z najwyżej trzema zdaniami komentarza, ale namówiłem go, żeby komentarze dawał dłuższe, bo jego komentarze są zawsze świetne.

V. stwierdził jednak, że on nie tyle chce prezentować swoje zdjęcia, co raczej - zdjęcia innych, które znalazł lub zobaczył (a ogląda ich na pęczki) i którymi chce się podzielić ze światem, co też jest fajne, ale mam nadzieję, że od czasu do czasu pochwali się też swoimi.

Nowego bloga założyła też Lili. Nazywa się London Geekette, jest na tematy informatyczno-programistyczne (a przynajmniej - jego dwie i pół pierwszych notek) i jest po angielsku. To już jej jakiś trzeci blogasek, więc nie ma co witać w gronie, ale Viggena jak najbardziej witamy!

(W następnym odcinku: podsumowaniowo i noworocznie)

Viggen

2008-12-15T22:09:00.003+01:00

Viggen wydał dwa nowe albumy, jeden (Roadtrip) świetny i drugi (BW) genialny. A mnie nasuwa się refleksja:

(uwaga, refleksja będzie)

Z fotografią Viggena jest jak z blogowaniem Kasi M. - jak tylko staram się ich naśladować albo się nimi inspirować, wychodzi mi grafomiania. Tudzież - fotografomania.

(po refleksji)

Viggen jest moim guru od spraw fotografii (obejrzyjcie sobie jego poprzednie albumy - nawet zdjęcia czysto imprezowe potrafi pokazać w taki sposób, że ja pieję z zachwytu. A moje zdjęcia z tej samej imprezy są w najlepszym wypadku mediocre). Potrafi niesamowicie uchwycić moment, a potem jeszcze doprawić go tak, że buty spadają. Chciałbym tak, jak on, umieć uchwycić, wydobyć lub wyeksponować urok osoby, wyjątkowość zdarzenia czy atmosferę miejsca.

Na dodatek on to robi z tak godną podziwu nonszalancją (podpis pod zdjęciem: "kanał z jakimś czymś z tyłu") i bez absorbowania uwagi osób fotografowanych (na mnie psioczą, że ja znowu z tym aparatem, dałbym se spokój, a jego nikt z wałkiem nie goni ani go nie zauważa, nawet mimo głośnej jak diabli migawki), że jest to aż irytujące ;)

Viggenie, ukłony. W następnym wcieleniu chcę być Tobą.

Opowieść o dwóch mózgach

2008-12-10T23:10:00.001+01:00

Xavex swego czasu promował amerykańskiego zmarłego komika estradowego, George'a Carlina, i jego gadki o Bogu, Amerykanach, śmierci, dzieciach czy grubasach. Dzisiaj natomiast Milena na spotkaniu Toastmasters opowiadała o różnicach między mężczyznami i kobietami, powołując sie na innego komika, niejakiego Marka Gungora.

Nie wiem do końca, kim on jest, bo nie ma na jego temat wiele w Wikipedii, ale z tego, co sam mówi, jest (lub był) pastorem w Stanach i zajmuje się doradztwem małżeńskim, a z tego, co widziałem na Youtube, ma do tego dar nie mniejszy, niż nasz ojciec Kłoczowski (albo Badeni, nie pamiętam).

Urzekło mnie, jak Gungor, nie uciekając się do wulgaryzmów, epitetów czy niewybrednych żartów w stylu Carlina, świetnie potrafi wyjaśnić podstawowe różnice między mężczyznami a kobietami, tym, jak obie płcie różnie postrzegają rzeczywistość, jak się z nią obnoszą oraz jak należy obchodzić się z nimi. Niezrozumienie tego wszystkiego leży często u źródeł wielu małżeńskich i generalnie związkowych nieporozumień, kłótni i kryzysów, a to przecież, w jego ujęciu, jest takie proste:

A w kwestii porad dla kobiet, które są pewne, że ich faceci w ogóle ich nie słuchają:

Naprawdę, polecam wyszukać więcej pana Marka Gungora na YouTubie, oglądnąć to wspólnie ze swoją drugą połówką, a potem o tym porozmawiać. Na pewno pomoże to lepiej się zrozumieć, a dzięki temu uzdrowić nadszarpnięte relacje i uniknąć przyszłych konfliktów.

A pan Gungor mówi po prostu cholernie, cholernie mądre rzeczy.

Na koniec jeszcze kawałek o tym, że kobiety nie lubią brać. Wolą, gdy to, czego chcą, jest im po prostu dawane:

Do przodu

2008-12-01T01:01:00.002+01:00

Moja firma na mikołaja dała mi wspaniały prezent w postaci kupy wolnego czasu. Wysłali mnie mianowicie na miesięczny, bezpłatny urlop. Szkoda mi jednej pensji, którą jestem w plecy (zwłaszcza, że w połączeniu z przedmiesięczną stłuczką odbiło mi się to po kieszeni), ale postanowiłem ten czas przeznaczyć na pożyteczne rzeczy. Jestem jak Korben Dallas, który w najgorszej sytuacji ("- You are fired!") potrafi znajdować pozytywne strony ("- Well, at least I won lunch."), i zgodnie z tą filozofią mam zamiar przez grudzień nadgonić na uczelni (w tył i w przód), rozszerzyć swoje kwalifikacje i poznać parę nowych technologii (Spring przede wszystkim), a także ponadrabiać trochę zaległości towarzystkich i pospotykać się z dawno nie widzianymi, a drogimi mi ludźmi (strzeżcie się!).

A tymczasem byłem w sobotę u rodziców. Bo, jak może nie wszyscy wiedzą, ok. półtora miesiąca temu wyprowadziłem się z domu, w którym spędziłem dokładnie połowę swojego dotychczasowego życia. Wynająłem pokój w bardzo fajnym mieszkaniu na nowym osiedlu na północy Krakowa, u sympatycznego informatyka z IBM-a, i teraz mam dokładnie trzy minuty piechotą do pracy.

Pokoik mam nieduży, ale w zupełności wystarczający, umeblowany i wygodny, a mieszkanie jest po prostu zajefajne – nowoczesne, schludne, przemyślane i o bardzo wysokim standardzie. W ramach przeprowadzki przeniosłem najważniejsze dla mnie książki, całą wideotekę, ale bez audioteki, bo nie posiadam niezależnego sprzętu grającego (i nieprędko posiadać będę, zważywszy na wspomniane cięcia budżetowe). W sobotę byłem więc u rodziców, zabrać jeszcze kilka rzeczy, o których zapomniałem, a które mi się przydadzą, i odkryłem, że mimo plakatów na ścianach, rzeczy na półkach, w szafach i szufladach, że to już nie jest moje miejsce. Mój pokój przestał być moim pokojem – pod moją nieobecność ojciec zrobił sobie tam bazę wypadową, zainstalował tuner TV do komputera i czasem chodzi tam cos oglądnąć. I pali, a ja nigdy w moim pokoju nie pozwalałem palić.

Ale to nawet nie o to chodzi. Po prostu – przestałem czuć, że to jest moje miejsce. I właśnie dlatego, choć dotychczas używałem określenia "mieszkanie" dla miejsca, w którym mieszkam teraz, i "dom" na dom rodziców, to teraz, od soboty, przyłapuję się, że "mieszkanie" stało się "domem", a "dom" to po prostu "u rodziców". Ja już tam nie mieszkam.

I nawet jeśli mieszkanie u Krzyśka (tak się nazywa mój współlokator) jest tylko na jakiś tam okres czasu, to nie widzę tego, żebym po jego upływie wrócił do... no właśnie, do rodziców. To się po prostu już nie stanie. Mój pokój przestał być moim pokojem i ja nie przeprowadzę sie do niego z powrotem. Gdy przyjdzie czas, pójdę dalej, w nowe miejsce, do nowego mieszkania, nowego pokoju, który stanie się dla mnie domem.

Może i jest mi trochę przykro, ale przecież taka jest naturalna kolej rzeczy. Jak iść, to tylko do przodu. Przeszłość zostawiać w przeszłości. Jest mi przykro, bo to tak, jak ze starymi mailami, które, jak się okazało, bezpowrotnie niedawno straciłem – dziewięć lat korespondencji elektronicznej przepadło bez śladu i już nigdy nie wróci. Było mi to drogie i było dla mnie ważne, i jest mi oczywiście przykro, ale iść trzeba naprzód.

Mała Moskwa, Wielki Film

2008-11-29T22:11:00.002+01:00

.....proszę państwa, po fatalnym samobóju Szumowskiej druga połowa zakończyła się remisem 1:1, ale wspaniała akcja Waldemara Krzystka w dogrywce sprawiła, że mecz zakończył się zwycięstwem dwa do jednego Dobrego Polskiego Kina nad tym złym. Kibice szaleją....

Nie wiem, która to była minuta filmu, bo nie miałem zegarka, a komórkę zawsze w kinie wyłączam (co, uważam, powinni robić wszyscy, i jest to akcja równie warta uwagi, co dobieranie odpowiednich staników), ale wiedziałem, że w tej samej minucie na "33 Scenach..." już kląłem i chciałem, żeby ten szit sie skończył. Na "Małej Moskwie" natomiast do samego, samiutkiego końca powstrzymywałem się, żeby wykrzyczeć, a nawet wyszeptać Ani, jaki ten film jest zajebisty. Powstrzymywałem się, bo nie chciałem zapeszać, ale nie zapeszyłbym, bo zajebisty pozostał już do samego końca.

W ostatniej scenie – podobnie jak Teklak oglądając "Before Sunset" – modliłem sie, żeby to właśnie była ostatnia scena, żeby tutaj zakończyli i nie szli dalej, żeby przypadkiem nie zepsuli tego wspaniałego wrażenia... i nie zepsuli. Jeszcze dali pod napisy powtórkę sceny ze zjawiskową Svetlaną Khodchenkovą śpiewającą Demarczyk z tekstem Tuwima ("Grande Valse Brillante"), a ja dosłownie chciałem wstać i bić brawo. A potem wyjść i wejść jeszcze raz, by od razu ten film jeszcze raz obejrzeć.

Taki to był film.

Zachwycający.

I można o naszej historii mówić bez patetyzmu i nadęcia. Można pokazywać sowietów tak, że aż chce się krzyczeć w stronę ekranu "wy skurwysyny", a jednak jako ludzi z krwi i kości. Da sie pokazywać historie przyziemne z potężnym ładunkiem emocjonalnym, a bez sztuczności, bez bolesnych skrótów myślowych, czerni i bieli oraz subtelności mamuta. Da się.

Lektura obowiązkowa. A ja poproszę o więcej.

Grafomania potworna

2008-11-17T10:15:00.004+01:00

Cytat:

"Męczona przez widma niedawnych snów i walcząca z rozziewającą się dolną drogą oddechową, połykając łapczywie powietrze łudząc się, że choć tyć-tyć obudzą te chałsty brudnych wyziewów gęb wszelorakich..."

A teraz pytanie konkursowe: z czego to?

Zastanówcie się chwilę.

...emo-poezja? Nie.

...moje nowe opowiadanie? Też nie.

...nowa książka Paolo Coelho? Blisko, ale jeszcze nie to.

To jest, drodzy państwo, fragment historyjki autentycznej z Joe Monstera. Ludzie, którzy tam piszą, starają się uatrakcyjnić swoje opowieści w warstwie stylistycznej, ale niektórzy mocno przeginają w tej materii i wychodzą takie właśnie grafomańskie wyziewy.

Naprawdę, te historie są często zabawne, ale byłyby bardziej, gdyby ludzie mierzyli siły na zamiary i jak mają opowiedzieć krótko, zwięźle i zabawnie, to niech się nie produkują. Bo ani to ładne, ani przyswajalne, tylko robi się żałosne.

Hm. Prawie jak polskie kino...

Quantum of Bond

2008-11-11T13:19:00.000+01:00

Dobra, przyznaję – piosenka z nowego Bonda jednak jest fajna. Psioczyłem na nią, bo na początku do "Quantum of Solace" miała śpiewać Amy Winehouse, ale nic z tego nie wyszło (złośliwi twierdzą, że zaćpała ;). Szkoda, bo z jej głosem i stylem wierzę, że byłoby to coś świetnego – dowód tutaj. I dlatego nie mogłem się przekonać do "Another Way to Die" autorstwa i w wykonaniu duetu Alicia Keys i Jack White (z The White Stripes) – brzmiało to trochę podobnie do piosenki Lulu z "The Man with the Golden Gun", ósmego filmu z Bondem, zgodnie uznawanej za najgorszą bondowską piosenkę do dnia dzisiejszego. Ale po obejrzeniu filmu zmieniłem zdanie i jednak się do niej przekonałem.

Co do samego filmu – nie będę owijał w bawełnę i zapodam prosty algorytm decyzyjny:

if(widziałeś poprzedniego Bonda) {
if(podobał Ci się poprzedni Bond) {
ten też Ci się spodoba;
} else {
ten też Ci się nie spodoba;
}
} else {
idź, a nuż Ci się spodoba;
}

Generalnie film jest świetny, trzyma poziom poprzedniego, udanie kontynuuje i rozwija jego wątki i utrzymany jest w podobnym klimacie. Jest bardziej brutalny – z Bondem nie pogadasz, bo praktycznie zabija każdego, kogo napotka – ale znamy to choćby z "License to Kill" z Daltonem. Jest też niesforny i urywa się ze smyczy M, ale to też znamy (żeby wspomnieć choćby tylko niesławne "Die Another Day"). I choć elementów stylu Nowego Bonda, zapoczątkowanego przez "Casino Royale" jest tu wiele (absolutny brak gadżetów czy samochód służący li i jedynie jako środek transportu), to jednak "Quantum of Solace" ma przebłyski, świadczące o tym, że niewykluczony jest stopniowy powrót na dawną drogę.

Fabularnie i ciągłościowo – Bond mści się za Vesper i próbuje rozgryźć organizację pana White'a – akcja rozpoczyna się praktycznie dokładnie w momencie, gdzie "Casino Royale" się skończyło. Natomiast końcówka "Quantum…"
jest otwarta – ponoć wersja kinowa została skrócona o minutę, która stanowiła cliffhanger do trzeciej części planowanej trylogii. Reżyser Mark Forster usunął ją, by zostawić twórcy kolejnej części swobodę wyboru – czy będzie chciał kontynuować rozpoczętą linię wydarzeń, czy może zupełnie się od niej odetnie, tak, jak to było w "starej" serii.

Zresztą warto zwrócić uwagę na sam koniec filmu. "Dawne" Bondy zawsze zaczynały się tak samo – białe kółka przesuwają się po ekranie, potem jedno z nich staje się lufą pistoletu, w której widzimy idącego Bonda. Gdy Bond dociera na środek ekranu, strzela w kierunku lufy, która zalewa się krwią, chwieje się i zjeżdża do rogu ekranu. Wszyscy to pamiętamy. "Casino Royale" zmodyfikowało to w sposób, który wywołał u mnie i nadal wywołuje, gdy tylko sobie o tym przypomnę, jęki zachwytu – żadnych białych kółek, tylko pod koniec teasera, czyli sceny przed napisami, widzimy złoczyńcę, który próbuje Bonda zastrzelić, i to z jego lufy widzimy, jak Bond strzela w ekran. Nie jest to już takie umowne i oderwane, jak było dotychczas, tylko zostało w genialny sposób wkomponowane w historię, w fabułę. W "Quantum…" żadnych kółek ani lufy na początku filmu nie mamy, za to pojawiają się na samym końcu, tuż przed napisami, tak samo umowne, jak dawniej. Co to znaczy? Czy następny Bond będzie taki, jak te dwa, czy może bardziej w starym stylu? Czy możemy się przyzwyczajać do Bonda, który nie pije wstrząśniętego-nie-mieszanego Martini i nie przedstawia się znaną formułką "Bond, James Bond", czy też mamy oczekiwać powrotu do dawnej formuły?

Ciekawe to, i trochę niepokojące. Bo mi się nowy Bond podoba. Uważam, że zmiana formuły wyszła serii na dobre, że zmiany są ogólnie pozytywne, i nie należy się z nich wycofywać, tylko iść dalej. Czasy się zmieniły, zmienić się powinien także Agent Jej Królewskiej Mości, a jego nowy imidż jest moim zdaniem bardzo trafny, i jeśli z niej zrezygnują i wrócą do tego, co było wcześniej – to dopiero będzie dla mnie koniec Bonda.

A ci, co marudzą, że dawny był lepszy, niech spróbują oglądnąć "Dr No" albo "Die Another Day" i ani razu nie wybuchnąć śmiechem zażenowania…

Szumowskiej już podziękujemy, czyli 33 Sceny z Rzyci

2008-11-10T23:08:00.005+01:00

Miałem wreszcie napisać jakąś notkę bez przekleństw, ale się, kurwa, nie da.

Poszedłem na "33 Sceny z Życia", nic nie wiedząc o tym filmie. Na plakacie Julia Jentsch i Maciek Stuhr patrzą sobie głęboko w oczy, a hurraoptymistyczne i bałwochwalcze hasła głoszą, że "krytycy uznali to za najlepszy film w Gdyni" (choć milczą o tym, że film żadnej nagrody tam nie dostał, och och) i że to "największy międzynarodowy sukces od czasu Kieślowskiego" (tak, a jak ja powiem, że Tykwer jest następcą Kieślowskiego, to mnie oskarżają o herezję). Gdzieś słyszałem, że to komedia (?), a gdzieś – że recenzje są takie sobie. A biedni, nieświadomi ludzie się na film rzucili i nie udało nam się dostać biletów w ARSie, tylko siedzieliśmy w pierwszym rzędzie Pod Baranami.

Generalnie więc o filmie wiedziałem niewiele lub nic. Pierwsze sceny zapowiadały się nieźle, choć nadal niewiele mówiły, o czym to właściwie będzie. Matka zachorowała na raka, mąż komponuje w Kolonii, a główna bohaterka płodzi jakiś kolaż fotograficzny na wystawę w Wenecji. O czym to właściwie ma być? Po ekranowej śmierci matki uznałem, że być może jest to film o godzeniu się ze stratą – ale w tym temacie dużo więcej i dużo piękniej opowiedział Aronofsky w "Źródle". Po ekranowej śmierci zapijaczonego ojca doszedłem do smutnego wniosku, że ten film jednak o niczym nie będzie, bo nie wyobrażam sobie, jaka miałaby być jego puenta. Do czego miałby doprowadzić. W międzyczasie jeszcze główna bohaterka zdradziła męża z jakimś tam typem, i stwierdziłem, że może to będzie o odchodzeniu starego życia i rodzeniu się nowego (bo mąż chciał mieć dziecko, a ona na początku nie chciała). Ale też nie. Od pewnego momentu czekałem tylko i modliłem się, żeby ten film wreszcie się skończył.

Generalnie, czasu na owe rozmyślania miałem dużo, bo był on nieprawdopodobnie wręcz nudny – nic się w nim nie dzieje, długaśne, przewlekłe sceny, dialogi, w których więcej jest milczenia niż gadania (oraz sensu) oraz – najgorsze ze wszystkiego – kilkudziesięciosekundowe fragmenty, gdzie ekran jest całkowicie czarny i słychać tylko kakofoniczną "muzykę" męża głównej bohaterki, z zawodu kompozytora – doprawdy, już Legendary Pink Dots są bardziej melodyjni i łatwiej przyswajalni, niż ten kociokwik.

I co z tego, że zagrany był świetnie i technicznie był bardzo dobry (głównie zdjęcia), jak ten film nic ze sobą nie niesie i na dodatek dłuży się niesamowicie? I po jaką cholerę grają w nim niemieccy aktorzy, dubbingowani przez polskich? Bo co Julia Jentsch, dubbingowana przez Kożuchowską? Nie mogła po prostu zagrać tej roli Kożuchowska? Jest nawet do niej podobna. Oczywiście, wiem, po co – żeby Szumowska mogła oświadczyć, że nakręciła "europejski film". To samo określenie słyszałem poprzednio o "S@amotności w Sieci" – filmie równie nudnym, pozbawionym puenty, nieskładnym i absolutnie bezcelowym. Wygląda więc na to, że definicją "kina europejskiego" w polskim rozumieniu jest "nudny i bezcelowy film, nakręcony przy zupełnie niezrozumiałej współpracy z innymi krajami, w którym o nic nie chodzi, który nic ze sobą nie niesie i nie wiadomo właściwie, jak się kończy". Teraz już na brzmienie tych słów będzie mnie zawsze przechodziła gęsia skórka, a pani Szumowska, która po kiepskim "Ono" nakręciła to gówno, jest u mnie na zawsze skreślona.

Wściekły jestem na to, że ona wylewała w ten "tylko luźno inspirowany jej życiem" film (cytat z wywiadu z "Filmu" sprzed paru miesięcy) całą swoją traumę, którą męczyła widzów i jeszcze kazała sobie za to płacić. Wściekły jestem, że wydałem pieniądze na ten film, ale najbardziej wściekły jestem, że po bardzo dobrej "Rysie" odzyskałem wiarę w polskie kino, a teraz pani Szumowska spuściła mi ją w toalecie.

Nieprędko znowu pójdę na polski film do kina.

A Was wszystkich proszę - nie dajcie się oszukać. Omijajcie ten film szerokim łukiem.

Katolicyzm a seks

2008-11-06T10:01:00.005+01:00

Z forum gazety.pl :

(...) Od kilku lat jestem mężatką, wydawałoby się w szczęśliwym związku. Na codzień jesteśmy parą kumpli, przyjaciół, dobrze się dogadujemy, mamy spore rono znajomych, chodzimy po klubach itp. Normalni ludzie w okolicach 30-tki. Jednak w sypialni jest coraz gorzej. Na początku wystarczał mi seks "klasyczny", bez udziwnień. Jednak teraz, kiedy wdarła się nuda i rutyna, mam ochotę w łóżku
poeksperymentować, spełnić swoje fantazje.I tu pojawia się problem: nie mam odwagi. Wstydzę się tego, że mogłabym przy mężu robić pewne rzeczy, być wyuzdana, bez hamulców. A chciałabym. Dużo o tym czytałam, wiem że duże znaczenie ma moje wychowanie, to że byłam chowana w katolickiej rodzinie, w której każdy przejaw spontaniczności kwitowany był "karami boskimi", wstydem itp. I teraz myślę, że to procentuje. Wyobrażam sobie, że po życiu na takich harcach z własnym mężem (!) czeka mnie piekło itp. Wiem, że mój mąż chętnie by przyjął wszelkie moje objawy otwartości, ale nie mogę się przełamać.
Zastanawiałam się, czy łatwiej byłoby mi z kochankiem, obcym mężczyzną... Może i byłabym odważniejsza, ale nie chcę zdradzać. Kocham męża i to z nim chcę mieć super seks.

Boi się poeksperymentować w łóżku z mężem, więc woli z kochankiem. Co na to ojciec Knotz?

Jeszcze o nauczycielach

2008-10-30T10:46:00.002+01:00

Nie tylko ja uważam, że nauczyciele nie są wystarczająco doceniani. Mądry człowiek cytowany w artykule gazety.pl:

Jerzy Wiśniewski, ekspert z Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych, komentuje: - Niepokoi mnie fakt, że pozycja polskich nauczycieli w tym rankingu na przestrzeni lat spada. Pensje mają przecież wpływ na podniesienie atrakcyjności zawodu, a co za tym idzie, na dobór do zawodu lepszych kandydatów. Z kolei z innych europejskich raportów wynika, że to właśnie kompetencje i predyspozycje nauczyciela mają bezpośredni wpływ na sukces edukacyjny jego uczniów. Jeśli więc chcemy dbać o naszych uczniów, musimy wreszcie dowartościować naszych nauczycieli.

Właśnie.

Cały artykuł znajduje się tutaj: http://wyborcza.pl/1,75478,5863610,Dola_polskiego_nauczyciela.html

Trzy spojrzenia na Amy Winehouse

2008-10-24T15:17:00.002+02:00

Ujęcie pierwsze

Pierwszy raz o Amy usłyszałem w wakacje rok temu, w Anglii – w rozmaitych gazetach typu Metro (taki sam format, jak nasze krakowskie, czyli codzienna gazeta rozdawana w autobusach i na przystankach) czytałem ciągle o jej kolejnych ekscesach i procesach – jak to ją złapali na jeździe po pijaku, albo na handlowaniu czy posiadaniu twardych narkotyków, czy wysyłali na przymusową rehabilitację. Na dodatek na zdjęciach wyglądała jak skrzyżowanie Janice Litman Goralnik z Marylin Mansonem, a ja zachodziłem w głowę, czemu się tak wszyscy podniecają tą najbrzydszą z kobiet świata, i czym ona w ogóle się zajmuje, jak nie rozbija samochodów albo nie handluje kokainą?

Generalnie – przypiąłem jej etykietkę dodopodobną, czyli skandalistki, która nie ma - oprócz skandali – nic do zaoferowania. Doda przynajmniej ba biust.

Ujęcie drugie

Dopiero po powrocie zobaczyłem w Krakowie kilka plakatów (pierwszy – pamiętam dokładnie – na bloku przy Kapelance), na których reklamowana jest nowa płyta Amy Winehouse – i wtedy się dowiedziałem, że ta pani śpiewa. Ale etykietka zrobiła swoje, i jakoś nie paliłem się do tego, żeby sprawdzić, jak ten twór sobie w owej dziedzinie radzi. Etykietka działała do tego stopnia, że jak się dowiedziałem, że Amy ma zaśpiewać piosenkę do nowego Bonda ("Quantum of Solace"), poważnie się przeraziłem.

A potem usłyszałem z dwóch-trzech zaufanych (pozdrowienia dla Gosi :) źródeł, że babka jednak fajnie śpiewa i powinienem jej posłuchać. Postanowiłem więc dać jej szansę.

Ujęcie trzecie

Najprościej było ją oczywiście znaleźć na youtube, i wtedy okazało się nie tylko, że babka jest naprawdę świetna, ale też – że ze dwa jej kawałki słyszałem już we fragmentach kilkakrotnie, w jakimś grający w tle radio (bo sam radia nie słucham aktywnie). Szczególnie bardzo fajny, trąbkowy motyw z "You Know I'm No Good" (ok. 2'30), który bezwiednie nuciłem długo po tym, jak go usłyszałem. Po prostu nigdy, słysząc je, nie przyszło mi na myśl, że to może być Amy, bo brzmiało to muzycznie jak utwór rythm and bluesowy z lat 60-tych czy 70-tych (ten klasyczny, a nie ten współczesny szit pt. "czarne laski melorecytują przy kiepskiej nie-muzyce"), a wokalnie – jakby śpiewała to jakaś wielka Murzynka, w stylu Glorii Gaynor, Niny Simone czy Shirley Bassey.

Dorwałem więc jej dwie płyty ("Frank" z 2003 i "Back to Black" z 2006) i zasłuchuję się w nie ciągle – częściej, niż w nową Marię Peszek i Pendragona razem wziętych. Głos Amy ma niesamowity, co na dobrą sprawę nie jest zaskakujące – gdyby wrócić jeszcze do Janice, która przecież swoim głosem specjalnie tak grała, żeby być irytująca, ale prawda jest taka, że gdyby przyszło jej do głowy śpiewać, to pewnie brzmiałaby tak, jak brzmi Amy. A muzycznie – jak pisałem: prawdziwy, klasyczny, świetny rythm'n'blues, który naprawdę przywodzi na myśl piosenki z wczesnych Bondów. I teraz mam pewność, że mimo mojego kręcenia nosem, piosenka Amy do "Quantum of Solace" byłaby na pewno świetna. Zresztą – nawet nie musiałaby pisać nowej, bo każdy jej kawałek byłby lepszy, niż to, co wypłodzili Alicia Keys i Jack White...

"W pokoju obok roboty się posuwają."

2008-10-23T12:13:00.002+02:00

Pokój Javy = w porywach do 12 chłopa = dużo, dużo testosteronu = niewybredne żarty.

A najśmieszniejsze, gdy niezamierzone.

Przed chwilą Kamil nas rozwalił tekstem: "Czemu zawsze jest tak, że jak się porno ogląda, to coś się w kompie pierdoli...?"

Madrugada Selftitled

2008-10-18T11:00:00.000+02:00

Niedawno pisałem o Madrugadzie jako o Najlepszym Zespole Świata, a teraz, po paru tygodniach słuchania, przyszła pora na recenzję ich najnowszej płyty, zatytułowanej właśnie "Madrugada".

Generalnie – jest to typowa jakość dla tego zespołu, czyli, innymi słowy, album jest bardzo, bardzo dobry. Jest, niestety, krótszy niż poprzednie – tylko dziewięć utworów, ale, jak zwykle, nie ma wśród nich żadnego słabego, a nawet – żadnego średniego. Wszystkie młócą, każdy na swój sposób.

Pierwszy singiel z płyty, "Look Away Lucifer" jest bardzo Nicko-Cave'owy – posłuchajcie piosenki i wokalu Siverta i postawcie go obok choćby tytułowego utworu z najnowszej płyty Nicka Cave'a and the Bad Seeds "Dig, Lazarus, Dig!!!" (swoją drogą – świetny teledysk, a Cave z wąsami jest nie do poznania ;), a teledysk do tej piosenki porównajcie z teledyskami do "Lovermana" i "Red Right Hand".

Potężnym utworem jest też mocny, rockowy "The Hour of the Wolf", ponadto mamy bardzo dobry, otwierający "Whatever Happened To You?" i podobny "What's On Your Mind?". Jest też bardzo spokojny utwór "Honey Bee" i ballada "Valley of Deception" – najsłabszy kawałek płyty, ale też bardzo ładny. Świetne są za to długie i nastrojowe "New Woman / New Man" i "Highway of Light" – w tym ostatnim naprawdę można aż zatonąć, przypomina nastrojem utwory z pierwszej płyty Madrugady, te, które idealnie nadają się do nocnej jazdy autostradą ("Sirens", "Strange Colour Blue").

Na koniec mamy zamykający płytę utwór "Our Time Won't Live That Long" jest pierwszym i jedynym utworem Madrugady z wokalem świętej pamięci Roberta Burasa, i naprawdę brzmi lepiej, niż gdyby śpiewał to – z całym, rzecz jasna, szacunkiem dla frontmana grupy – Sivert Hoyem.

Podsumowując – tylko powtórzę. Piękna płyta, dokładnie spełnia wszelkie pokładane w niej nadzieje i na pewno spodoba się wszystkim fanom zarówno Madrugady, jak i podobnych klimatów, przede wszystkim Nicka Cave'a.

Java Developer’s Day 2008

2008-10-17T10:49:00.002+02:00

Ach, moja pierwsza konferencja w życiu :) A przynajmniej pierwsza, w której uczestniczyłem jako słuchacz, a nie jako techniczny (bo tych było kilkanaście, w czasach, jak mój ojciec jeszcze się zajmował nagłośnieniami). To była miła odmiana – wreszcie móc posłuchać, co mówią, a nie tylko nosić głośniki ;)

Na wejściówkę zapracowałem sobie napisaniem artykułu, i dlatego z całkiem pokaźną ekipą z JCommerce'u oraz ze spotkanym tam Lukiem mogliśmy zebrać tonę materiałów promocyjnych od Sabre, JBossa i ABG, najeść się ciastek i owoców, napić kawy, herbaty i obrzydliwych, gazowanych napojów owocowych i wypełnić parę ankiet. Ach, no i posłuchać paru wykładów ;)

Najciekawsze, stanowczo, były keynote'y zagranicznych gości na początku i na końcu konferencji. Ted Neward opowiadał o przyszłości programowania, a dokładniej – rozwoju języków programowania, i dlaczego programiści-praktycy nie potrafią dogadać się z akademikami, oraz - dlaczego powinni, a Neal Ford mówił na trochę podobny temat, a dokładniej o DSL (Domain-Specific Languages) – naprawdę, arcyciekawe tematy, a umiejętności prezentacji tych panów zrobiły na mnie i moim fellow toastmasterze Łukaszu niemałe wrażenie :)

Trzecim najlepszym prelegentem był także zagraniczny gość, Adam Bien, który opowiadał o nadchodzącym JEE 6, a przy tej okazji – o najlepszych i najgorszych praktykach programowania na tej platformie. Opowiadał o EJB 3.1, wieszczył zgon XMLa i wzorców projektowych DAO i DTO. Poza tym zaprezentował narzędzia i umiejętności programowania, pisząc na naszych oczach, w czasie rzeczywistym, prostą aplikację webową – może to nic nadzwyczajnego, ale wszystko działało perfekcyjnie, czego nie można powiedzieć o ostatnim wykładzie konferencji, na którym Jacek Laskowski prezentował OSGi i Spring Dynamic Modules, i gdy próbował zaprezentować go w akcji, narzędzia odmówiły mu posłuszeństwa i nie działały, jak powinny oraz działały, gdy nie powinny. "Mieliście taką sytuację, że przynosicie klientowi gotową aplikację i czekacie, aż on podpisze czek, a on stwierdza, że chce ją zobaczyć w działaniu, i wtedy nic nie działa?" – spytał publiczności. Stwierdziłem, że miałem tak wielokrotnie, tylko nie chodziło o czek, a o ocenę w indeksie ;)

Ostatnim ciekawym wykładem był Szymon Brandys z IBMa, opowiadający o przyszłości platformy Eclipse (nie tylko IDE do Javy), czyli projektu, istniejącego pod kryptonimem E4. Z pozostałych na jednym spałem (Jarosław Błąd opowiadał o monitorowaniu serwerów aplikacyjnych J2EE), a z drugiego niewiele zrozumiałem (Manik Surtani z JBossa opowiadał o rozproszonym cache'owaniu), a trzeci był fatalnie tragiczny – Jan Pieczykolan z już-nie-DRQ miał opowiadać o JAIN SLEE, a zamiast tego przez pół wykładu bredził o fuzji jego firmy z ABG i generalnie robił jedną wielką reklamę, jaka to ich firma nie jest zajebista.

Generalnie – fajna rzecz taka konferencja. Podobna ekipa ma w tym samym miejscu, w marcu 2009 zorganizować nową imprezę, 4developers. Ma to być konferencja dla programistów przez programistów i będzie podzielona na cztery niezależne ścieżki: Java, .NET i C#, Zarządzenie projektami IT oraz Skalowanie serwisów WWW. Na pewno spróbuję się tam dostać, podobnie jak na przyszłoroczną edycję JDD.

Dzień nauczyciela - appendix

2008-10-17T08:59:00.001+02:00

Żeby nie było, że bluzgam bez powodu i bez sensu:

http://www.pardon.pl/artykul/6541/_/15#komentarz_1337090

Kurwa mać.

Dzień nauczyciela

2008-10-15T00:06:00.000+02:00

Dzisiaj dzień nauczyciela, a ja po raz kolejny musiałem wysłuchiwać utyskiwań, jak to oni mają zajebiście, że po siedmiu latach pracy mogą sobie wziąć urlop zdrowotny i przez rok "siedzieć na dupie i się obijać".

Ostatnimi czasy coraz częściej zdarza mi się słyszeć podobne dyskusje, i bierze mnie coraz większy szlag, i akurat dzisiaj – w dniu ich święta – postanowiłem głośno powiedzieć, co o takich spostrzeżeniach myślę. Nie dlatego, że moja dziewczyna jest nauczycielką i takie kwestie w nią godzą, a więc godzą we mnie, ale dlatego, że moja dziewczyna jest nauczycielką i ja po prostu widzę, jak to jest.

Przede wszystkim – nic mnie tak nie wkurwia, jak ci ludzie, którzy mają jakąś Świetnie Płatną Robotę, Płacą Podatki, Kupują Mieszkania, są Prawowitymi Obywatelami i generalnie pozjadali wszystkie rozumy, uważając, że tylko ich praca jest ważna, a wszyscy inni, jak im się nie podoba sprzątanie, pielęgnowanie, wywożenie śmieci czy nauczanie, niech się przekwalifikują i zostaną np. informatykami. Jasne. Wszyscy mogą się przekwalifikować, nauczyć pisać programy czy administrować projektami, ale powiedzcie mi (a są wśród tych pieprzonych mądrali osoby znajome, które – mam nadzieję – te słowa przeczytają) – kto będzie wtedy pielęgnował, wywoził śmieci czy sprzątał? I kto będzie nauczał Wasze dzieci i wychowywał przyszłe pokolenie Prawowitych Obywateli?

To, co powinni zrobić nauczyciele, żeby pokazać, że naprawdę mają znaczenie, to zastrajkować. I ja nie mówię o jakimś tygodniu czy dwóch. Ja mówię o roku, trzech, pięciu. Niech ci wszyscy pieprzeni mądrale zobaczą, jak to jest bez nauczycieli. A nawet – niech sami choć na miesiąc spróbują pójść do szkoły nauczać. Dowolnego przedmiotu. Musieć przez 18 godzin w tygodniu ("och, tak im dobrze, leniom, pracują ponad dwa razy mniej niż ja, och, och!") kontrolować trzydziestkę rozwrzeszczanych bachorów, spróbować ich przekrzyczeć (niech mi ktoś kurwa jeszcze raz powie, że choroba zawodowa nauczycieli to mit, to mu własnoręcznie wyrwę struny głosowe), jednocześnie ich wychowując (bo przecież pieprzeni rodzice często na szkołę zwalają obowiązek wychowania dzieci na porządnych ludzi, a sami w domu ich sadzają przed telewizorem i generalnie mają w dupie) oraz, rzecz jasna, starając się im wbić do głowy jakąś wiedzę. A potem, w domu, przygotowywać konspekty lekcji, opracowywać plany wynikowe i sprawdzać zadania, sprawdziany, kartkówki – i wtedy powiedzcie, jak mają lekko. Wtedy zobaczą, jaką bzdurą jest, że nauczyciel pracuje 18 godzin w tygodniu. O użeraniu się z rodzicami-idiotami, którzy na nauczycieli zwalają wszelką winę za niepowodzenie swoich zajebiście leniwych pociech nawet nie wspominam.

Chcecie dobrych nauczycieli? To ich, kurwa, doceńcie! Narzekacie na nauczycieli-darmozjadów? To zamiast im ograniczać prawa, zabierać przywileje, odcinać zarobki – doceńcie ich! Pokażcie im, że są ważni, a wtedy będą lepiej pracować, bo jebanym naukowym faktem jest, że człowiek doceniony lepiej pracuje. Doskonale to wiecie – zarabiacie kasę, o jakiej nauczyciel z 30-letnim stażem może tylko pomarzyć, pniecie się po szczeblach kariery i wiecie, jak to fajnie awansować, dostać nagrodę, służbowy samochód i komórkę, i zaraz Wam się chce lepiej pracować. Gadające głowy, zamiast pierdolić się z szóstoklasistami i wykonywać kolejne, wielkie acz całkowicie bezcelowe reformy edukacji niech znajdą sensowne metody rozpoznawania i nagradzania dobrych nauczycieli oraz dyscyplinowania tych niedobrych, zamiast jechać po wszystkich jak leci, że są darmozjadami i leniami, i jeszcze ich przybijać do podłogi, odbierając im tych kilka nędznych przywilejów, jak wspomniany urlop zdrowotny.

Bo jak tak dalej pójdzie, drodzy mądrale, wszyscy wy zjadacze rozumów, Poważni Obywatele Płacący Podatki i Wymagający Od Wszystkich Wokoło, to nauczyciele się na Was wypną, czego wam, kurwa, z całego serca życzę. I będziecie mieć takich nauczycieli, na jakich zasłużyliście, czyli: żadnych, chujowych, albo Was samych – i zobaczymy, jak się w tej roli sprawdzicie.

Co się pewnie i tak nie stanie, bo nauczyciele z powołania – ci wspaniali pedagodzy, którzy w pracę nad nauczaniem i wychowywaniem dzieci wkładają całe serca, ci, którzy właśnie najbardziej powinni być cenieni, a są traktowani przez Was jak śmieci – pewnie nadal będą to robić z takim samym zapałem, jak dotychczas, zdzierając sobie struny głosowe za pensję głodową, słysząc zewsząd docinki, jakie to z nich obiboki i jak to im dobrze w życiu. Będą to robić – bo to kochają.

I za to oddanie, za to powołanie, za tą pracę i za to serce – należy ich właśnie bardzo docenić. Ale tak nie będzie. Bo Wam pasuje, że oni mają powołanie, i dlatego będziecie na nich dalej żerować, dalej ich dojeżdżać, dalej z nich wyciskać ile wlezie, nie dając nic w zamian – nawet szacunku, na jaki zasługują.

Spójrzcie, kurwa, na świat nieco dalej, niż na czubek własnego nosa. Dostrzeżcie, że nie ma zawodów mniej lub bardziej ważnych. Że sprzątacze, śmieciarze, pielęgniarki i nauczyciele nie są wcale od Was mniej ważni. Że bez nich Wasze poukładane Poważne Życia mogą się rozsypać.

Dostrzeżcie to i uszanujcie innych. Bo nie ma zawodów mniej ważnych. Ale są ważniejsze. I najważniejsze. A tacy właśnie są nauczyciele – bo szerzą wiedzę, bo wychowują następne pokolenia, bo, co by nie mówić, zapewniają nam przyszłość.

Więc bardzo Was wszystkich, kurwa, proszę: z szacunkiem do nauczycieli.

Pure Pendragon

2008-10-14T15:16:00.003+02:00

Na początek – artykuł z infomuzyki.pl, który w pierwszych słowach wspomina o tym, o czym ja wspominam nader często – o mamoniźmie. A dalej jest o tym, że muzyka pop zjada własny ogon, każdy zrzyna inspiruję się każdym i generalnie nie można nikogo posądzić o oryginalność.

A moja rada jest prosta – słuchajcie rocka progresywnego! Cechą przewodnią tego gatunku jest właśnie to, że tam powiedzieć o zespole A, że brzmi jak zespół B, nie jest komplementem, nawet, jeśli zespół B to genialni giganci. Tam każdy zespół musi znaleźć swoją drogę, swoje brzmienie, swój styl – i to nawet nie raz na zawsze, tylko nigdy nie ustawać w poszukiwaniach i nadal ewoluować i odkrywać. A ci, którzy powtarzają odkrycia innych, nie wnosząc nic nowego, nie są warci uwagi.

Wspominam o tym w kontekście wczorajszego koncertu. XaveX zadzwonił w piątek, że ma wolny bilet na poniedziałkowy koncert Pendragona w Katowicach. Finałowy, siódmy koncert polskiej części ich trasy po Europie, która jednocześnie jest trasą z okazji 30-lecia zespołu, a drugocześnie – promuje nową płytę, "Pure".

"Pure" nie słyszałem, tylko przed samym koncertem na Jutubie przesłuchałem dwa kawałki, żeby mieć jakieś pojęcie o nowym brzmieniu zespołu, bo od czasu poprzedniej, średniej "Believe" grupa nabyła nowego perkusistę oraz stała się cięższa w brzmieniu, bardziej rockowa, mniej muzyczno-pejzażowa (wspominałem kiedyś o tym, że wizualizacje piosenek Pendragona widzę zawsze jako monumentalne obrazy Ziemi z nieba – gór, lasów, rzek, pustyni... nie byłem taki daleki od prawdy – wiele wizualizacji na samym koncercie, np. utworu "A Man of Nomadic Traits" tak właśnie wyglądało). Za to Pendragona widziałem na koncercie już raz – siedem lat temu, w nieistniejącym już klubie Miasto Krakoff. Fenomenalny był to koncert – mimo, że promujący najnowszy (wtedy) krążek grupy – "Not of this World" – to jednak najwięcej utworów zagrali z ich opus magnum, jakim wciąż pozostaje dla mnie płyta z 1996 roku, "The Masquerade Overture", w tym absolutne piękny "Paintbox".

Wczorajszy koncert – pomijając dwa supporty, zespół dosyć znośny zespół Final Conflict i bardzo dobry Credo, żadnego z nich wcześniej nie znałem, a grają od dość dawna – był jednak zupełnie inny: zaczął się od mnóstwa utworów z właśnie owej nowej, nie znanej mi płyty, wielu utworów z rzeczonego "Believe" i wcześniejszych płyt i EPów, za którymi niespecjalnie przepadam i które niespecjalnie lubię. Zacząłem wtedy zazdrościć Viggenowi, który widział Pendragona dwa dni wcześniej, w sobotę, w Krakowie, i opowiadał, jakich to świetnych kawałków nie grali. Ale – i tu powracam do wspomnianego na wstępie mamonizmu – jeszcze kilka miesięcy temu bym żałował i marudził, że w 2001 roku było lepiej, ale że już się z tego leczę, to teraz po prostu chłonąłem, zapoznawałem się z utworami nowymi oraz na nowo spoglądałem na te stare a mniej znane – i dzięki temu mogłem w "Believe" dostrzec coś nowego, przez co trochę bardziej tą płytę polubiłem.

A druga część koncertu (wliczając w to ponad godzinne bisy) to już był totalny odjazd – nowy perkusista, Scott Higham, jest świetnym kolesiem, prawdziwą osobowością sceniczną, robi świetne miny, wspaniale się bawi i ma rewelacyjny kontakt z publicznością. Basista Peter Gee jest jak zwykle spokojny (wszyscy basiści są chyba spokojni – vide John Deacon ;), Clive Nolan rządzi klawiszami jak zwykle i choć dużo schudł, nadal jest Wielki, a Nick Barrett, w koszulce, spodniach trzy czwarte i z długimi włosami wyglądał jak nastolatek, który się dorwał do gitary. Chłopcy, choć grają od 30 lat, nadal mają mnóstwo młodzieńczej pasji...

No, a na bisach zagrali same wspaniałości – był przepiękny "King of the Castle", był klasyk "Master of Illusion", a na sam koniec – cały, ponaddwudziestominutowy "Queen of Hearts"...

Jeśli mam narzekać, to żałuję, że nie zagrali nic z pierwszej płyty "The Jewel" ani mojego najukochańszego ich utworu "Guardian of my Soul" (a ponoć jedno i drugie było dane zobaczyć Viggenowi w sobotę), ale to jest czepianie się – koncert był rewelacyjny, miał fantastyczny klimat i za nic nie chciał się skończyć – razem z supportami cała impreza trwała bite siedem godzin!

Nacykałem fotek, nakręciłem kilka filmików, ale i tak cały koncert był nagrywany i zostanie wydany na DVD – a że ja tej atmosfery nie chcę zapomnieć, to jak tylko wyjdzie, ja się na to rzucę :)

Rysa. Powrót do formy.

2008-10-10T23:58:00.002+02:00

Byliśmy dzisiaj w kinie, pierwszy raz od dawna z Anią i pierwszy raz od dawna nie na filmie fajowym czy zajebistym, tylko na filmie Dobrym. Czyli takim wartościowym, głębokim i takim, który po sobie coś w głowie zostawia, a nie jest tylko czystą, czasem głupią zabawą.

Filmem tym jest "Rysa" Michała Rosy, bardzo na czasie, gdy dookoła mamy różnych Bolków, agentów, donosicieli i współpracowników oraz niekończącą się, pieprzoną lustrację.

Z kina wyszedłem jak na skrzydłach – niezmiernie zadowolony, że wreszcie obejrzałem Dobry, Polski Film, pełen nadziei, że polskie kino jeszcze ma szanse wyjść na ludzi, no i oczarowany warsztatem: film jest zrobiony rewelacyjnie. Doskonałe zdjęcia, fantastyczni aktorzy, no i ten scenariusz... te dialogi – dokładnie takie, jak w takim filmie być powinny: zamiast przegadanych, kawa-na-ławę wyłożonych deklamacji mamy lakoniczne, przemyślane i – co najważniejsze – wieloznaczne wypowiedzi, które nigdy nie mówią wprost tego, co ze sobą niosą. Czysta perfekcja.

Wyszedłem więc oczarowany, ale gdy oczarowanie minęło, spadła na mnie z hukiem sama filmu treść. A ta jest ciężka. Jak to Ania ujęła, film jest "typowym mózgojebem", naprawdę maltretuje widza i wrzyna się w mózg tak bardzo, że nie daje o sobie długo zapomnieć. Błażej opowiadał, że gdy on na tym był, po seansie w Sali była martwa cisza, nikt się nie odzywał, nikt się nie ruszał... Nic dziwnego, naprawdę. Bardzo mocne i prawdziwe psychologiczne studium nieufności, separacji, depresji, wreszcie – sceny wypełnione tzw. "quiet desperation" – widzimy bohaterów w scenach, w których właściwie nic się nie dzieje, ale napięcie czuć bardzo mocno, i tylko czekamy, kiedy się zacznie, kiedy wybuchną, kiedy na ekranie rozpęta się piekło.

Czy się rozpętało – nie powiem. Tak samo, jak nie zdradzę końcówki, której zdradzić się nie da, bo jest otwarta i także wieloznaczna, co jest rewelacyjną decyzją scenarzysty i reżysera... Całość trzeba zobaczyć i przeżyć samemu, co bardzo polecam.

Naprawdę, tak dobrego filmu nie widziałem dawno.

Bojkot Naszej Klasy

2008-10-07T21:01:00.003+02:00

Ze wszystkich stron atakuje mnie bojkot Naszej Klasy - koledzy umieszczają w swoich galeriach natchnione odezwy i protesty, nawet gazeta.pl o tym pisała. Że sprzeciwiamy się komercjalizacji, że mamy prawo do informacji, że od tego się zaczyna itd. itp.

Komercjalizacja NK zaczęła się, według mnie, od wprowadzenia prezentów, które można ludziom wysyłać - coś podobnego ma Facebook, o ile się orientuję. I można się pluć, że to próba wydarcia pieniędzy od użytkowników, ale jak ktoś jest na tyle głupi, żeby płacić kasę za kawałek obrazka, to już jego sprawa - nikt ich przecież do niczego nie zmusza. Kupować z Telezakupach Mango też nikt nie zmusza.

A nowa usługa - abonament, która pozwala na oglądanie więcej niż 3 ostatnich gości na czyimś profilu - to też kolejna bzdura, bez której da się przecież żyć. Wcześniej i tak można było oglądać tylko 3 ostatnich gości, więc co tu się właściwie zmienia?

Dlatego nie rozumiem, po co tracić nerwy, skoro, jak mówią anglosasi, "you can't miss what you never had" - jeśli ktoś jest tak uzależniony od N-K, że koniecznie MUSI prowadzić kronikę gości albo wysyłać ludziom prezenty, albo ładować dziesięć zdjęć dziennie (bo zwiększony miesięczny transfer do galerii też jest płatny), to ja mu bardzo współczuję. Ale bojkotować niczego nie mam zamiaru, bo szkoda mi na to czasu.

Co innego, jak N-K zacznie wprowadzać jako płatne usługi rzeczy, które teraz są ogólnodostępne i darmowe. WTEDY im podziękuję.

3,9 Tuska

2008-09-27T17:46:00.003+02:00

Wbrew pozorom, wpis nie będzie polityczny.

***

Krótki przegląd wielkości fizycznych, odkrytych i opracowanych przez Ekipę klasy G, czyli mnie i moich licealnych kolegów z klasy:

Mamy więc bobry (bb), w których mierzy się siłę głowy w starciu z alkoholem, nazwane tak od osoby Marcina Bobera, który miał nieprzyzwoicie więc silną głowę (po 13,5 kuflach piwa na osiemnastce Łosia lekko mu się przysypiało, ale pijany nie był). Jest to miara wprost proporcjonalna, a że nikt nie ma tak twardego łba, jak Bober, bardziej w użyciu są milibobry (mpg) lub centybobry (cpg).

Podobnie jest z pogami (pg), które z kolei oznaczają nie siłę, a słabość i nie głowy, a żołądka (nie tylko w walce z alkoholem). Tutaj z kolei wzorcem jest Piotr Pogoń i jego legendarnie wręcz problematyczna rurka o szerokim przekroju, litościwie nazywana systemem pokarmowym. Tutaj też zresztą bardziej w użyciu są kilopogi
(kpg) a nawet megapogi (Mpg).

Dalej – opracowana też została miara skojarzeń z seksem i naprawdę nie mam pojęcia, czemu jednostka tychże została nazwana exami. Ale za to już wszyscy, którzy znają Viggena doskonale wiedzą, dlaczego to jego właśnie imieniem została nazwana jednostka Szybkości Kapowania (czyli SzKap), jaką są viggsy (vg). To także jest miara proporcjonalna, a jego wzorcem jest okres czasu, który potrzebny jest Viggenowi, żeby załapać dany dowcip. Jeśli załapiemy go dwa razy szybciej, to mamy przysłowiowe pół viggsa.

Wreszcie – najczęściej chyba wspominana jednostka, czyli głowacze, w których mierzony był stopnień lenistwa, albo raczej – nie-chcenia-się. Jeśli komuś nie chciało się czegoś zrobić dokłanie tak samo, jak Głowaczowi się chciało, to miał jednego głowacza. Dalej liczone to było z logarytmu dziesiętnego – dziesięciokrotne odchylenie w którąś stronę oznaczało 1 głowacza, czyli np. gdy mi się 100 razy tak nie chce, jak jemu się chce, to mam trzy głowacze.

Gdy rano się budziłem i miałem 6.5 głowacza, nie szedłem do szkoły. Gdy osiąga się 8, to nawet nie chce się myśleć, czy się chce otwierać oczy. Przy granicznej wartości 10 głowaczy (miliard razy tak się nie chce, jak jemu się chce) następuje zgon – nawet sercu nie chce się wtedy bić... Więc z głowaczami trzeba ostrożnie.

Później zostało opracowanych przeze mnie jeszcze kilka miar, głównie okołofilmowych (Współczynnik Nudy, Skala Ćwieka-Masakry), ale o nich może kiedy indziej. A tymczasem – kilka dni temu odkryłem nową jednostkę miary. I tak, obok głowaczy, pogów i viggsów, znalazły się tuski.

***

W tuskach mierzony jest kredyt zaufania, udzielony jakiejś osobie/grupie/instytucji. Kredyt zaufania, czyli z jak bardzo zamkniętymi oczami poświęcimy dla takiego kogoś/czegoś jakiś zasób (np. pieniądze albo głos w wyborach). Będzie wyliczany z logarytmu naturalnego stosunku owego kredytu do wzorcowego kredytu, którym dana osoba (np. ja) obdarzyła Tuska (albo kogoś innego, na kogo głosowała) w wyborach parlamentarnych 2007 roku (a jeśli nie brała w nich udziału – w ostatnich wyborach, w jakich brała udział). Jak widać więc – wzorzec jest inny dla każdej osoby.

I tak np. ja udzielam wytwórni PIXAR 86-krotnie większego kredytu zaufania, niż Tuskowi, więc ma ona u mnie 4,45 tuska, reżyserowi M. Nightowi Shyamalanowi – 28-krotny (3,33 tuska - dolna granica zaufania, przy którym pójdę do kina na film w ciemno, bez konieczności dodatkowych zachęt, a nawet przy negatywnych recenzjach), zespołowi Madrugada – 148-krotnie (5 tusków, co z kolei stanowi minimum do kupienia w ciemno płyty), a serialowi "Grey's Anatomy" – 2,23 tuska.

Oczywiście, istnieją też wartości ujemne – Legendary Pink Dots ma u mnie -0.11 tuska, bo ufam im w ok. 89% tak, jak naszemu premierowi, firma telekomunikacyjna TELE-2 ma -3,91 tuska, serial "Battlestar: Galactica" -1,9 tuska, a pan Buła-Drożdżówa, który sprzedaje bułki w pracy, tylko -2,3 od czasu, jak sprzedał Maliszowi kanapkę z pastą jajeczną z wkładką mięsną w postaci wesołego robaczka. Absolutnym rekordzistą po stronie minusowej jest reżyser Uwe Boll (-13,82 tuska).

***

A tuski odkryłem tak naprawdę oglądając nowy serial autorstwa J.J. Abramsa. Ten człowiek swoimi poprzednimi dokonaniami (bardzo solidne trzecie "Mission: Impossible", rewelacyjny "Cloverfield" oraz, oczywiście, "LOST", czyli najlepszy serial w historii) zaskarbił sobie u mnie zaufania co najmniej na trzy tuski, co pozwala mi mieć duże nadzieje nie tylko na to, co być może wyjdzie z jego ekranizacji "Mrocznej Wieży" Kinga, ale też na rozwój jego nowego dzieła, jakim jest serial "Fringe".

Bo zaczyna się podobnie, jak znany, kultowy swego czasu "Z Archiwum X", z tym, że tam mieliśmy do czynienia z serialem o agentach FBI na tropie spraw paranormalnych i niewyjaśnionych, który dopiero z czasem zyskał drugie (a potem pierwsze) dno w postaci teorii spiskowej dziejów (Głębokie Gardło czy Palacz pojawili się w seriali nieco później). Tymczasem "Fringe" watek spiskowy do wątku paranormalnego wprowadza właściwie od razu, tak jakby od razu odkrywał karty... Ale właśnie osoba J.J. Abramsa i mój kredyt zaufania, jakiego mu udzieliłem, pozwala mi wierzyć, że to "odkrywanie kart" już na samym początku, jest jedną wielką zmyłą i tak naprawdę on sobie z przyzwyczajeniami widzów i z tym, co wydaje się być oczywiste, pogrywa od samego początku (vide – wszystkie przypadki użycia mechanizmu mindfuck – gdy coś, co widzimy wprost i jak na dłoni okazuje się być mocno przekręcone i zupełnie jednak inne - których w przebiegu serialu "LOST" było naprawdę wiele).

"Fringe" opowiada o agentce FBI, która z pomocą szalonego naukowca (w tej roli John Noble, czyli Stewart Gondoru Denethor z "LOTRa") oraz jego syna (Joshua Jackson z "Jeziora Marzeń") rozwiązuje zagadki i prowadzi śledztwa mocno ocierające się o przypadki paranormalne. Ale zalążki teorii spiskowej z potężną korporacją Massive Dynamic (Charlotte Rampling gra pewną wysoko postawioną w korporacji damę) oraz specjalnym oddziałem Bezpieczeństwa Narodowego, do którego nasi bohaterowie zostają zwerbowani przez Lance'a Reddicka, którego znami z LOSTa, gdzie gra tajemniczego Matthew Abaddona.

Pierwsze odcinki nie powalają, nie rzucają na kolana, a miejscami wydają się trochę naiwne (pseudonaukowa gadanina profesora i jego syna wydaje się mocno naciągana, a rzucana nam w twarz niby-teoria spiskowa jest aż za bardzo rzucana nam w twarz), ale taki jest właśnie mój, oceniony na 3,9 tuska, kredyt zaufania dla J.J. Abramsa, który każe mi wierzyć, że rozwinie się to w coś bardzo ciekawego, co niejednokrotnie jeszcze widzów zaskoczy.

Ten Czesław, co śpiewa

2008-09-23T08:00:00.000+02:00

Ostatnio wszystkie moje posty traktują o muzyce, ciekawe…

A więc jest Czesław, ten, co śpiewa. Wszyscy Czesława znają – zdobył polski rynek muzyczny szturmem, akordeonem i uroczymi tekstami o żabie, co tonie w betonie, o Mieszku, co to nie posłuchał ojca Piasta i o kobiecie, co uciekła z miasteczka, bo ktoś jej złamał paznokieć albo wsadził w oko łokieć. No, i nie zapominajmy o maszynie, co świerka.

Piosenki nieprzeciętne i naprawdę wyjątkowe, ale taki jest też sam Czesław – kto miał okazję zobaczyć choć jeden wywiad z nim, jego niepowtarzalny akcent i wymowę w języku polskim, jego historie z życia, ten wie. A jego debiut płytowy, zatytułowany po prostu "Debiut", stał się niekwestionowanym hitem, i bardzo zasłużenie zresztą.

Ale ja mogę się pochwalić, że kontakt z Czesławem miałem już wcześniej. Ponad dwa lata temu znajoma moja o imieniu Diana podrzuciła mi kilka utworów bardzo nietypowego duńskiego zespołu o bardzo brytyjskiej nazwie Tesco Value ("Tesco Value" to generalnie produkty sprzedawane w sieciach super- i hipermarketów, sygnowane markami tych właśnie sieci, coś jak nasz "Produkt Carrefour"), którego wokalista wiele piosenek śpiewał po polsku, przy akompaniamencie, rzecz jasna, akordeonu. W ten sposób poznałem i pokochałem piosenkę "Proszę się nie bać", najlepszą jaką znam piosenkę antyhomofobiczną. I dzięki temu poznałem też – jeszcze przed "Debiutem" Czesława co śpiewa – dwie płyty, jakie z owym zespołem nagrał.

Na szczególną uwagę zasługuje szczególnie druga – "Songs for the Gatekeeper". Niby zaczyna się podobnie, jak utwory Czesława, bo od lekkiego wokalu z akompaniamentem akordeonu, to już pierwszy utwór, "The Tournus", z mrożącym krew w żyłach wrzaskiem "MURDER!" staje się dużo mocniejszy i zyskuje pazur w postaci gitary elektrycznej i perkusji. I taka jest cała płyta – niby Czesław, jakiego znamy z piosenek o świerkającej żabie z wesołego miasteczka, ale jednak "z pewną nutką dekadencji", co widać w wielu utworach na tej płycie, a szczególnie na najpotężniejszym z nich wszystkich – "Along Came a Spider".

Utwór składa się z dwóch części, a po bardzo spokojnej pierwszej, która brzmi, jak śpiewana wśród bawiących się na podwórku dzieciaków, nadchodzi (w 2. minucie 15. sekundzie) prawdziwy psychodeliczny lunapark, ze zwariowaną melodią, ciężkim rytmem, chórem dzieciaków, wrzeszczanymi wyzwiskami po polsku. Poezja :)

"Songs for the Gatekeeper", moim zdaniem, wyprzedza solową płytę Czesława – oczywiście moim zdaniem, jako osoby, która woli muzykę ciężką i ostrzejszą, niż poetyckie utwory w stylu Marii Peszek (którą z resztą Czesław bardzo lubi i nawet śpiewa jej utwory na koncertach), choć zdarzają się na niej też spokojne, poetyckie i piękne utwory – najlepszym na płycie jest taki właśnie "Wheel of progress".

A teraz najważniejsza informacja, czyli czemu o tym wszystkim nawijam, skoro płyty Tesco Value są i tak w Polsce nie do zdobycia – mianowicie, z początkiem października w Polsce pojawi się nowe wydanie pierwszej płyty Tesco Value pt. "Tesco Value". Będzie miało nową okładkę (w tym samym stylu, co "Debiut" Czesława) i będzie ładnie wydana w digipacku. Z tego co pamiętam (niewiele jej słuchałem), miejscami jest ona jeszcze bardziej eksperymentalna, niż "Songs…", co dobrze rokuje. A drugim pozytywnym rokowaniem jest to, że może niedługo wreszcie będzie można też w Polsce dostać i drugą płytę duńskiej kapeli Czesława.

Tego Czesława, co śpiewa. I gra na akordeonie. I generalnie robi to całkiem nieźle ;)

In the presence of...

2008-09-22T10:10:00.002+02:00

Pisałem w kwietniu o tym, że prawdziwą Sztukę można po tym poznać, że przebije nawet zatwardziałe serca. Pisałem o tym na przykładzie filmu "Once", na przykładzie jednej ze scen z "Moulin Rouge!", w międzyczasie miałem też okazję widzieć to też na przykładzie filmów "Big Fish" i "Pink Floyd - The Wall".

A teraz to samo można dostrzec na przykładzie fenomenalnej Ewy Lewandowskiej, która chwyciła za serce i odebrała mowę nawet zawsze wyszczekanemu Kubie Wojewódzkiemu:

http://miasta.gazeta.pl/bydgoszcz/1,48722,5716069,Niewidoma_spiewaczka_chwycila_za_serca_Polakow.html

Kryteria porównawcze

2008-09-16T23:49:00.004+02:00

Kilka osób obruszyło się, gdy napisałem, że "Division Bell" jest najlepsza płytą Floydów. Że przecież jak mogę porównywać ją do ich dwóch arcydzieł – "The Walla" i "Dark Side of the Moon". Tak samo miałem kiedyś, gdy napisałem, że choć doceniam arcywalory "Close to the Edge" Yesa, za najlepsza ich płytę uważam wcześniejsze "Fragile". W odpowiedzi pragnę wyjaśnić takim osobom, że słowo "najlepszy" nie ma wcale jednego znaczenia. Znaczeń może mieć wiele, a zależą one od przyjętej płaszczyzny, na której kładziemy porównywane obiekty. Wszystko zależy od przyjętych kryteriów porównawczych.

To matematyczne (z analizy) określenie przyszło do mnie, gdy kiedyś pisałem o Oscarach za 2003 rok, i napisałem, że "Władca Pierścieni" zasłużenie zebrał swoją armię statuetek jako największe dzieło filmowe wszech czasów. Na to obruszył się pewien znajomy filmoznawca, który powiedział, że jak ja mogę zapominać np. o "Obywatelu Kane" Wellesa, niekwestionowanym filmowym arcydziele z 1940 roku. Że przecież to jest największe filmowe dzieło ever. I gdy tak czytałem te jego słowa, od razu mi się nasunęło "koooleś, na jakiej podstawie ty w ogóle te dwa filmy porównujesz?"

A teraz przykład z życia wzięty – popularne od czasów pele-mele pytanie o "ulubiony zespół". Więc – jest ich wiele, tak jak cymbalistów było swego czasu wielu, a odpowiedź na pytanie zależy właśnie od przyjętej płaszczyzny, na jakiej owe zespoły (czy ogólnie muzycznych autorów czy wykonawców) rozpatrujemy. Pod względem instrumentalnym więc będzie to Yes, treściowym – Genesis, poetycko-lirycznym – oczywiście Marillion, wokalnym – Queen, eksperymentalnym – Pink Floyd, wpływowym – The Beatles, kompozytorskim - Vangelis... i tak dalej, i tak dalej. Jak widać, ulubionych czy też najlepszych zespołów ci u nas dostatek, a jednak, co ciekawe, żaden z wymienionych zespołów nie jest tym Najlepszym Zespołem Świata. Takim, któremu ten tytuł należy się za całokształt, za warstwę wokalną, instrumentalną, klimatyczną, tekstową oraz emocjonalną.

Najlepszym Zespołem Świata, panie i panowie, jest bowiem mało znana, norweska grupa Madrugada. Nazwę pożyczyli od hiszpańskiego słowa, oznaczającego "świt", i chyba ją bardzo lubią (nic dziwnego – piękne słowo, jak będę miał kiedyś łódkę, nazwę ją Madrugada), bo wydali pod tym tytułem swojego pierwszego EPa, na trzeciej płycie "Grit" jest o takim tytule piosenka, a ich najnowszy album długogrający też nosi ten tytuł.

Zespół jest to zdecydowanie za mało znany, choć może brak ogólnoświatowej sławy uchronił ich przed jakimś atakiem wody sodowej i pozwolił zachować artystyczną niezależność i ten niepowtarzalny klimat (choć z drugiej strony – pewnie nigdy nie zagrają w Polsce koncertu). Dotarł do mnie dzięki Izie z domu Zamorskiej (pozdrowienia dla małżonków :) i gdy usłyszałem ich pierwszą płytę, "Industrial Silence", to na niej się zatrzymałem na długie lata – taka była genialna. Zaraziłem nią też Moją Lepszą Połówkę i od tego czasu Madrugada towarzyszy nam prawie nieustannie (może zagrają na ślubie?)

Pierwsza płyta Madrugady, jak sam jej tytuł wskazuje, zatopiony jest w industrialnych klimatach, które nie przestają mnie inspirować od lat (a znam ją i wielbię lat co najmniej siedem). Nadaje się ona idealnie do słuchania podczas nocnej jazdy samochodem po autostradach – i muzycy sami doskonale zdają sobie z tego sprawę, bo jedna z piosenek dokładnie o tym traktuje. Druga płyta, "The Nightly Disease", jest nieco słabsza (czyt. ma dwa średnie kawałki, gdy "Industrial Silence" miało jeden, i to nie dla wszystkich – Ania go, na przykład, uwielbia) i choć rani uszy jednym zbyt jutupodobnym (czyli w stylu U2) utworem ("Into Heartbeats"), to cała reszta jest więcej niż dobra. Trzecia płyta, "Grit", jest najsłabsza w dorobku, choć i na niej znajdują sie małe arcydzieła (w tym ukryty, dwunasty utwór, najbardziej Tomo-Waitsowy, "Love's Institution"). W międzyczasie postało mnóstwo wspomnianych EPów, niosących także kilka ukrytych arcydzieł – w tym z kolei najbardziej Nicko-Cave'owy "Tonight I Have No Words For You", rewelacyjny cover piosenki Jeffrey'a Lee Pierce "Mother of Earth" czy genialny, antywojenny "The Riverbed":

Na uwagę zasługuje przede wszystkim osobowość Siverta Hoyema, wokalisty o potężnym, basowym głosie, który wydaje też świetne, utrzymane w podobnym klimacie, solowe płyty. Pozostali członkowie zespołu nie odstają od poziomu swojego frontmana – genialna sekcja rytmiczna, rewelacyjna gitara prowadząca i fantastyczny bas, który daje się dopiero poznać w pełnej krasie od ich drugiej płyty.

Czwarta płyta zespołu, "The Deep End", najlepsza od czasu pierwszej, zawiera wiele wpływów hiszpańskich, jak cover hiszpańskiego utworu ("Ramona"), piosenka z hiszpańskimi okrzykami w refrenie ("Hard to Come Back") czy utwór muzycznie oparty na flamenco ("Stories From The Street"):

I jeśli to nikogo nie przekonuje, powołam się na czystą statystykę – dla każdego innego zespołu proces ułożenia TheBestOfa polega na przejrzeniu wszystkich płyt i wybraniu tych dobrych albo genialnych kawałków. W przypadku Madrugady proces ten nie polegałby na wybraniu dobrych, tylko na eliminacji tych średnich (bo złych po prostu nie ma). A tych średnich jest, w całym dorobku norweskiej grupy, nie więcej niż 10%.

I jeszcze jedno przemyślenie, czy raczej emocja, która dla mnie dobrze ich muzykę i ich samych opisuje: moja wizualna wyobraźnia często, przy słuchaniu muzyki bombarduje mnie obrazami, wizualizacjami, potencjalnymi teledyskami do tego, czego akurat słucham. Często, w większości przypadków, są to obrazy prezentujące historie, najczęściej związane jakoś z tym, co jest śpiewane, albo przynajmniej o to zahaczające. Rzadko kiedy widzę po prostu grających muzyków. Mam tak właściwie tylko w przypadku Pendragona – tylko wtedy widzę ich zawsze w jakichś monumentalnych scenografiach wśród dzikiej przyrody, na skalnych urwiskach, nad wodospadem czy w dzikiej puszczy – oraz właśnie Madrugady, którzy wystarczają mi w skromnej czerni i bieli, grający na instrumentach w wielkich fabrycznych halach. Po prostu wiem, że ci chłopcy niczego więcej do teledysku nie potrzebują, żadnych fajerwerków czy efektów specjalnych – dla mnie wystarczyłoby patrzenie, jak oni grają i jak śpiewają. Wiem, że byłaby to taka sama poezja dla oczu, jak słuchanie ich jest dla uszu.

Ostatnio znów wiele się u chłopaków dzieje – Madrugada wydała wspomnianą płytę pt. "Madrugada", a Sivert wydał drugi solowy album "Exiles". Jeszcze się w nie nie zagłębiałem, ale wiem, że czekają mnie kolejne wspaniałe odkrycia. A nawet, jeśli nie, to zawsze mam potężne pokłady genialnej muzyki, do których mogę zawsze wracać.

Co zresztą nieprzyzwoicie wręcz często robię :)

Remember a day...

2008-09-15T20:58:00.004+02:00

Zmarł Rick Wright, wieloletni klawiszowiec Pink Floyd, moim zdaniem najprzystojniejszy członek zespołu (choć to Gilmour swego czasu dorabiał jako model).

Był w zespole prawie cały czas, od samego powstania (gdy jeszcze zespół nazywał się Sigma 6) aż do nagrania ostatniej płyty "Division Bell" w 1994. Grał też z pozostałymi na festiwalu Live 8 kilka lat temu. Nie było go tylko przy nagrywaniu "The Final Cut", bo despota Waters wywalił go z zespołu po trasie koncertowej "The Wall" w 1980 roku. Powrócił w 1987 roku, gdy już Watersa nie było, i towarzyszył Gilmourowi i Masonowi przy nagrywaniu "A Momentary Lapse of Reason", choć jego wkład był niewielki. Bardzo dużo wniósł jednak do owej ostatniej, mojej ulubionej płyty zespołu.

A w pierwszych latach działania zespołu stworzył kilka naprawdę genialnych utworów. Najlepsze z nich, moim zdaniem, są te trzy:

Summer '68 z płyty "Atom Heart Mother", opowiadający o zjawisku groupies. Utwór tekst ma fajny, ale młóci pod względem instrumentalnym – zwróćcie uwagę na pianino w tle, na spokojne zwrotki i odjechany refren, na trąbkę po refrenie, na zmiany tempa w czasie trwania utworu... Rewelacja.

Remember a Day z płyty "A Saucerful of Secrets", opowiadający o tęsknocie za beztroskim dzieciństwem i jego nieskrępowanymi zabawami, pełna nostalgii i zadająca pytanie, czemu dziś tak nie możemy? Czemu musimy już być dorośli?

Wreszcie Paintbox, który wydany został tylko na singlu, a potem znalazł się na składance "Relics", opowiadający o pechowym wieczorze w knajpie a potem na nieudanej randce. Codzienność, okraszona marzeniami o tym, by takie przykre zdarzenia można było wymazać, zapomnieć, zamalować farbkami z tytułowego pudełka...

Barrett, założyciel Floydów, odszedł dwa lata temu. Dzisiaj Wright do niego dołączył, po długotrwałej walce z rakiem. I tak zostało ich trzech (z czego jeden z pozostałymi dwoma raczej nie rozmawia... choć Live 8 było od tego wielkim, wiekopomnym wręcz wyjątkiem), a ja słyszałem niedawno, że może coś jeszcze razem nagrają.

Widocznie nie ma co na to liczyć... Szkoda.

Rick Wright, we will remember.

Zapatrzeni w przeszłość, stoimy w miejscu

2008-09-03T12:11:00.003+02:00

Niestety, znów nie swoimi słowami, bo nie bardzo mam czas i wenę pisać, ale autor poniższego tekstu (z bardzo ciekawego mutlibloga o Polsce) oddaje właściwie wszystko, co mam w tym temacie do powiedzenia:

http://polandian.wordpress.com/2008/08/03/poles-must-stop-living-in-the-past/

Choć wiem, że cytowanie nie ma takiej siły, jak własne słowa, dlatego tematu nie porzucam i pewnie napiszę o nim też coś od siebie.

Koniec świata nadchodzi

2008-09-02T12:12:00.001+02:00

Kolejny dowód tutaj:

http://www.you.uz/2008/09/gordon-freeman.html

Środkowy przycisk myszy otwiera Moje Dokumenty

2008-08-30T20:21:00.003+02:00

Jestem debilem.

Dzisiaj znowu podkusiło mnie, żeby przepiąć kabelek od myszy z jednego wejścia USB na inne, i mój komputer znowu oszalał. Wszystko działało w miarę dobrze, ale okazało się właśnie, że środkowy przycisk myszy otwiera "Moje dokumenty", a skróty ALT+C i ALT+E otwierają kalkulator i Excela, zamiast pisać polskie literki "ć" i "ę".

Spędziłem więc dwie godziny bluzgając, wypinając, wpinając, resetując i reinstalując rozmaite sterowniki, a nade wszystko - szukając rozwiązania problemu w Internecie, a nie przyszło mi do głowy poszukać w historii własnego bloga...

Bo miałem ten problem już parę miesięcy temu i wtedy wpadłem dokładnie na to samo rozwiązanie, co dzisiaj - zabijać z menedżera zadań proces za procesem, aż znajdę ten, odpowiedzialny za podpinanie się pod skróty. I gnoja znalazłem...

Więc niniejszym podaje raz jeszcze rozwiązanie problemu, tym razem z paroma alternatywnymi odpisami objawów, aby pajączki Googla i innych mogły mnie skatalogować dla potomnych:

Środkowy przycisk myszy otwiera Moje Dokumenty
ALT+C uruchamia mi kalkulator.
ALT+E otwiera mi Excela.
Jak to wyłączyć?

Rozwiązanie: Gnojek, który podpina się pod klawiaturę, nazywa się MMkeybd.exe i znajduje się w katalogu Windowsa, natomiast za jego automatycznie uruchamianie odpowiedzialny jest, jak zwykle, po stokroć przeklęty rejesrt Windowsa. Żeby więc gnoja posłać do piachu, należy otworzyć regedit i wyszukać rekord MMkeybd.exe (ja go znalazłem w pod nazwą HKEY_LOCAL_MACHINE/SOFTWARE/Microsoft/Windows/CurrentVersion/Run pod nazwą Office Keyboard, a jego wartością była właśnie ścieżka do pliku MMkeybd.exe) i cały rekord po prostu należy wywalić.

I wtedy wszystko będzie działać cacy :)

Wbrew

2008-08-25T13:44:00.004+02:00

Artykuł z ostatniego Dużego Formatu oraz artykuł sprzed paru tygodni mocno mnie przybiły i kazały zastanowić i docenić szczęście, które z Anią mieliśmy. Dlatego postanowiłem wreszcie o tym napisać, choć zbierałem się do tego prawie rok. Właśnie wbrew temu wszystkiemu, co czytam. Wbrew poglądowi, że Polacy jadą do Anglii by umrzeć. Wbrew tej depresji i temu spojrzeniu, że w Polsce się nie da, że nie ma do czego wracać, że można uciekać, a jak uciekać, to tylko do Anglii, a jak tam się nie powiedzie, to już tylko na tamten świat. Naprawdę można pojechać i naprawdę można wrócić. Dwukrotnie pojechaliśmy, dwukrotnie wróciliśmy. Mieliśmy mnóstwo słów otuchy z kraju, ale nade wszystko – mieliśmy i wspieraliśmy siebie nawzajem. I z tego prostego faktu czerpaliśmy mnóstwo sił.

Rok 2006. Wszystko zapowiadało się superfajnie - pojechaliśmy z garściami porad z różnych źródeł: żeby nigdy nie płacić za pośrednictwo pracy, żeby kupić od razu bilet tam i z powrotem, bo tak taniej, i nie kupować ich razem, tylko osobno, bo jak coś nie wypali, to można zrezygnować z jednego, a nie przerezerwowywać obydwu (dodatkowym bonusem było to, że linie lotnicze się pomyliły i ściągnęły nam kasę tylko za jeden bilet :). Ponadto jechaliśmy do miasta (Peterborough), gdzie mieliśmy już akomodację - pokój (odstąpiony przez wtedy-narzeczonego, dziś już męża, mojej siostry) w domku przyjaciół mojej siostry. Mieliśmy też pewne perspektywy, bo Agnieszka, owa przyjaciółka (zwana przez wielu Polaków, także przez nas, "Aniołem Peterborough") pracowała w jednym z biur pośrednictwa pracy. Ale chcieliśmy do sprawy podejść uczciwie i przez tydzień zwiedziliśmy WSZYSTKIE biura pośrednictwa pracy w Peterborough, zanim byliśmy zmuszeni poprosić ją o pomoc.

Praca się znalazła - o fabrykach sałatek słyszeli już chyba wszyscy. Nie była to praca specjalnie ciężka ani nieprzyjemna, ale była mocno niepewna – w upalne tygodnie zostawaliśmy na nadgodziny, ale gdy pogoda była kiepska (więc ludzie nie organizowali grillowych popołudni, więc nie kupowali sałatek), pracy nie było w ogóle. Podczas takich dwóch chudych tygodni, przyznam się, mieliśmy załatwioną pracę po znajomości, w jednej z innych fabryk Geesta w Bourne, ale były to cztery nocki w tygodniu, i do dziś wspominam je z olbrzymią ulgą, że już nigdy nie będę musiał tam wracać. Nawet nie chodzi o krojenie warzyw albo wykrawanie kłębów z kapusty (nigdy nie zdawałem sobie sprawy, że biała kapusta jest tak zajebiście twarda) – to się dało przeżyć. Ale gdy raz zostałem zabrany na tzw. białą stronę i spędziłem bite pięć godzin obok potwornie głośnej, huczącej maszyny, a z dala od kogokolwiek znajomego, tylko ze śmiesznym, śniadym hobbitem – to był koszmar.

Na koniec z tego zaplanowanego, przygotowanego i prawie "na pewniaka" wyjazdu przywiozłem jakieś naprawdę śmieszne oszczędności…

Rok 2007. Tym razem postąpiliśmy wbrew wszystkiemu. Złamaliśmy wszelkie porady, które nam zostały podane wcześniej. Nie zrobiliśmy tego specjalnie – po prostu tak wyszło, że kupiliśmy bilety razem, ale tylko w jedną stronę (bo planowaliśmy wrócić przez Irlandię, trochę ją po drodze zwiedzając). Pojechaliśmy do Bristolu, nie mieliśmy ani mieszkania (tylko ustawione spotkanie z jednym gościem w sprawie wynajmu), ani pracy (zupełnie w ciemno). Generalnie – prawie całkowicie na żywioł. I jak było tym razem?

Mieszkanie trafiło nam się naprawdę świetne. Bardzo konkretny i przesympatyczny landlord (Kevin Barton – if you're reading this, I salute you :), świetne miejsce – 15 minut spacerkiem od centrum, 15 minut od przepięknej dzielnicy Clifton, bardzo daleko od paskudnych (co wiemy tylko ze słyszenia) dzielnic imigranckich (Eastion i Fishponds), no i wisienka na torcie – 5 minut od najwspanialszego sklepu muzycznego, w jakim kiedykolwiek postała moja stopa – Plastic Wax Records. Aż szkoda było wyjeżdżać wcześniej…

Bo taką mieliśmy perspektywę po pierwszym miesiącu – ja podłapałem pracę na tydzień, Ania jakieś sprzątanie 2h dziennie, ale generalnie przez trzy tygodnie nic. Było źle, potem fatalnie, potem tragicznie. Desperacja i depresja zaczęły nam zaglądać w oczy. Do dziś jesteśmy niesamowicie wdzięczni wszystkim, którzy przysyłali słowa otuchy i zagrzewali do nadziei. A najbardziej Mattowi, który opracował dla nas szalony, alternatywny plan, żeby spakować się w plecaki i ruszyć na miesiąc wędrować po Walii…

A potem praca dosłownie się posypała ze wszystkich stron. Alexander skręcił nogę, więc musiałem (z przykrością – tutaj sarkastyczne hehehe – ale ja naprawdę nie miałem z jego wypadkiem nic wspólnego) go zastąpić na zmywaku w restauracji nieopodal – to raz. Ale przede wszystkim pojawiła się w naszym życiu pani Maria z WB Employment (5 min od naszego domu), która znalazła nam pracę w sortowni poczty Royal Mail, a potem także jako listonoszy w Weston-Super-Mare oraz w samym Bristolu. Rok wcześniej słyszeliśmy od ludzi w fabrykach, że Agnieszka ich uratowała, że znalazła im pracę, że jest wspaniała i że jest aniołem, a my mogliśmy się szczycić, że z nią mieszkamy pod jednym dachem. W tym roku jeszcze bardziej było nam dane docenić, jak pomocna może być taka osoba. Maria była dla nas Aniołem Bristolu.

I dalej już szło. Pracowaliśmy – ja jeszcze dodatkowo wylądowałem na tydzień w fabryce przyczep kempingowych i codziennie drałowałem prawie 12 km tam i z powrotem piechotą (co za czasy…), a Ania zakręciła się w Polish Poincie, gdzie robiła tłumaczenia i była przedstawicielem handlowym (serio!) oraz w B&B przy Cotham Brow. Nie zwiedziliśmy, niestety, Bath (przez moje lenistwo, którego sobie nie wybaczę), ale za to prowadziliśmy wesołe życie w naszym zwariowanym domku przy Elton Road. No, i miałem najwspanialszą imprezę urodzinową w moim dotychczasowym życiu.

I tak wyprawa wbrew regułom i zdrowemu rozsądkowi, wbrew początkowym niepowodzeniom i zaglądającej w oczy depresji, zakończyła się wspaniałym dwumiesięcznym doświadczeniem (którego finalną, niejako bonusową częścią był tygodniowy road trip po Irlandii z Magdą i Mattem, którzy nota bene wzięli ślub dwa dni temu) i szczęśliwym powrotem do domu. No, i oszczędnościami, które pozwoliły mi na zakup laptopa i jeszcze mi zostało.

Rok 2008. W tym roku nigdzie nie pojechaliśmy, nie licząc wybitnie leniwych dwóch tygodni na plażach nad Morzem Czarnym w Bułgarii – nasze pierwsze prawdziwe wakacje od co najmniej trzech lat. Pracuję od ponad pół roku i choć nominalnie zarabiam mniej na godzinę, niż jako bristolski listonosz, to jednak praca jest stała, pewna, bez nerwów czy zadzwonią i powiedzą, że dziś mnie nie potrzebują, a co najważniejsze – w moim kraju i w moim mieście. Choć doświadczenia z Peterborough, a przede wszystkim z Bristolu bardzo sobie cenię i niczego nie żałuję, zaskakująco wielką ulgą było dla mnie uświadomienie sobie, że w tym roku nigdzie nie muszę wyjeżdżać.

Ale w tej uldze jest jeden mały zgrzyt. Pewnego dnia, spacerując po Galerii Krakowskiej, zdałem sobie sprawę, że nie wyjeżdżanie do Bristolu oznacza też nie wyjeżdżanie do tamtejszych… sklepów. Nie będzie dla mnie w tym roku charity shopów, Virgina, HMV, setek małych księgarenek, a nade wszystko – Plastic Wax Records. I dlatego…

Rok 2009. … dlatego w lutym jedziemy z Anią do Anglii. Tym razem – na zakupy :)

Shopping junkie

2008-08-17T20:50:00.002+02:00

To był dobry tydzień :) Siedem nowych pozycji w mojej płytotece. Urodziny to jednak fajna sprawa – dzięki nim obłowiłem się w kilka nowych płyt, które mogę odhaczyć z magicznej listy po lewej.

O "Into the Labirynth" Dead Can Dance od Mojej Lepszej Połowy juz niedawno pisałem, ale z okazji prawie-ćwierćwiecza sprezentowane mi zostały jeszcze dwie płyty:

Karolina i Lucy wręczyły mi "Queen II", z której kupieniem nosiłem się od dawna – druga płyta jest bardzo podobna do pierwszej w nastroju i klimacie, Freddie Mercury śpiewa swoim niepowtarzalnym głosem w utworach miejscami bardzo progresywnych i bardzo zwariowanych, snując cudownie baśniowe historie - "March of the Black Queen", "Ogre Battle" czy genialny "The Fairy Feller's Master Stroke" – przywodzące na myśl choćby przepiękne "My Fairy King" z pierwszej płyty zespołu. A oprócz tego mamy na tej płycie klasyki takie jak "Seven Seas of Rhye" (pierwszy przebój grupy) oraz nastrojowy "White Queen".

A od mojej kuzynki dostałem płytę, którą obydwoje bardzo lubimy – "The City" Vangelisa. Choć w moim przypadku słowa "bardzo lubimy" nie do końca oddaje ogrom mojej miłości, jakim darzę tę najgenialniejszą płytę owego kompozytora. Opisanie jej zasługiwałoby na oddzielną notkę (oddzielnego bloga?), którą nawet kiedyś skomponowałem na rzecz mojego pierwszego, stricte muzycznego blogaska... Tutaj krótko powiem, że artysta, na którego koncie są arcydzieła w stylu muzyki do "Blade Runnera", "Podboju Raju" czy oscarowa ścieżka z "Rydwanów Ognia" osiągnął swoje opus magnum
wydając tą skromną płytę z 1990 roku. Osobiście uważam, że powstała ona w ramach pewnej fascynacji Vangelisa miastem, która pewnie zaczęła się wraz właśnie z pracą nad "Blade Runnerem", a kto wie, może tkwiła w nim już wcześniej... W każdym razie fascynację tą ja sam bardzo podzielam i być może dlatego ta płyta tak niesamowicie do mnie trafiła... W każdym razie "Nerve Centre" jest jego najlepszym utworem, a ja bym dał każde pieniądze, żeby zobaczyć, jak jakiś rockowy zespół gra ten kawałek na żywo na jakimś koncercie.

Ale oprócz płyt, które zostały mi sprezentowane (za co raz jeszcze moim drogim dziewczynom bardzo dziękuję :) dopadło mnie automatyczne wyszukiwanie aukcji na Allegro. Widzicie, w celu skompletowania płytoteki kazałem się informować Allegro o nowych aukcjach z paroma słowami kluczowymi (np. tesco value czy madrugada). No i się pojawiło kilka, wobec czego za świetną cenę zakupiłem "The Deep End", najnowszą (2005 rok) płytę Najlepszego Zespołu Świata, jakim jest norweska grupa Madrugada (poprawka – kilka miesięcy temu Madrugada wydała nowy album pod tytułem "Madrugada"). O Madrugadzie jeszcze kiedyś napiszę.

Ale koleś, a właściwie sklep, który to sprzedawał, oferował bardzo fajne warunki wysyłki do czterech płyt, więc postanowiłem popatrzeć, co tam jeszcze ma ciekawego... i to był błąd. Bardzo długo trwało, zanim z tych wszystkich interesujących rzeczy wybrałem trzy, ale w końcu mi się to udało. Są to:

Yes "Time and a Word", druga, rewelacyjna płyta grupy, nagrana w 1970 roku z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej. Składa się częściowo z utworów nie autorstwa Yesów, ale w świetnej aranżacji (potężny otwierający "No Opportunity Necessary, No Experience Needed" i przepiękny "Everydays"), ale także z ich oryginalnych kawałków (świetny "Then" i tytułowy "Time and a Word"). Generalnie – płyta fantastyczna.

Yes "Drama" z 1980 roku, jedyny album Yesa bez wokalu Andersona, a choć koleś, który go zastępuje, bardzo się stara do niego upodobnić, nie dorasta mu do pięt. Co nie zmienia faktu, że płyta jest bardzo fajna i zawiera naprawdę świetne piosenki – otwierający, monumentalny "Machine Messiah", klimatyczny i deuseksowy "Run Through The Light" i dość charakterystyczny kawałek "Into the Lens", z którego Niedźwiedzki pożyczył na swoją listę przebojów dżingielek oznaczający muzyczną premierę (to takie "trdr-trdr-trdr").

I na koniec składankę "Singles" zespołu Aphrodite's Child. Jest to zespół, w którym pod koniec lat 60-tych grał Vangelis, zanim zaczął karierę solową, a śpiewał w nim Demis Roussos. Zespół wydał trzy płyty, w tym dwupłytowy psychodeliczny koncept-album "666", który akurat zdobyć było dość łatwo, bo jest dość popularny, ale te pierwsze dwa są nie do zdobycia, a szkoda, bo są RE-WE-LA-CYJ-NE. Ale zamiast tego znalazłem właśnie rzeczoną składankę "Singles", której tytuł nie całkiem oddaje zawartość, bo nie zawiera ona singli, tylko – uwaga – WSZYSTKIE utwory z ich pierwszych dwóch płyt oraz mnóstwo, mnóstwo dodatków, b-sideów, wersji radiowych i singlowych wielu utworów, o których nawet nie słyszałem. Więc naprawdę gratka.

Najgorsze, że koleś ma jeszcze w ofercie kilka ciekawych wydawnictw (np. "Nightfall in Middle-Earth" Blind Guardiana) i nie wiem, czy jeszcze do niego nie wrócę. Ale tymczasem – mam się czym cieszyć :)

Dziękuję Ani, mojej kuzynce Ani, Karolinie i Łucji raz jeszcze.

Dziękuję też wszystkim obecnym na urodzinach za świetną zabawę, kupę śmiechu, miłe towarzystwo i dużo dobrego wina :)

"Mroczna Wieża" na ekranie

2008-08-14T22:45:00.004+02:00

Geniusz J.J. Abrams (odpowiedzialny za trzecie "Mission: Impossible", "Cloverfield" znane u nas jako "Projekt Monster", a przede wszystkim za "LOSTa") pracuje nad scenariuszem ekranizacji serii "Mrocznej Wieży" Kinga. Prawdopodobnie będzie też reżyserował. Nie wiadomo jeszcze, w jakiej to będzie formie, ale ze względu na pojemność serii (siedem tomów, każdy zbyt długi, by go przenieść na ekran w formie pojedynczego filmu) należy raczej spodziewać się serialu.

Prawa do ekranizacji kupili panowie Cuse i Lindelof (producenci "LOSTa") za symboliczną (dla tych, co znają serię) kwotę dziewiętnastu dolarów.

Szykuje się gratka...

Superdickery

2008-08-14T11:02:00.003+02:00

Znalazłem to, czego szukałem od dobrych dwóch lat, kiedy Blaze wysłał mi adres strony z okładkami komiksów o Lois Lane (dziewczynie Supermana) i Jimmym Olsenie (kumplu Supermana) ze Srebrnej Ery komiksów.

Oto ona: www.superdickery.com

Polecam przede wszystkim galerię "Confounding Covers"- co okładka to bardziej niewiarygodna - po prostu trudno uwierzyć, że ktoś mógł mieć takie pomysły. A jeśli to tylko okładka, to sama myśl o tym, co można znaleźć wewnątrz naprawdę przeraża...

Wiatr buszujący w jęczmieniu

2008-08-12T11:01:00.002+02:00

Dead Can Dance zawsze będzie przypominał mi wspaniałe czasy grania w RPG i fantastyczne sesje głównie Earthdawna, które to Mistrz Lewicki najczęściej ilustrował muzyką albo Theriona ("Crowning of Atlantis") albo właśnie tego nietypowego zespołu. A najbardziej – nietypowa składanka "A Passage In Time", która nie jest zwyczajnym thebestofem, ale subiektywną selekcją najbardziej reprezentatywnych utworów duetu Gerrard-Perry, i dlatego jest świetnym wyborem na początek, do zapoznania się z ich twórczością. Dodatkowym atutem są dwa utwory, które znalazły się tylko na tej płycie – instrumentalny "Bird" i arcygenialny "Spirit" – utwór, który zdarzało mi się puszczać sobie i zapętlać, i tak słuchać go w kółko na przykład przez cztery godziny. Najlepszy utwór DCD.

A ja wczoraj dostałem w prezencie przedurodzinowym od Mojej Lepszej Połówki ich opus magnum - "Into the Labyrinth". Płytę otwiera inspirowana aborygeńskimi tradycjami pieśń "Yulunga", rozpoczynająca się bardzo powoli, ale gdy już się rozwinie, słuchacza ogarnia pragnienie, by już się nie kończył. Wbrew tym pragnieniom utwór oczywiście zmierza ku zakończeniu, ale słuchaczowi jest to szybko wynagrodzone następującą po nim rewelacyjną, podobną do wspomnianego "Spirita", piosenką "The Ubiquitous Mr Lovegrove".

Po niej następuje moje tytułowe dla tej notki odkrycie – przepiękna, śpiewana a capella przez Lisę Gerrard irlandzka ballada. W tego typu balladach zakochałem się jakiś rok temu, gdy jeżdżąc po Irlandii słuchaliśmy tamtejszego radia i kilku podobnych utworów, tylko dodatkowo śpiewanych po celtycku, nie po angielsku. Kojarzycie scenę w "Powrocie Króla", gdy Pippin śpiewa dla stuarta Gondoru? To jest właśnie ten styl, ten klimat, ten nastrój. Taka jest też piosenka "The Wind that Shakes the Barley", a ja, mając płytę i teksty w ręku wreszcie wczytałem się w jej treść i doznałem olśnienia – piosenka opowiada o irlandzkim chłopcu, który żegna się z dziewczyną, bo wyrusza dołączyć do oddziałów walczących o niepodległość z brytyjskim okupantem. Dwa lata temu w kinach był film Kena Loacha z Cillianem Murphy o irlandzkich bojownikach o wolność, zatytułowany "Wiatr buszujący w jęczmieniu". Budziło to pewne skojarzenia, więc sprawdziłem – i faktycznie, Loach wziął tytuł właśnie z tej XIX-wiecznej ballady.

Kolejnym utworem jest singlowy "The Carnival is Over", okraszony bardzo ładnym, trochę chagallowskim teledyskiem (cyrk i te klimaty). Poza nimi na płycie znajduje się wiele utworów instrumentalnych (np. "The Spider's Stratagem", inspirowana filmem Bertolucciego, który z kolei powstał na podstawie opowiadania mistrza labiryntów, Jorge Luisa Borgesa) albo wokalnych, ale bez tekstu (np. "Saldek", tradycyjna melodia, którą można też usłyszeć choćby w utworze Sary Brightman "You Take My Breath Away" z płyty "Fly"). Na specjalną uwagę z płyty zasługuje też ostatnia piosenka – monumentalny, choć skromny w formie "How Fortunate the Man with None", oparty na poemacie Bertolda Brechta (ten sam tekst śpiewał na jednej z płyt, bodajże "Melodie Kurta Weilla", Kazik Staszewski, w utworze "Szczęśliwy kto uniknął jej"). Polecam wczytać się w tekst, opowiadający o przekleństwach jednostek wybitnych jak Salomon, Sokrates czy Cezar.

Całość jest porażająco piękna. Lisa Gerrard i Brendan Perry zebrali się kilka lat po zakończeniu działalności jako duet Dead Can Dance i nagrali jeszcze jedną płytę, nieco inną w stylu, niż wszystkie poprzednie, ale która okazała się ich największym osiągnięciem. A ja tą płytę od wczoraj mam na swojej półce :)

Peleryna nie Witka

2008-08-12T10:19:00.000+02:00

Niesamowite, fantastyczne i... przerażające:

http://wyborcza.pl/1,75248,5577896,Peleryna_niewidka_tuz_tuz.html

Pozdrowienia z Bułgarii – wstawka informatyczna

2008-08-01T18:01:00.003+02:00

Na początek wyjaśnienie – nie jestem powalony. Tzn. pewnie jestem, w wielu różnych sprawach. Ale nie do końca jestem powalony w kwestii informatyczno-programistycznej, ani też pracoholiczej (jest takie słowo?). Generalnie – to nie jest tak, że wyjechałem na wakacje tylko po to, by cierpieć i tęsknić za robotą. Bynajmniej.

Ja po prostu lubię programować. Naprawdę to lubię, uważam to za świetną zabawę, gdy trzeba coś napisać od zera, znaleźć rozwiązanie jakiegoś problemu. To, że programowanie jest moim zawodem nie ma specjalnego znaczenia – i tak to lubię i robię to dla własnej przyjemności. Tylko, że dawno nie miałem na to czasu.

A od tego właśnie są wakacje – nie tylko, żeby leżeć na plaży, pływać w morzu i zwiedzać inne krainy, ale też, żeby robić to, na co się nie ma czasu na co dzień, a co się lubi. Dla mnie jest to czytanie książek (czytam "Mroczną Wieżę" Kinga), ale też, jak się okazuje, klepando.

Rok i dwa lata temu też mnie to dopadło. Dwa lata temu chcica na zaprogramowanie czegoś złapała mnie, gdy pracowaliśmy w fabryce sałatek. Nie miałem wtedy żadnej możliwości zaspokojenia jej, więc tylko rozrysowałem i rozplanowałem program w Adzie 95 do symulowania procesu, jakżeby inaczej, robienia sałatki. Przez całą nocną zmianę w fabryce w Bourne to wszystko rozkminiałem, a gdy wróciłem – zapisałem.

Rok temu, w Bristolu, pewnego dnia złapała mnie chcica na napisanie programu, udowadniającego tezę amerykańskich naukowców, że gdyby w tekście w każdym słowie pomieszać litery, pozostawiając tylko pierwszą i ostatnią, to dałoby się to odczytać. Złapało mnie to do tego stopnia, że pewnego dnia po prostu zająłem kompa w bibliotece i zacząłem go pisać. Niestety, dostępny był tylko DEV-C++, więc nie zdążyłem.

Wczoraj natomiast... napisałem ostatnio, że złapała mnie wena do pisania systemu RPG. Kiedyś wspomnę o nim szerzej, natomiast na razie, gdy już zacząłem rozważać problem umiejętności i zdolności postaci zdałem sobie sprawę, że nie zabrałem kostek. Co to jednak za problem, jak mam laptopa, prawda? Programy symulujące rzuty kośćmi pisałem nie raz, chyba w każdym możliwym języku – jeden w Visual Basicu, potem w Pascalu, w C, a teraz przyszła kolej na Javę.

A gdy napisałem ten najprostszy, konsolowy, postanowiłem to pociągnąć dalej, wpadłem w ciąg dodawania kolejnych funkcji i opcji, i tak wyszło to, co wyszło – cały program wraz z kodem źródłowym znajduje się tutaj. A ja przedstawiam krótko jego możliwości:

ROLLER

Po lewej stronie znajdują się przyciski najczęściej używanych kostek. Można w nie klikać, a można używać przycisków funkcyjnych, od góry do dołu kolejno of F1 do F12. Jest to prawie intuicyjne, z wyjątkiem F1 (k100) oraz f11 (k20).

Na górze znajdują się opcje dodatkowe. Opcja premium oznacza rzuty premiowane, gdzie najwyższy wynik na kostce owocuje przerzutem. Opcja wild die to to samo, co rzut premiowany, ale tutaj dodatkowo wynik najniższy oznacza zabranie z puli najwyższego osiągniętego wyniku (np. rzut 3k6 o wynikach 4, 5 i 1 zamiast wyniku 10 daje 5, bo kostka, na której wypadło 5 jest ignorowana). Opcję premium można ustawić klawiszem SHIFT, wild die – CTRL.

Opcja aggregate oznacza sumowanie kolejnych wyników – gdy jest włączona, wynik kolejnego rzutu jest dodawany do poprzedniego. Można ją uruchomić i wyłączyć CAPS LOCKiem, ale też można użyć jej, gdy rzuca się z przytrzymanym ALTem.

Pole number of rolls oznacza ilość rzucanych kostek. Można tam wpisać dowolną wartość całkowitą dodatnią, ale można też wcisnąć dowolną cyfrę od 0 do 9 (gdy focus nie jest na tym polu), by automatycznie ją tam umieścić. I tak np. wciśnięcie SHIFT, a potem 6, a potem F6 powoduje wykonanie premiowan ego rzutu 6k6.

Klawisz ENTER powoduje powtórzenie ostatniego rzutu. A dokładniej – wykonanie rzutu, zapisanego kodem w polu tekstowym na dole okienka. I to jest prawdziwe klu programu, od którego właściwie zacząłem pisanie. W linii tej można wpisać nawet bardzo skomplikowane wzory rzutów, a program wykonuje je, zachowując kolejność działań. Tak więc można wpisać tam wspomniane przykładowe 6k6, ale też można wpisać k6+2, 2k20-5, 2*k8 a nawet 4*2k20-(k100+5k10)*2 ! Program jest w miarę idiotoodporny (choć wiem, że sama taka deklaracja działa jak płachta na byka i zaraz co złośliwsi rzucą się do wyłapywania bugów ;), ale jestem otwarty na wszelkie zgłoszenia błędów.

***

Tyle na dziś z Bułgarii. W kwestii wakacjowania nie ma wiele do opowiadania – ostatnie dwa dni spędziliśmy piękąc się na plaży, walcząc z falami i cykając zdjęcia. Za to za niecałe trzy godziny ruszamy autobusem do Istambułu, więc będzie o czym opowiadać.

Tymczasem niezmiennie pozdrawiamy :)

Pozdrowienia z Bułgarii (część pierwsza)

2008-07-30T21:35:00.003+02:00

Siedzę sobie na balkonie naszego pokoju hotelowego w Rawdzie z lapkiem, celem poklepania czegoś twórzego (zebrała mnie wena na system RPG), i nagle zauważyłem, że jest tu jakaś sieć. Postanowiłem więc - blog to blog - upublicznić nasze przeżycia.

***

Na początek porada ekonomiczna: z Polski najlepiej wziąć euro. 1 lewa (tutejsza waluta) kosztuje u nas 2.10 zł, podczas gdy euro, gdy wyjeżdżaliśmy, kupiliśmy za 3.25 zł, a przelicznik na lewy jest tutaj stały i wynosi 1.95, w związku z czym kupienie lew na miejscu za euro pozwoliło nam zaoszczędzić 40 gr na każdej lewie (lewa wyszła nas mniej więcej 1.70 zł).

Dzień 0: przyjazd. Potwornie zmęczeni (34h w autokarze, pieprzyć to, następnym razem lecimy samolotem). Poczekaliśmy na pokój, przespaliśmy się, zjedliśmy obiad, a potem przeszliśmy się po plaży. Pani rezydentka, Ania, jest bardzo profesjonalna i bardzo dobrze mówi po polsku, acz niektóre słowa śmiesznie przekręca i ciekawie używa (na przykład, poleca nam wprowadzić się do kilku restauracji albo na pocztę w celu wysłania kartek).

Dzień 1: Rawda jest malutką miejscowością, a całe wybrzeże Bułgarii wydaje się być jednym wielkim placem budowy – stoi tu lub stawia się hotel na hotelu na apartamentowcu. Co ciekawe, budują tych hoteli naprawdę multum, ale jakoś nie budują dróg – wszędzie są ubite drogi i ścieżki, a między hotelami rośnie dzikie zielsko i krzaczory. Jest to trochę zrozumiałe – budują hotele, żeby już móc na nich zarabiać, a wtedy dopiero dobudują porządne drogi. Ale wygląda to zabawnie.

Spaliliśmy się w słońcu, a ja wreszcie wlazłem do morza Czarnego i dopiero wtedy, gdy się w nim zanurzyłem, poczułem, że mam wakacje... Coś wspaniałego. Ania w nowym kostiumie z gatunku cztery trójkąty wygląda bajecznie, a jeszcze w swojej zielonej, kaszkietowej czapeczce – jak laska żywcem wyrwana z teledysku Captain Jacka :) [1] Nie mam jeszcze jej zdjęcia w pełnym słońcu, ale jak będę miał, to wrzucę :)

Dzień 2: Postanowiliśmy nie ryzykować ze słońcem rano na plaży (trochę nas wczoraj spiekło) i pojechaliśmy po śniadaniu do pobliskiego (3 km, autobus za 1 lewę) Neseberu. Stara cześć miasta położona jest na wyspie, połączonej z lądem mostem, i jest absolutnie przepiękna – stare budynki, w dużej części drewniane, z czerwonymi dachami, wąskie uliczki, restauracje nad morzem, ruiny murów miejskich i świątyń (kościołów i cerkwi) z wieków XIV albo nawet V-VI. Piękna plaża i przejrzyste morze.

Wieczorem poszliśmy przetestować w wodzie zakupione okularki, gatki do pływania i piłkę. Słońce już się chowało, więc było niegroźne, za to woda cudownie ciepła. Poezja.

Jutro (piszę, bo nie wiem, kiedy znowu złapię sieć) wracamy na plażę, a wieczorem ruszamy autobusem do Istambułu, w którym spędzimy cały piątek (albo sobotę, mylą mi się dni - i czyż nie o to w wakacjach chodzi? :)
W przyszłym tygodniu ruszymy też na jeden dzień do Warny.

Pozdrawiamy z balkonu hotelu Smile w Rawdzie :)

Reinstalacja bohaterów uniwersalnych – zjawisko resetowania serii. Studium przypadku Batmana i Jamesa Bonda.

2008-07-26T03:33:00.004+02:00

Hm. Z tego można by zrobić całą pracę naukową...

8 sierpnia nowy Batman, 7 listopada – nowy Bond. Dwaj bohaterowie uniwersalni, obecni w popkulturowej świadomości od dziesięcioleci, a którzy dopiero co przeszli prawdziwą rewolucję swojego wizerunku, którzy zostali, że użyję takiego komputerowego porównania, sformatowani i zreinstalowani [1]. Ze skutkiem, który budzi autentyczny zachwyt. Ale po kolei...

***

Weźmy takiego Hulka: kilka lat temu widzieliśmy go w wykonaniu Erica Bany w filmie Anga Lee, a teraz pojawił się nowy Hulk z twarzą Edzia Nortona. I jakoś nikogo nie boli to, że to niby ten sam bohater, ten sam Bruce Banner, a jednak nie ten sam, bo oba filmy są od siebie zupełnie niezależne. To samo było z całą starą serią Bondów i Batmanów – co z tego, że w kilku z nich główną role grał ten sam Michael Keaton, Sean Connery czy Pierce Brosnan, jak w innych pojawiały się inni w rolach tych samych postaci, świat dookoła się starzał, towarzysze i przyjaciele się starzeli i umierali (nieodżałowany Desmond Llewelyn jako Q), technologia szła mocno naprzód, a jakoś zarówno agent JKM jak i Człowiek-Nietoperz byli równie młodzi i przystojni. Nikogo też nie dziwiło, że w każdym filmie mieli inne kobiety i co też się stało z poprzednimi. Filmy niby należały do jednej serii, ale równie dobrze wcale nie musiały, bo między filmami zmieniali się nie tylko aktorzy, ale też zmieniała się konwencja, a więc świat, w którym były osadzone, a wraz ze zmianą świata można było o niektórych sprawach zapomnieć i je zredefiniować.

Batman był zawsze moim ulubionym bohaterem z amerykańskich komiksów. Hulk był świetny, Spiderman był spoko, Superman był mocno przegięty, innych wtedy (w latach mojej młodości) nie czytałem, ale wiedziałem o X-Menach, Iron Manach czy Kapitanach Ameryka (co za koszmar...), ale Batman był zawsze najfajniejszy z nich wszystkich – czarny kostium, fajne gadżety, zawsze w cieniach, których w gotyckim mieście Gotham było pełno, poza tym jako jedyny z powyższych był w 100% człowiekiem [2] - żadnych nadludzkich mocy, tylko sprawność fizyczna, umysłowa i pomysłowe gadżety (na które ma kasę, bo jest bogaty). Pamiętam, byłem nawet przebrany za Batmana na balu przebierańców w przedszkolu...

Pierwszego "Batmana", tego z Nicholsonem jako Jokerem, widziałem po raz pierwszy jak miałem 6 lat, a film był dozwolony od wieku co najmniej dwa razy większego. Byłem z rodzicami w kinie. Podobno cały seans przesiedziałem tyłem do ekranu, ale tak być nie mogło, bo naprawdę dużo pamiętałem. Oczywiście, byłem przerażony Jokerem, ale cały film mnie mocno zafascynował. Wróciłem do niego wczoraj, właśnie w ramach oczekiwania na najnowszy film, "The Dark Knight", który na świecie miał swoją premierę tydzień temu. Też będzie z Jokerem (w tej roli świętej pamięci Heath Ledger), ale już zupełnie innym, niż ten szarżujący Jack Nicholson. Zebrało mnie właśnie z okazji ostatniego filmu o Batmanie na przypomnienie sobie pierwszego filmu o Batmanie, a to z kolei – w połączeniu z przypomnianym sobie ostatnio nowym Bondem – na refleksję na temat reinstalacji bohaterów uniwersalnych.

***

Wróciłem więc do tego filmu wczoraj i nie mogłem sie nadziwić, jaki on jest, jakby to powiedzieć, niepoważny. Tim Burton, rzecz jasna, jest mocno specyficzny (wszystko bym dał, żeby zobaczyć, jak by zekranizował dowolną część Harry'ego Pottera) i nadał swoim dwóm Batmanom (z 1989 i "Returns" z 1992) bardzo dużo swojego charakterystycznego, teatralnego, a może raczej cyrkowego stylu. Bo takie właśnie jego Batmany są – teatralne: postacie chodzą ubrane jak z lat 30-tych, gangsterzy w kapeluszach i płaszczach, miasto mroczne, pełne gotyckich wież i starych katedr, batmobil, choć piękny, to jednak trudno uwierzyć w jego funkcjonalność, wreszcie – przeciwnicy (Joker i jego przydupasy) zachowują się śmiesznie i bez przerwy szarżują, słowem – wszystko podporządkowane jest widowisku, i choć film bardzo lubię, to jednak muszę przyznać, że często na ołtarzu teatralności zostaje poświęcony sens i wiarygodność (choćby finałowa walka na wieży – skąd się tam wzięli bojownicy Jokera, skoro on wlazł na górę sam, a helikopter jeszcze nie przyleciał?)

"Batman Returns" jest znacznie lepszy – mam wrażenie, że Burton odwalił pierwszego, żeby móc zrobić zajebistego drugiego. "Returns" zostawia jedynkę daleko w tyle, postacie są pełno- (choć zimno-) krwiste, teatralność i gotyckość, choć jeszcze większa, jednak już tak nie razi, a film jest cudownie wręcz perwersyjny – zmysłowa Michelle Pfeiffer wniosła do Kobiety-Kota nawet nie nutę, co całą gamę drapieżnego erotyzmu. Mrrau. Choć i tutaj pojawiają się metascenariuszowe wątpliwości [3] – skąd Pingwin wziął fundusze na całą swoją zbrodniczą infrastrukturę? Bo miał ją (w sensie – swoich klaunów-przydupasów, broń, sprzęt i kaczkę-motorówkę) jeszcze zanim sie sprzymierzył z Maxem Shreckiem. Zresztą źródła finansowe Jokera z "jedynki" też są podejrzane – kto mu wydrukował 20 milionów banknotów z jego podobizną?

Następne dwa, Schumachera ("Forever" z 95 i "i Robin" z 97) są komiksowe i przekolorowane. Jednak o ile "Forever" jeszcze ujdzie (choć dwutwarzowość Two-Face'a jest ukazana wyjątkowo słabo), to "Robin" żenadą jest potworną, z Robinem udającym Batmana, z wyścigami motocyklowymi na zawieszonym w przestrzeni moście, z kostiumami z sutkami oraz z tymi dennymi tekstami i mało śmiesznymi żartami. I właśnie to ostatnie dzieło zabiło Batmana jako postać filmową. Było kilka projektów wskrzeszenia go ("Batman Triumphant", "Batman: DarKnight", oraz stanowczo najciekawszy "Batman: Year One" na podstawie rewelacyjnego komiksu Franka Millera, w reżyserii Darrena Aronofsky'ego), ale wszystkie po kolei upadały.

Z Bondem było to samo – od początku serii ważne były gadżety, podziemne i ukryte bazy przeciwników większych niż życie (ang. "larger than life"), około dwóch kobiet na film oraz nieskazitelne garnitury i nienaganne maniery. I to wszystko zostało doprowadzone do tzw. punktu przegięcia, gdy w niesławnym "Die Another Day" Bondie dostał niewidzialny samochód z klimatyzacją, ABS-em i infrawizją w standardzie i samocelującym karabinem maszynowym w wyposażeniu dodatkowym. A potem surfował na lodowcu (what the... wait for it...) oraz uruchomił w powietrzu spadający helikopter (...FUCK???). Na koniec całował się z Moneypenny (na szczęście tylko w jej wyobraźni, choć nie zapomnę, jak w słowackim kinie spojrzeliśmy się z Boberem na siebie, myśląc dokładnie to samo: "to jest ostatni Bond"). Generalnie – był to koniec Bonda. Tak dalej po prostu być nie mogło.

***

Na szczęście ktoś wreszcie Batmana wskrzesił – Christopher Nolan nakręcił "Batman Begins" w 2005 roku. Bruce'a Wayne'a zagrał Christian Bale, Alfreda – Michael Caine, komisarza (wtedy jeszcze bodaj porucznika) Gordona – Gary Oldman. Kobietą Bruce'a nie była jakaś widmowa piękność znikąd, tylko jego przyjaciółka jeszcze z czasów dzieciństwa – Rachel (Katie Holmes), a jego przeciwnikami – mafiozo Falcone (Tom Wilkinson), <SPOILER>dawny nauczyciel (Liam Neeson)</SPOILER> oraz psychiatra Crane (Cillian Murphy), który przeistacza się w swoje alter-ego - Stracha na Wróble - przywdziewając podziurawiony worek na ziemniaki, a jego bronią jest halucynogenny gaz wywołujący panikę – w sumie jest to najgenialniejszy pomysł na superłotra ze wszystkich filmów komiksowych, moim zdaniem (zaraz za nim na mojej liście znajduje się Człowiek-Szpadel z "Iniemamocnych" ;)

Różnice w sportretowaniu postaci Bruce'a Wayne'a są kolosalne. Podczas, gdy Batman Keatona i następnych nawet jako Bruce Wayne był Batmanem, tutaj nawet w kostiumie Batmana widzimy, że to Bruce Wayne. W starszych filmach Batman był właściwie tylko dodatkiem do superłotrów, a Wayne - dodatkiem do Batmana. Policzcie sobie, przez ile jest w filmach Burtona scen z netoperkiem, a ile z jego przeciwnikami. A gdy się już pojawiał, był właściwie tylko kłodą, o którą obijali się różni negatywni - był praktycznie niezniszczalny: kule sie go nie imały, podobnie wymyślne sztuki walki dowolną bronią lub bez, a gdy obrywał lub padał pod tym czy innym ciosem, wyglądało to, jakby tylko się z przeciwnikiem bawił, by zaraz wstać i mu przyłożyć. Poza tym tamten Batman nigdy nie przechodził żadnej przemiany dramaturgicznej – był dokładnie taki sam na początku, jak na końcu każdego filmu. Pozorowane przemiany pod wpływem Kobiety-Kota w "Returns" i pani psycholog Chase Meridian (Nicole Kidman) w "Forever" były mało wiarygodne i właściwie puste.

"Batman Begins" natomiast w całości się wokół Bruce'a Wayne'a kręci. Kostiumu człowieka-nietoperza nie widzimy na ekranie przez całą pierwszą godzinę filmu. Zamiast tego widzimy, skąd Batman się wziął, widzimy jego źródła - jak Wayne, któremu nie dane było zemścić się wprost za śmierć rodziców [4] przez sześć lat tułał się po świecie, uczył przetrwania, sztuk walki, jak ćwiczył ciało i umysł, widzimy go, jak buduje swoją jaskinię, jak wybiera swój symbol. Jego wynalazki i gadżety opierają się na technologii, ale dość wiarygodnej – kamizelka kuloodporna, wciągarki i miotacze lin, peleryna z materiału zapamiętującego, wreszcie – batmobil, który nie wygląda specjalnie okazale, za to jest niesamowicie wręcz funkcjonalny (wszystkie te zabawki dostarcza Lucius Fox, grany przez cudnego Morgana Freemana: "Mister Wayne, if you don't want to tell me exactly what you're doing, when I'm asked, I don't have to lie. But don't think of me as an idiot.") Nawet batlogo jest uproszczone i funkcjonalne, można je wbić w ścianę albo zbić żarówkę. Widzimy go też, jak obrywa, jak popełnia błędy, jak nie trafi dokładnie w budynek, na który skacze, widzimy, jak nie w pełni radzi sobie z łączeniem swojej mrocznej roli z codziennym życiem, widzimy nieufność ludzi i władz... słowem – widzimy człowieka-nietoperza tym razem z akcentem na człowieka, nie na nietoperza.

To samo z nowym Bondem – Daniel Craig jest blondynem, nie czuje się dobrze w graniturach i smokingach, nie uśmiecha się tak szarmancko, wygląda groźnie i generalnie nie obchodzi go, czy jego martini jest wstrząśnięte czy zmieszane. W "Casino Royale" Campbella nastąpiło totalne zerwanie z tym, co było wcześniej – nowy Bond nie dostał zegarka z laserem ani paska ze stalową linką, a jego samochód nie pływał, nie latał, nie strzelał rakietami i nawet był widzialny (choć krótko), sam agent 007 natomiast kilka razy porządnie oberwał, pomiął koszulę i popełnił zwykłe, ludzkie błędy – zakochał się w niewłaściwej kobiecie oraz pyskował swojej szefowej. Agent 007 przestał być symbolem, stał się człowiekiem.

***

A trailery ciągów dalszych – "The Dark Knight" i "Quantum of Solace" – wskazują, że tak będzie dalej: Bond będzie miał problemy z lojalnością i podejściem do kobiet, a Batmanowi będzie bruździł Joker, który jednak ukazany będzie zupełnie inaczej, niż ten Nicholsona – patrzę na zdjęcia i trailery nowego Batmana i nie mogę się nadziwić temu, jak Joker został przez Ledgera skonstruowany: jego uśmiech jest namalowany, a pod nim skrywa się grymas szalonego kryminalisty. Żadnych poparzeń kwasem i broni chemicznej, żadnych wielkich, teatralno-cyrkowych imprez z rozrzucaniem milionów fałszywych dolarów czy przemówień w telewizji – nowy Joker będzie po prostu charyzmatycznym kryminalistą. Słowem –komiksowość została zastąpiona pewnym realizmem. Oczywiście, nadal filmowym, ale jednak realizmem – Bond jak dostanie po pysku to jednak krwawi, a Batman już nie stoi jak kłoda i nie rusza się jak kosmonauta, tylko tłucze się jak należy, a na jego ciele widać siniaki i blizny.

Ale trailery pokazują jeszcze jedną poważną zmianę w stosunku do poprzednich wcieleń tych bohaterów i poprzednich filmowych serii – ciągłość. Bond będzie mścił się za Vesper i śledził organizację, która pojawia się w "Casino Royale", a Batman stanie do walki z Jokerem, który został zapowiedziany w końcówce "Begins", oraz będzie romansował z tą samą Rachel (z tym, że Katie Holmes została zastąpiona przez Maggie Gyllenhaal [5]). Pojawi się też Harvey Dent, który w przyszłości stanie się Two-Face'em, a patrząc na Jokera nie mogę się doczekać, co z tego będzie, jak będzie przedstawiona quasi-realistyczna Kobieta-Kot czy Riddler albo Pingwin? Jaka będzie realistyczna wersja ich korzeni, ich pochodzenia? Nowy Joker został przez Nolana ukazany jako człowiek bez przeszłości, co nadało mu bardziej uniwersalny charakter. Ciekawe, że w pierwszym "Batmanie" było dokładnie odwrotnie – Batman po prostu się pojawił, za to przemiana Jacka Napiera w Jokera została ukazana wprost, podczas, gdy teraz widzimy, jak powstaje Batman, a Joker pojawia się znikąd. Bardziej to przemawia do wyobraźni – ten dobry jest człowiekiem z krwi i kości, widzimy jego rozwój i przemianę, podczas gdy ten zły stanowi dla nas zagadkę, a wiadomo, że to, co nieznane, budzi lęk.

***

Tacy właśnie są ci uniwersalni bohaterowie – tkwią w zbiorowej pop-świadomości od dziesięcioleci, będąc jednocześnie wciąż tacy sami – bo Batman to Batman, a Bond to Bond – ale jednak od czasu do czasu trzeba ich zresetować i zbudować od nowa, nadając im nowe, bardziej przemawiające do współczesnej widowni cechy. Tak, jak idealni baśniowi bohaterowie kreskówek w stylu Kopciuszka czy Śnieżki zostali zamienieni na bekającego ogra, neurotyczną żyrafę czy rodzinę superbohaterów ze zwykłymi, codziennymi problemami, jakie zna każdy z nas, tak bohaterowie komiksowi przestali być niezniszczalnymi herosami bez życia osobistego (pardon, ale umizgi Keatona i Basinger albo Connery'ego czy Brosnana z dowolną z tej armii bondlasek (blondasek?) trudno nazwać romansami). Kiedyś potrzebowaliśmy tej teatralności i komiksowości, chcieliśmy oglądać bohaterów, którzy naprawdę są bigger than life, bo strzelają laserami z zegarków albo z oczu, a teraz – w dobie postmodernizmu, reality show i ciągłego strachu po 11 września jakoś chcemy, by byli bardziej ludzcy, a przez to – bliżsi nam, widzom.

Dlatego teraz jest szansa, że ich jeszcze bardziej pokochamy.

PS. A jak chcecie przykładu reinstalacji uniwersalnych bohaterów spoza komiksowego podwórka – popatrzcie na "Miami Vice", wersję serialową Michaela Manna z lat 80-tych i na wersję filmową tego samego Michaela Manna z 2006 roku. Rozrywkowy i taki cool styl został zamieniony na hiperrealizm. I w tym kierunku właśnie zmierzamy.

[1] okazuje się, że takie sformułowanie istnieje w popkulturze. Po angielsku nazywa się to reboot.
[2] Stark/Iron Man też jest w 100% człowiekiem, ale wtedy tego nie wiedziałem.
[3] o metascenariuszowych nieścisłościach opowiem kiedy indziej, ale na zachętę: w „Iniemamocnych” superbohaterowie zostali wyklęci przez społeczeństwo. A co z superłotrami? Czy żaden nie pozostał aktywny? Bo gdyby jakiś pozostał i zaczął zagrażać, to na pewno społeczeństwo pobiegliby z błaganiem do wyklętych bohaterów, by ci powrócili (obrazuje to choćby świeży film „Hancock”). Niby w „Iniemamocnych” był Syndrom, ale nie wierzę, że żaden inny superłotr nie bruździł przez kilkanaście lat... To jest właśnie metascenariuszowa nieścisłość.
[4] kapitalny motyw swoją drogą – przewrotny mniej więcej w podobny sposób, jak przewrotny jest powód Willa Smitha do niechęci wobec robotów w "I, Robot".
[5] też dobrze, ale Katie fajniejsza. Pewnie mąż jej zabronił, bo to mało scjentystyczne.

Mroczna Wieża

2008-07-25T20:58:00.004+02:00

Krótko: Wewnętrznemu Mamoniowi walke wytoczyłem nie tylko na polu muzyki i kinematografii, ale też na płaszczyźnie literackiej. Dzisiaj osiągnąłem wielkie zwycięstwo, decydując się na zakup całej serii Mrocznej Wieży Stephena Kinga.

Wieżę znam tylko z bardzo entuzjastycznych recenzji Teklaka oraz z fragmentów, które czytałem w Anglii. Poza tym Kinga znam bardzo słabo (tylko kilka opowiadań, i to realistycznych, nie horrorów), wiem tylko, że Mroczna Wieża to fantasy, nie horror. No, i urzekł mnie tytuł pierwszej części - "The Gunslinger", do którego to słówka mam ostatnio słabość pośrednio za sprawą Xavexa, a bezposrednio - zespołu Coheed and Cambria. Po polsku zostało to przetłumaczone jako "Roland", hmm.

A serię znalazłem w fantastycznej taniej księgarni na ul. Kalwaryjskiej (jadąc od Matecznego zaraz przed przystankiem "Smolki", po lewej stronie). Cała seria - siedem książek - po angielsku, nowiutkie wydanie, każda książka za śmieszne 18.50, co - z wytargowaną zniżką - dało mniej niż 120 zł.

No i nadchodzi wyżerka literacka :) Jutro wybywamy do Bułgarii, więc zamierzam wrócić w ciąg czytelniczy :)

Muzyczne polowanie – część II: Pendragon & Porcupine Tree

2008-07-24T02:01:00.002+02:00

No i tak wyszło, że druga część opisu mojego polowania pojawia się po blisko trzech tygodniach...

***

Pendragon "The Masquerade Overture", najlepsza płyta brytyjskiego neo-progresywnego kwartetu. Dużym zaskoczeniem było dla mnie znalezienie jej w Music Cornerze i to w świetnej cenie (32 zł), a drugą dobrą wiadomością jest to, że obok leżała inna płyta Pendragona – też bardzo dobra "The World" z 1991 roku. Pendragona poznałem dzięki Xavowi, który podrzucił mi właśnie "The World" oraz ich debiutancka płytę "The Jewel"
– pokochałem jej surowe, rockowe brzmienie (posłuchajcie sobie "Fly High Fall Far"), mam do niej ogromny sentyment, a jej zremasterowane wydanie z 2006 roku kupiłem na Amazonie dwa lata temu. "Maskaradę" z kolei poznałem dzięki Izuchen, której ojciec jest prawdziwym melomanem i dzięki któremu uzupełniłem kilka płytografii, między innymi właśnie Pendragona. "Maskarada" porywa monumentalnymi utworami – po otwierającym, tytułowym operowym wstępie napotykamy kilka takich właśnie potężnych utworów: jest "As Good As Gold", jest trzynastominutowy "Master of Illusion" i jest najgenialniejszy utwór Pendragona w całej ich twórczości – genialny "Guardian of my Soul". Ale to nie koniec, bo pomiędzy nimi znajdowało się jeszcze jedno arcydzieło – przepiękny utwór "Paintbox" z bardzo bliskim mi tekstem.

Wersja od Izy miała też kilka bonusowych utworów – dwa utwory w wersjach singlowych oraz dwie prawdziwe perełki: piękny, akustyczny i klimatyczny utwór "King of the Castle", będący niejako kontynuacją utworu "The Shadow" z tej samej płyty, oraz "Schizo", utwór napisany przez Pendragona specjalnie na składankę "Tribute to Pink Floyd", bo tematycznie bliska jest właśnie Floydom (opowiada o schizofrenii), a muzycznie niedaleko jej do "Learning to Fly" z płyty "A Momentary Lapse of Reason".

Wersja, którą sobie kupiłem, posiada niestety trochę inne bonusy – zamiast czterech wspomnianych utworów posiada trzy inne: "Bird of Paradise", "Midnight Running" i "A Million Miles Away", które pierwotnie znalazły się na EPie "As Good As Gold" obok tytułowego utworu. Trochę szkoda mi małych arcydzieł, jakimi były "Schizo" i "King of the Castle", ale ten EP zawsze bardzo mi się podobał, więc nie żałuję.

***

Chciałem czymś dopełnić zakupy do jakiejś okrągłej sumki, więc poszperałem jeszcze trochę po dziale muzyki zagranicznej i mój wybór padł na płytę Porcupine Tree "Voyage 34". Jeżozwierze są jednym z najlepszych współczesnych zespołów, a Steven Wilson jest nieprzyzwoicie wręcz płodny i kreatywny – poza Porkami kieruje też projektami muzycznymi Blackfield czy No Man, a także gościnnie występuje u Marilliona, Fisha, Dream Theater czy O.S.I. Porcupine Tree mają jednak problem taki (a raczej to ja mam z nimi problem taki), że każda ich płyta niesamowicie mi się podoba, ale mniej więcej w połowie – uwielbiam pierwszych pięć utworów z "In Absentia", pierwszych pięć z "Lightbulb Sun" czy trzy rozsiane na "Stupid Dream", ale żadna mnie nie porywa jakoś w całości. No, może poza "The Sky Moves Sideways", nagranej najwyraźniej bardzo pod wpływem "Wish You Were Here" (zresztą Wilson czerpie z Floydów garściami, czego "V34" jest też znakomitym przykładem).

A przynajmniej było tak, dopóki nie usłyszałem ich wczesnej płyty "Voyage 34". Album ten instrumentalny składa się z czterech kilkunastominutowych utworów, a opowiada generalnie o LSD – pierwsze dwa opowiadają o trzydziestym czwartym tripie Briana, który – w przeciwieństwie do poprzednich – poszedł nie tak, jak trzeba, a pozostałe dwa przedstawiają rozważania o LSD ogólnie. A dla słuchacza jest to fantastyczna godzinna podróż z rewelacyjną, porywającą muzyką, która, choć miejscami niepokojąca, jednak nie skończy się tak, jak trzydziesta czwarta podróż Briana.

A wydanie, które sobie kupiłem (digipack), zawiera zupełnie nową, bardzo ładną szatę graficzną i książeczkę poglądową o tym, jak należy sobie dawkować Porcupine Tree. Znajduje się w nim zapis wszystkich wypowiedzi, jakie pojawiają się na płycie (jest instrumentalna, ale okraszona narracją i komentarzami), zilustrowanymi naprawdę niesamowitymi zdjęciami. Całą płytę natomiast polecam jako muzyczną ilustrację do lektury "Transmigracji Timothy'ego Archera", ostatniej książki Dicka.

***

Jak widać, Music Corner naprawdę potrafi zaopatrzyć w kilka świetnych zdobyczy w świetnych cenach. Biegnijcie więc czym prędzej, zanim go przeniosą nie wiadomo gdzie :)

I want to believe in what I see

2008-07-22T13:28:00.001+02:00

http://www.imdb.com/media/rm2723452416/tt0443701

Fajny pomysł na plakat, nie powiem, ale jednak uderza w moje elementarne poczucie realizmu...

Universal Widget API

2008-07-17T16:07:00.002+02:00

Mówi się, że muzyka łagodzi obyczaje. To prawda. A wiecie, co obyczajów na pewno nie łagodzi? Idiotyczny, fatalnie udokumentowany projekt, w którym zleceniodawcy nie wiedzą, o co chodzi, analitycy rwą sobie włosy z głowy, technical team leaderzy muszą analizować gotowy kod, a programiści z trudem mogą cokolwiek osiągnąć.

U nas w firmie, a dokładnie w naszym pokoju wesołych JAVowców działał konkurs na przekleństwa – każdy bluzg był skrupulatnie odnotowywany przez dzielnego MiGo, który pod koniec miesiąca podliczał wyniki i pobierał za nie kasę – 10 groszy za przekleństwo w lutym, stopniowo wzrastało do 50 gr w czerwcu. Konkurs został wprowadzony właśnie po to, by obyczaje w naszym testosteronem płynącym pokoju złagodzić. Jednak pod koniec czerwca MiGo zastrajkował, bo uznał, że ciągłe "Goły, pyknij fałeczkę" za bardzo wybija go z rytmu pracy. Nikt po nim posady nie przejął, więc konkurs został zawieszony.

I dobrze dla kieszeni moich kolegów z pokoju się stało, bo zaraz potem przyszedł rzeczony projekt, i teraz bluzgi latają po naszym pokoju jak szalone. Wszyscy zgodnie ustalili, że konkurs wróci najwcześniej wtedy, gdy z projektem się uporamy.

Ale to taki wstęp właściwie nie związany z tematem. Tematem bowiem jest mój mały nowy task, który dostałem po miesiącu zabawy z Javą 3D. Teraz dostałem zadanie rozpracowania technologii UWA czyli Universal Widget API.

UWA zostało wprowadzone przez twórców serwisu NetVibes. NetVibes pozwala założyć sobie konto i utworzyć sobie spersonalizowaną stronę, która, zgodnie z naszymi potrzebami, będzie zawierać elementy, jakie sobie wybierzemy: nasze ulubione wyszukiwarki, kanały RSS, które śledzimy, narzędzia (jak kalkulator, kalendarz, zegar czy pogodynka), a także różne dodatki rozrywkowe: gry, losowe filmiki z youtube'a czy obrazki z różnych galerii – słowem, do wyboru, do koloru. Coś bardzo podobnego oferuje Google w swojej usłudze iGoogle.

Wszystkie te aplikacyjki na stronie NetVibes to właśnie są widgety, a Universal Widget API, dostarcza mechanizmów do ich tworzenia. NetVibes dostarczał takie narzędzia już wcześniej, ale wtedy były to tylko widgety kompatybilne z ich serwisem. Teraz jednak, za pomocą UWA można pisać – jak sama nazwa wskazuje – widgety uniwersalne, które bez problemu można załadować na stronie iGoogle, na iPhone'a czy na pasek widgetów Windowsa Visty (ten po prawej).

Generalnie jest to bardzo proste – wykorzystuje się HTMLa, JavaScripta i AJAXa, można sięgać do źródeł danych poprzez PHP czy inne skrypty strony serwera, ale wcale nie jest to konieczne – samo UWA dostarcza mechanizmów do pobierania danych np. z kanałów RSS czy Atom. Cały widget może zawierać się w jednym pliku HTML ze kodem JavaScriptowym. Może też być bardziej skomplikowany – pełna dowolność.

W ramach testowania widgetów, które pisałem przy rozpoznawaniu technologii, założyłem sobie wreszcie stronę na iGoogle, wybrałem kilka przydatnych widgetów, ale zauważyłem też, że wielu, które by mi się przydały, tam nie ma. Ale to nie problem – sam napisałem sobie ściągawkę najnowszych artykułów z Gazety.pl (niby jest taka dostępna, ale moja jest lepsza ;) oraz Pardon.pl (obydwie dostępne na moim serwerze uczelnianym) oraz taki dynks, który ostatnio pojawił się jako dodatek na Blogspocie – śledzenie wybranych blogów z informacją o najnowszych postach. Niby dodałem sobie to do swojego bloga, ale jednak postawiłem sobie za punkt honoru samodzielnie coś takiego napisać. Tego ostatniego na razie nie udostępnię, bo musiałem to napisać lokalnie w pracy, bo PHP na serwerze student.agh.edu.pl ma w ustawieniach kilka nieprzychylnych ograniczeń, uniemożliwiających prawidłowe działanie.

Ale generalnie muszę przyznać, że całe to UWA to prześwietna sprawa i pozwala to naprawdę dostosować swoje iGoogle i netvibesy, a nawet tą nieszczęsną Vistę do swoich potrzeb :)

Gatunek i konwencja

2008-07-10T13:46:00.000+02:00

"Watch your step when you get up, 'cause I'm about to drop some knowledge." (1)

Definicja: Gatunek odpowiada na pytanie o fabułę, o naturę opowiedzianej w filmie historii. Czy jest to historia z życia wzięta, czy opowiada o miłości, czy o śledztwie w sprawie jakiejś zbrodni, czy na filmie będziemy się śmiać, czy też będziemy się bać. To jest gatunek. Konwencja natomiast odpowiada na pytanie, w jakim świecie dana historia ma miejsce. To bardzo istotna różnica, bo gdy zapytamy o gatunek jakiegoś filmu i usłyszymy, że jest to film SF albo kostiumowy, to co tak naprawdę o tym filmie wiemy? Tylko to, mniej więcej, że dzieje się w przyszłości albo w przeszłości, ale dalej nie wiemy, czy film będzie odpowiedni do naszego nastroju.

Na przykład – zarówno "Gwiezdne Wojny" jak i "Blade Runner" są filmami w konwencji SF, ale w jednym mamy setki planet, wielkie statki kosmiczne, różnorakie obce rasy, miecze świetlne i Dawno, Dawno Temu, a w drugim – mroczną wizję miasta-molocha z nieodległej przyszłości, adroidów-replikantów i chandlerowskiego detektywa w prochowcu wśród wszechobecnego deszczu. Jeden film jest space operą, drugi –kryminałem noir. To są ich gatunki. Science-Fiction to tylko konwencja. A ludzie, którzy na samo słowo "science-fiction" kręcą nosem i rezygnują z oglądnięcia tego ostatniego, choć lubią kryminały, wpadają właśnie w pułapkę tego zgubnego stawiania znaku równości między gatunkiem i konwencją. Dlatego postanowiłem tą różnicę raz na zawsze wyjaśnić. A jeśli ten przykład Was nie przekonuje, zastanówcie się, co mają ze sobą wspólnego dwa filmy kostriumowe - "Królowa Margot" Patrice Chereau i "Maria Antonina" Sofii Coppoli.

Dużą winą za ten stan rzeczy obarczam system nauki filmowej i całe to gadanie o Kinie Stylu Zerowego, które, wśród gatunków filmowych jak horror, western czy film sensacyjny umieszcza właśnie SF czy filmy historyczne. A naprawdę należy jedno od drugiego wyraźnie oddzielać, bo można wpaść w pułapkę i albo zobaczyć coś, czego się nie chciało widzieć (bo humor braci Farellych różni się jednak od humoru grupy Monty Pythona – a jedno i drugie jest komedią), albo ominąć film, który mógłby okazać się naprawdę wartościowy. Przykład: do jakiego gatunku zaliczyć "Abre los ojos"? (albo jego wstrętną, hollywoodzką przeróbkę, "Vanilla Sky"?) Pod sam koniec filmu okazuje się, że jest to doskonale zamaskowany film SF, ale to cały czas tylko konwencja, i nie zmienia to faktu, że film jest rewelacyjnym filmem psychologicznym. Używam tego filmu jako pułapki dla wszystkich tych, którzy na SF kręcą nosem – podsuwam im, żeby obejrzeli, a oni dopiero na końcu orientują się, że jest to film fantastycznonaukowy, co im już nie przeszkadza, bo cała fabuła (czyli przynależność gatunkowa) bardzo im odpowiada.

***

Gatunkiem domyślnym jest dramat. Dramat definiuje się jako życie, z którego usunięto wszystko to, co nudne (2). Bo nawet, gdy film jest czystym dramatem i ma ukazywać życie codzienne np. w rodzinie, to na potrzeby scenariusza filmowego i tak usuwa z niego czynności całkowicie codzienne albo przerabia dialogi, bo to, co dokładnie w skali jeden do jeden jest z życia wzięte bardzo rzadko sprawdza się na ekranie. Dramat może więc pokazywać rzeczywistość, ale zawsze będzie to rzeczywistość przycięta do pewnego wymiaru filmowego, i należy o tym pamiętać zarówno przy odbiorze, jak i tworzeniu filmów.

Dramat to jest coś jak klasa Object w Javie – gatunek bazowy, z którego wywodzą się wszystkie inne: komedia, horror, film psychologiczny, sensacyjny, kryminał, melodramat itd. Z tym ostatnim wiąże się pewna ciekawa kwestia – skoro dramat jest nieco przesadzonym życiem, to melodramat jest przesadzonym dramatem. Dlatego też w kulturze europejskiej melodramatami nazywa się łzawe filmy o miłości, takie, które doprowadzają widzów do zużywania chusteczek w ilościach hurtowych – jak "Love Story" czy "Titanic". Amerykanie natomiast wychodzą z bardzo podobnego założenia, ale dochodzą do zupełnie innych wniosków – dla nich melodramaty też są "przesadzonymi dramatami", ale w stronę akcji, nie emocji, dlatego w Stanach za melodramaty uważa się filmy ze Schwarzeneggerem albo Jamesem Bondem – to, co u nas nazywamy filmami akcji.

Oczywiście, istnieje kilka gatunków mocno skonwencjalizowanych, czyli z definicji połączonych z takim a nie innym światem. Najlepszym przykładem jest western, który niejako z automatu kojarzy się z Dzikim Zachodem, preriami, pociągami, Indianami, rewolwerowcami, pojedynkami i konnymi pościgami. A tymczasem westernem (z punktu widzenia gatunku) jest dziejący się tuż po II wojny światowej na Mazurach film "Południk Zero" albo serial SF "Firefly". Z drugiej strony najpopularniejsze gatunki – komedia, horror czy musical – mogą być osadzone w zupełnie różnych konwencjach: musicalem są i klasyczne "Dźwięki Muzyki", jak i awangardowe "Moulin Rouge", groteskowy "Sweeney Todd" czy hippisowski "Jesus Christ Superstar". Widać na tych przykładach, że gatunek i konwencja wcale nie muszą ze sobą iść w parze i wcale nie jest nieprawdopodobna ani kostiumowa komedia romantyczna, ani kryminał noir w starożytnym Rzymie, a nieprawdą jest, jakoby "horror SF", np. "Obcy" Ridleya Scotta, był hybrydą gatunkową, bo horror jest gatunkiem, a SF – konwencją. A najciekawszymi filmami są te, które się z konwencją bawią, np. gdy ich twórcy sięgają bo takie właśnie skonwencjalizowane gatunki po to tylko, żeby widzów zmylić i pokazać coś, co ich przyzwyczajeniom przeczy (specjalistą w tej dziedzinie jest Tarantino – bo do jakiego gatunku właściwie należy "Pulp Fiction"?)

***

Konwencja określa świat, w którym dzieje się akcja filmu, definiuje zasady w nim panujące, określa, co w danym świecie jest możliwe, a co nie. Ustanawia wewnątrzświatowe reguły prawdopodobieństwa - bo prawdopodobieństwo jest w scenariuszach najważniejsze, jak mówi jedna z fundamentalnych zasad scenariopisarskich:

Wszystko w scenariuszu musi mieć swoją przyczynę, skutek i prawdopodobieństwow ramach przyjętej konwencji. (3)

Konwencję przyjmuje się i definiuje w ekspozycji – pierwszej części filmu, do pierwszego punktu zwrotnego. Filmy, które nie zrobią tego dostatecznie dobrze, a potem będą chciały konwencję zmienić lub naruszyć, mogą zostać odebrane jako zgrzytliwe ("bez sensu, Tesla wymyślił maszynę do klonowania", mówili ludzie po "Prestiżu", który nie dość dokładnie określił swoją konwencję jako steampunk). Należy przy tym zauważyć, że konwencję trzeba zdefiniować zawsze, ponieważ nie istnieje coś takiego, jak konwencja domyślna (tak, jak domyślnym gatunkiem jest dramat). Innymi słowy – nie można przyjąć, że konwencją danego filmu jest "nasz świat" czy "nasza rzeczywistość", bo każdy widz ma inny zbiór doświadczeń, inną bazę wiedzy, inne wnioski wysnuwa z obserwacji świata, wyznaje inny system wartości i to, co dla jednych naturalne, dla innych jest niewiarygodne. Przykład z pierwszej osoby: podczas pracy nad scenariuszem "Paczuszki" Janek (drugi scenarzysta) chciał, żeby bohaterowie Paweł i Aneta znali się z podstawówki, ale żeby on (Paweł) o tym nie pamiętał, nie skojarzył nazwiska. Dla niego to było naturalne, bo on sam nie pamięta wszystkich ze swojej podstawówki, ale dla mnie to było z gruntu fałszywe, bo ja wiem, że bym taką osobę po nazwisku skojarzył. Jak widać, trzeba z takimi rzeczami być bardzo ostrożnym, bo to, co dla nas w "naszym świecie" normalne, dla innych może być niewiarygodne, a – jak mówi William Goldman:

Prawda jest fajna, rzeczywistość jeszcze lepsza, ale wiarygodność – najlepsza. (4)

Dlatego w każdym filmie, nawet dziejącym się współcześnie, trzeba konwencję – czyli ten wewnątrzfilmowy, wewnętrznie wiarygodny świat – zdefiniować, trzeba świat i jego zasady przedstawić widzowi od zera. W jednym filmie przypadek czy zbieg okoliczności byłby do przyjęcia - w niektórych jest on nawet tematem głównym, vide "Biegnij, Lola, Biegnij" albo filmy Kieślowskiego – a w innych takie rozwiązanie dramaturgiczne byłoby z gruntu fałszywe.

Żeby daleko nie szukać, sięgnę do filmów aktualnie pokazywanych w kinach – i "Wanted", i "Paranoid Park" są filmami sensacyjnymi i dzieją się współcześnie, a jednak w jednym mamy policyjne śledztwo, a w drugim – pościgi samochodowe i widowiskowe strzelaniny. W jednych filmach postać może zginąć od kuli i przy tym strasznie cierpieć, a w drugim mamy kulę z pistoletu, która potrafi latać po pokoju i przebić się przez dwanaście różnych głów, po czym zatoczyć koło. I choć nie jest to realistyczne, my to przyjmujemy – bo to właśnie jest prawdopodobne w przyjętej konwencji. Tak działa mechanizm zawieszania niewiary, z którego wielokrotnie sobie nawet nie zdajemy sprawy – jasne, że w kosmosie nie słychać odgłosów laserów i silników, ale oglądając "Gwiezdne Wojny" przyjmujemy to bez bólu, bo – jak to ujął Ghanburighan – "inaczej film byłby do dupy".

***

Mam nadzieję, że wyjaśniając tą wielce istotną kwestię przyczynię się do lepszego zrozumienia mechanizmów rządzących ruchomymi obrazkami.

1 Barney Stinson w "How I Met Your Mother s02e14: First Time in New York"
2 Maciej Karpiński "Scenariusz: Niedoskonałe Odbicie Filmu"
3 Piotr Wereśniak "Alchemia Scenariusza Filmowego, czyli nieznośny ból dupy"
4 William Goldman "Przygody Scenarzysty"

Żeby nie było

2008-07-07T21:48:00.004+02:00

Żeby nie było, że ostatnio serwis pardon.pl w pełni kształtuje moje poglądy społeczno-polityczne i żeby odeprzeć wrażenie, że przyjmuję wszystko, co tam wypisują, bezkrytycznie - dzisiaj mnie naprawdę wkurwili.

Nie dość, że edukacja i tak jest na chujowym poziomie, to jeszcze się dopieprzają do nauczycieli - także tych, którzy nie chcą wykonywać tego zawodu dla "przywilejów", "zarobków" czy "prestiżu", ale z powołania.

Gnoje.

Próg powagi

2008-07-07T09:58:00.000+02:00

W kinach jest nowy film braci Wachowskich. Tych braci Wachowskich (choć teraz raczej należy ich nazywać "rodzeństwem Wachowskich", jako, że jeden z nich zmienił niedawno płeć), którzy blisko 10 lat temu, w 1999 roku, wywołali swoim filmem "Matrix" prawdziwe szaleństwo. Wszyscy wiemy, jak to wyglądało, ale i tak opowiem: bracia pokazali rewelacyjny film cyberpunkowy o ludziach zniewolonych przez maszyny i o nowym cybermesjaszu, Neo (Keanu Reeves), który został wyzwolony z ich władzy przez swojego mentora, Morfeusza (Lawrence Fishbourne), należącego do ruchu oporu przeciw maszynom, po to, żeby resztę ludzkości doprowadzić do wyzwolenia z tytułowego wirtualnego świata.

Film był, co tu dużo mówić, fenomenalny. Kapitalne sceny walki, wybitne efekty specjalne (zasłużony Oscar dla Johna Gaety), świetny klimat, kapitalna muzyka, mnóstwo świetnych pomysłów… A do tego wszystkiego – gęsty sos mitologiczno-filozoficzny, który doprowadził do ruchów prawie religijnych i mnóstwa dyskusji wśród miłośników zarówno cyberpunka, jak i filmu czy filozofii. Generalnie – świat był w bardzo pozytywnym szoku, po prostu zachwycony, że postało takie dzieło, a w braciach Wachowskich wszyscy widzieli prawdziwie świeży głos, poczuli wiatr przemian, i czekali na ciąg dalszy…

Co było dalej, też wszyscy wiemy. Bracia dostarczyli ciąg dalszy w formie dwóch filmów w 2003 roku. "Reaktywacja" i "Rewolucje" okazały się jednak bolesnym zmarnotrawieniem potężnego potencjału – okazało się, że metafizyka z pierwszego "Matrixa" była ściemą, filozofia kulała, a mitologia sprowadzała się do losowego wyboru fajnych imion dla miejsc i bohaterów. Po zakończeniu trylogii ludzie poczuli się zwyczajnie oszukani. Jasne, że są i dobre strony – nie wszystko było tragiczne i należy braciom oddać sprawiedliwość, że od dawna nikt tak ludzi nie skłonił do myślenia równie rozrywkowym filmem, ale jednak ból marnotrawstwa pozostał – Merowing okazał się zupełnie niewykorzystaną postacią, Monica Belucci tylko ładnie wyglądała, a końcowa walka z Agentem Smithem była żałosna/śmieszna i przypominała epokowe pompatyczne pojedynki komiksowych potworów (ostatnio mieliśmy coś takiego w "Incredible Hulku"). Świat zmarkotniał. A potem bracia, choć i tak zawsze skryci i trzymający się z dala od kamer i wywiadów (George Lucas ma podobną przypadłość), zupełnie zniknęli. Wyprodukowali film "V jak Vendetta", który, choć wszelkie znaki wskazywały że będzie inaczej (premiera przekładana kilka albo kilkanaście razy), okazał się bardzo dobry, choć to nie całkiem ich zasługa. A poza tym niewiele było o nich słychać.

Aż pojawili się teraz z nowym filmem. "Speed Racer" jest aktorską wersją serialu Anime z lat 60. Przy czym jest to bardzo dokładna adaptacja serialu anime – ze wszystkimi tego wizualnymi konsekwencjami, bo wszystkie te typowe dla anime efekty zostały przeniesione na ekran - kto widział Kapitana Tsubasę i to niekończące się boisko w ujęciach biegnących bohaterów, albo te linie biegnące z centrum wzdłuż toru kopniętej piłki, może sobie wyobrazić, jakie efekty posiadało anime o kierowcach rajdowych. Film został nakręcony techniką podobną do "300" albo "Sin City", czyli aktorzy na tle bluescreenu, cyfrowa scenografia i rekwizyty. Wszystko fajnie, ale zwykle kończy się to tak, że w tych cyfrowych scenografiach żywi ludzie się zwyczajnie gubią. To jedna rzecz, a druga to pytanie: po co?

Tak się zastanawiałem, po co bracia Wachowscy adaptują mało wyszukane anime z lat 60tych do formy aktorskiego filmu kinowego w XXI wieku? Jeszcze potrafiłbym zrozumieć, gdyby to był "Akira" (którego, nota bene, chce zaadaptować Leonardo DiCaprio) albo dowolny film ze studia Ghibli, bo te dzieła coś ze sobą niosą i aktorzy mogliby coś do nich wnieść (choć nie wyobrażam sobie, żeby estetyka inna niż anime lepiej do nich pasowała), ale co aktorzy mogą wnieść do, przepraszam, głupawej historyjki o rajdowcach? Zwłaszcza, jeśli nie bardzo mogą grać z otoczeniem, bo otoczeniem dla nich jest zielona plansza?

Dochodzę do wniosku, że są dzieła, do których forma kinowego filmu aktorskiego zwyczajnie nie pasuje. Świetnym przykładem tego są Gwiezdne Wojny – i mówię to z całą stanowczością, mimo mojej wielkiej miłości do tego uniwersum. Lucas nakręcił pierwszy film, potem powstały następne dwa, i wszystko było super. A potem, przez blisko 20 lat, powstawały komiksy, książki i gry komputerowe, wreszcie – seriale animowane. I na powinno się skończyć – widać to na przykładzie ostatniej Trylogii, w całości w reżyserii Lucasa (który z prowadzeniem aktorów sobie nie radzi) i ze scenariuszami Lucasa (który z pisaniem dialogów też sobie nie radzi), w której także aktorzy gubili się w zielonej nie-scenerii, przez co nie potrafili dać z siebie tego, co można by nazwać dobrym aktorstwem. Naprawdę, dawali z siebie wszystko, co mogli, ale do zrobienia dobrego kina było to po prostu za mało.

Powiedzmy sobie szczerze – niektóre dzieła są zbyt niepoważne, żeby przenosić je na duży ekran. Popełnił ten błąd Lucas ze swoją nową trylogią, popełnili ten błąd Wachowscy ze "Speed Racerem", popełnił ten błąd Spielberg z "Transformersami" – naprawdę, na serialach animowanych, albo co najwyżej kinowych filmach animowanych komputerowo (jak "Final Fantasy: The Spirits Within") powinno się skończyć. Przykład: estetyka serialu "Clone Wars" jest idealna do treści, więc – idąc dalej – uważam, że gdyby Lucas pozwolił różnym fanatykom jego uniwersum się pobawić, dzisiaj mielibyśmy wiele świetnych, animowanych (komputerowo, tradycyjnie lub hybrydowo) adaptacji na przykład trylogii Thrawna albo "Shadows of the Empire", zrobionych np. techniką, jaką ostatnio widzieliśmy w "Beowulfie" (który jest dobrym przykładem w drugą stronę - historia z "Beowulfa" wymagała lepszego aktorstwa, niż dało się wycisnąć z tych cyfrowych postaci, dlatego film był nieco chybiony, ale dla Gwiezdnych Wojen byłaby to forma idealna). Korzyści z tego mnóstwo – można filmy wprowadzić do kin i zbijać na nich kasę, mogłoby ich powstawać więcej dla wygłodniałych fanów (to ja, wybierz mnie!), a aktorzy, którzy już są za starzy, żeby grać 40-letnich Hanów Solo mogliby zostać wykreowani cyfrowo. Nie oszukujmy się, nikt nie ogląda Star Warsów dla głębokich przeżyć bohaterów, a kiepscy aktorzy z fatalnymi dialogami bardziej przeszkadzają niż pomagają.

Nas interesuje miodna akcja, fajny klimat i świetne dialogi, których w niefilmowych dziełach z uniwersum SW nie brakuje. A skoro i tak 95% scenografii oraz duży odsetek postaci niehumanoidalnych powstaje w komputerze, to można by i w komputerze wykreować wszystko inne, a technologia z "Beowulfa", "Final Fantasy" czy nawet "Immortel" byłaby do tego w zupełności wystarczająca.

Konkluzja jest taka – istnieje pewien próg powagi, poniżej którego wysiłek związany z kręceniem aktorskich filmów jest, uważam, przerostem formy nad treścią, a co za tym idzie, stratą czasu i pieniędzy. Należą do nich ekranizacje serii zabawek ("Transformers", "He-Man" czy powstający właśnie "G.I. Joe"), aktorskie wersje seriali/filmów animowanych ("Speed Racer", "Asteriks i Obeliks") czy właśnie "Gwiezdne Wojny". Aktorów pozostawmy do grania w dziełach, które dobrych aktorów wymagają - także SF, bo takich nie brakuje (taki np. "Firefly" bez Nathana Filliona i całej reszty ekipy by nie był nawet w jednej setnej taki fajny).

Dobra nowina - smutna nowina?

2008-07-06T00:22:00.004+02:00

Wróciliśmy właśnie z koncertu finałowego Festiwalu Żydowskiego. Nie byliśmy na nim długo, ale wystarczająco, żeby znów poczuć ten niesamowity klimat - ta kultura, ta muzyka, ta RADOŚĆ, tktórą ci wszyscy wspaniali ludzie sieją, ta przyjaźń, ta szczerość...

To jest religia. Szkoda, że katolicyzm nie jest tak wesoły. Nic, tylko umartwianie się, mea culpa, bicie w piersi, bleeech...

Czasem się zastanawiam, czy to jest wyznanie dla mnie. W ogóle nie lubię mówić o sobie jako o katoliku, i właściwie nigdy tego nie robię. Lubię mówić o sobie jako o chrześcijaninie, a być może jest jakiś odłam chrześcijaństwa, który by mi bardziej odpowiadał?

Dziewictwo

2008-07-05T11:52:00.003+02:00

http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80281,5355241,Czy_islam_i_brak_dziewictwa_dadza_sie_pogodzic_.html?as=1&ias=2&startsz=x

Każda zinstytucjonalizowana do tego stopnia religia jest chora.